Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Hoe bestaat het dat je het niet mooi vindt. Ik vond het prachtig.

En je had het kunnen weten dat het een verhalenbundel is. Mijn verslag begint er mee

"Wil je dit boek lezen?" werd mij gevraagd. Een verhalenbundel... ´

www.leestafel.info/jhumpa-lahiri

Dettie

Ha ja, als ik geweten had dat jij er al een verslag van had gemaakt. En dan nog zou ik zo kort voor ik aan een boek ging beginnen geen verslag gaan lezen.

Dit boek was een tip van een vriendin en die had het niet over een verhalenbundel.

Het doet me trouwens genoegen dat jij het tweede verhaal ook in verband bracht met het eerste. Bij nadere beschouwing ging het niet over de ouders van Ruma. Het kind wordt een paar maal Usha genoemd en niet Ruma. Nou sta je daar ook niet al te lang bij stil, omdat de Indiase mensen bij meerdere namen worden genoemd. Later besefte ik ook dat het tweede verhaal in de ik-vorm is geschreven en het eerste in de derde persoon.

Pas bij het derde verhaal gaat het voor je gevoel over heel andere mensen en viel bij mij dus het kwartje. :mrgreen:

Nee, ik vond het niet boeiend. De personen bleven te vlak. Hun problemen worden wel benoemd maar niet invoelbaar. En zoals ik al eerder meldde bij een ander topic: ik vond het niet goed geschreven. Met name in het begin had ik het gevoel dat ik een school-opstel zat te lezen.

Geert Kimpen - De geheime Newton

Ik hoop niet dat dit de toon zet voor het nieuwe jaar

De flaptekst vond ik erg veelbelovend dus had ik mezelf getracteerd op dit boek. Helaas het ligt mij niet. Het gaat over Newton die in een geheime genootschap komt en fiosofisch kwikzilver maakt. De droom is natuurlijk goud maken. Ik heb niets met dit soort onderwerpen. De flaptekst deed me een andere inhoud vermoeden.

Als iemand van de vaste Leestafelaars het wil lezen... roep maar.

Dettie

Geert Kimpen is ook niks voor mij. Ik vond 'de kabbalist'al helemaal niks.

En nu heb ik twee andere boeken weer snel ingeleverd zonder ze uit te lezen. Een ervan was dus het maandboek van Cody McFadyen en het andere is van John Le Carré, ; de toegewijde tuinier'.

Op het moment lees ik weer een debuut, en dat bevalt me dan weer wel! Gelukkig. Voor de nieuwsgierige aagjes: Jolien Janzing...

Het is niet helemaal 50 pagina's, dit was een verhalenbundel, en ik he drie verhalen gelezen.

Cees Nooteboom: 's nachts komen de vossen

Als hij altijd deze stijl hanteert dan is het niet mijn schrijver. Hij schrijft heel gecondenseerd (over dit woord heb ik lang moeten denken!).

Er staat geen woord te veel, maar dat kan ook binnen een toch wel vlotte manier van vertellen, terwijl Nooteboom zoveel informatie in een enkele zin zet, dat ik steeds moet herlezen, om alles te vatten.

Het zijn vaak mooie en goede zinnen, daar niet van, maar het leest niet prettig. Ik vlieg graag over zinnen heen, ik wil niet bij ieder woord stilstaan.

Weg ermee dus.

gecondenseerd: ingedikt, verdicht, zegt mijn woordenboek. Op deze manier gebruikt kende ik het woord niet maar wel heel raak gezegd natuurlijk.

Nooteboom wisselt nogal qua leesbaarheid vind ik. Ik heb toen zijn reisboek over Berlijn gelezen en vond dat wel goed maar Mokusei en De boeddha achter de schutting vond ik echt prachtig.

Voor de rest ken ik geen boeken van hem. Hij schrijft nogal afstandelijk vind ik, dat wel.

Dettie