Berdine:
Nee, ik was inderdaad nog niet bij de dreun uit het boek, die ik inmiddels vermoedelijk wel gehad heb. Ik zou dat ook niet verklappen. Dat maakt het schrijven over boeken ook lastiger dan het schrijven over muziek, wat ik vrij veel gedaan heb. Bij boeken moet je toch altijd oppassen dat je het verhaal niet te veel weggeeft. De toekomstige lezer moet wel geprikkeld worden om het boek te lezen, maar als je te veel weggeeft, hoeft men het boek niet meer te lezen.
Dettie:
Ja, De wandelaar vond ik ook wel mooi. Ik raakte echt een beetje aan de hond gehecht, alsof dat eigenlijk de echte hoofdfiguur van het boek was.
Ik vind eigenlijk dat ik te weinig lees. M'n vader vindt me een boekenwurm, maar dat vind ik nog wel meevallen. Eigenlijk zit ik veel meer op internet.
Wil:
Tja, ik vond Tijger, tijger erg mooi. Het een en ander wordt in mijn ogen toch wel met enige compassie geschreven. De pedofiel komt ook niet echt als een monster over, maar eerder als iemand die aardig is en daarbij eigenlijk bepaalde grenzen overschrijdt. Het meisje wordt als het ware een beetje meegezogen en de man gaat gaandeweg steeds een stapje verder. Het is eigenlijk meer een soort sluwe verleiding, waarbij het meisje langzaam over haar grenzen gaat. De spanning is als het ware meer onderhuids. In zekere zin functioneert hij als een soort aardige vaderfiguur, maar verlangt toch dingen die niet horen. Het is een wat vreemde verhouding. Het meisje blijft ook naar hem toegaan, ook al gebeuren er soms dingen die ze eigenlijk niet wil Aan het eind van het verhaal pleegt de man zelfmoord. Dat kan ik rustig weggeven, want in de eerste plaats lees je dit ook al aan het begin van het verhaal, dat eigenlijk terugblikt, en in de tweede plaats is het ook niet echt van belang voor het verhaal. Het is hooguit de aanleiding om het verhaal te schrijven.