Momenteel lees ik.....

Aha, na het lezen van die discussie begrijp ik waarom ik in het archief niets kon vinden van Moeyaert. Alles staat bij de kinderboeken. Ook "Het is de liefde die we niet begrijpen" staat bij de kinderboeken, terwijl uit die discussie blijkt dat wij er al de grootste moeite mee hadden. Men vond het niet bepaald een kinderboek.

Ik herinner me dat Moeyaert zelf het niet zo heeft op die hokjes (n.a.v. Graz is hij zichzelf ermee gaan bemoeien ). Ik vind Broere nou ook niet zo'n kinderboek. De nuances zullen een kind ontgaan en die maken het nou net boeiend.

Leestafel heeft nou eenmaal wèl hokjes. Maar iemand die er van uitgaat dat een boek als "Het is liefde die we niet begrijpen" een boek voor volwassenen is, vind het dus niet op Leestafel.

Is het niet mogelijk om Moeyaerts boeken in beide archieven op te slaan?

Ik vind het zo zonde!

Jawel hoor dat is mogelijk. Ik zal het straks ook in het volwassenenarchief zetten.

Dettie

Dank je!

Voilà

www.leestafel.info/b-moeyaert

Ik blijf wel verwijzen naar de bestaande forumitems, anders wordt het zo'n gerommel.

Dettie

Ja natuurlijk. Maar nu zoek je niet vergeefs als je niet in de gaten hebt dat je een kinderboek zit te lezen. :black:

Het gym heb ik inmiddels uit. Het boek gaat over Sandra, een Surinaams meisje uit een achterstandswijk, die naar het gymnasium in het dorp gaat. Op deze school zitten eigenlijk hoofdzakelijk kinderen van rijke ouders en natuurlijk is Sandra daar een vreemde eend in de bijt. Haar vriendinnen van haar oude school gaan naar een grote scholengemeenschap, naar de VMBO-afdeling en Sandra staat eigenlijk tussen 2 werelden. Op haar nieuwe school zitten kinderen die ook een bepaalde culturele bagage hebben en voor wie het de normaalste zaak van de wereld is, dat ze naar het gymnasium gaan. Iets anders zou van hen ook niet geaccepteerd worden. Het gaat er niet eens om hoe lang men er over doet, maar dat gymnasium moet gehaald worden. Ondanks de kloof tussen haar oude situatie en de situatie op haar nieuwe school, krijgt Sandra daar toch een paar vriendinnen Nynke, Mirte en Jojanneke. Natuurlijk valt ze soms wel uit de toon en ze wordt ook wel geconfronteerd met wat racistische uitspraken van een paar medeleerlingen. Haar vriendinnen gaan redelijk normaal met haar om, hoewel je soms toch ook wel een wat vreemde houding bespeurd, vooral bij de familie van de vriendinnen. Ze wordt toch een beetje als iets bijzonders gepresenteerd. Ergens wil ze misschien wel van het gymnasium af, omdat bepaalde opmerkingen van haar medeleerlingen pijn doen. Zo wordt ze als een excuus-allochtoon gezien en bij negatieve opmerkingen over mensen in de bijstand krijgt ze ook de kriebels. Haar moeder zit in de bijstand en probeert zich door studie weer kansrijker op de arbeidsmarkt te maken. Haar moeder vindt ook dat ze het gymnasium af moet maken want "je diploma is je eerste man".

Haar vriendinnen van haar oude school zitten natuurlijk in een heel andere wereld en hebben een bijbaantje, waardoor ze geld hebben. Ook met hen kan Sandra dus niet altijd meedoen. Ze vinden wel dat Sandra op school moet blijven, omdat ze goed kan leren. Met haar moeder zijn er natuurlijk ook problemen, vooral ook met betrekking tot haar vader, die een nieuwe vrouw heeft, waarmee hij ook kinderen heeft. Hij woont met haar in de Bijlmer, maar keert zo nu en dan ook terug naar de moeder van Sandra, waar hij eigenlijk niet veel anders doet dan op de bank hangen. Als de druk hem bij de moeder van Sandra te veel wordt, gaat hij weer weg. Dat gebeurt bijvoorbeeld als Sandra van haar moeder te horen krijgt dat ze het geld voor een nieuwe broek maar aan haar vader moet vragen. Die beloofd haar inderdaad het geld, maar is de volgende dag weer verdwenen, zonder dat hij geld heeft achtergelaten. Sandra haalt op een gegeven moment een 9 voor een opstel en men vindt dat ze talent heeft. Voor haar moeder telt dit eigenlijk niet, omdat voor haar alleen maar dingen waarvoor je moet leren tellen.

In de beschrijving van het milieu van Surinaamse alleenstaande moeders, doet het boek soms een beetje denken aan Bingo van Clark Accord.

Ik vond het wel een schrijnend boek, waarin ik ook wel dingen herkende, vooral het gevoel een buitenbeentje te zijn.