Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Hajar en Daan van Robert Anker. Het boek is zo studentikoos geschreven dat het me al gauw tegen begon te staan. Ook de keuze van de namen van een aantal leraren op de school waar Daan werkt: Ruut, Rop, Phreek zijn zo overdreven alternatief gespeld dat ik het verhaal niet serieus kan nemen. Dan heb ik het nog niet over achternamen als "Achterstraatje" en het gedrag van de leraren op een schoolreis.

Het boek kwam uit de AH-kast en het kan er linea recta weer in terug.

Oei dat is niet mis te verstane kritiek!

Ik dacht dat ik het boek gelezen had, maar kennelijk niet.

Dettie

O je moet je niets aantrekken van mijn kritiek. Er zijn genoeg mensen die dit o.a. stilistisch vuurwerk noemen. Voor mij is het teveel van het goede.

Normale mensen van Sally Rooney, alom bejubeld...

Samenvatting: In "Normale mensen' vertelt Sally Rooney de liefdesgeschiedenis van Marianne en Connell. Beiden groeien op in hetzelfde stadje in landelijk Ierland, waar hun verschillende werelden nauwelijks overlappen. Ze ontmoeten elkaar alleen wanneer de moeder van Connell het huis van Marianne schoonmaakt. Als ze beiden naar het prestigieuze Trinity College in Dublin gaan, blijkt op die universiteit dat zich door de jaren heen een diepe band heeft gevormd.

"Normale mensen' van Sally Rooney is een verhaal over de diepgaande invloed die geliefden op elkaars leven hebben, en het groeiende besef daarvan naarmate de jaren verstrijken. Een intense roman die je je eigen liefdes laat herbeleven.

Ik ben tot halverwege gekomen en toen kon ik het niet meer verdragen. Ik kan heel slecht tegen die registrerende stijl. Het een na het ander opgedreund in de tegenwoordige tijd, een opeenvolgende opsomming van alle details van een scène. Daar komt nog bij dat de twee hoofdpersonen zich zo onnatuurlijk en onlogisch gedragen, dat ik ze allebei wel met de koppen tegen de muur kan slaan, ik wordt er doodmoe van. Alle goede recensies ten spijt, ik krijg het niet uit zonder kromme tenen en heel veel ergernis.

De beschrijving trekt mij al niet, dus ik laat dit boek ook maar liggen.

Oh ik vind het prachtig! Soms voel ik me wel een eenzaat.

Mijn recensie staat inmiddels op de site www.leestafel.info/sally-rooney

Dettie