Momenteel lees ik.....

O ja, Bridget Jones, de eerste chicklit, ik vond het toenterijd erg leuk om te lezen omdat het helemaal nieuw was, meer humor en pikanter dan de damesromannetjes. Het was ook meer een verhaal van deze tijd. Een beetje als de dagboeken van Adriaan Mole van Sue Townsend vond ik het. Helen Fielding heeft door het succes van Bridget Jones de hele chicklitmarkt in gang gezet. BIjzonder!

Dettie

die de film ook leuk vond.

Het is ook wel leuk om te lezen, maar ik zou het niet snel uit de bibliotheek gehaald hebben.

Momenteel lees ik

Wim Willems - Stadsblues.

Soms herkenbare dingen, zo hebben we op hetzelfde kantoor gewerkt, al was de naam van de verzekeringsmaatschappij inmiddels wel veranderd. We hebben ook op dezelfde avondschool gezeten, al heb ik die nooit afgemaakt, omdat ik door psychische problemen arbeidsongeschikt raakte. Het is dus niet alleen een feest der herkenning, maar het geeft me ook het gevoel dat m'n leven aardig mislukt is.

Hoezo mislukt? Omdat het niet is gelopen zoals men, jijzelf incluis, verwachtte dat het zou lopen? Daar zijn geen regels voor. In jouw leven zul je heus wel waardevolle lessen hebben geleerd. Je weet nooit hoe die je nog van pas zullen komen.

Het lijkt me wel raar om dingen te lezen, die je zelf zo goed kent.

Precies wat Berdine zegt! Je weet nooit hoe dingen die je mee hebt gemaakt later nog heel waardevol blijken te zijn.

Dettie

De dingen mogen wel waardevol zijn, zelf voel ik me er niet minder waardeloos door, ondanks de lovende woorden die een Russische muziekliefhebber aan m'n muziek wijdt (ik word door hem voor mijn gevoel ten onrechte de hemel ingeprezen).

Al 37 jaar geen betaald werk gedaan, nauwelijks vrienden, op een vriendin in Rotterdam na, met wie ik nauwelijks iets gemeen heb. Zij heeft haar eigen bedrijf en een partner en ik heb geen van beiden. Wat we min of meer gemeen hebben is iets in ons verleden, al liggen die gebeurtenissen voor mij ergens tussen 32 en ruim 35 jaar achter me en voor haar misschien een jaar of 10 en zelfs daar zitten nog de nodige verschillen in.

Het is dat m'n vader me min of meer nodig heeft, al erger ik me regelmatig aan hem, maar anders...

Ik blijf in zekere zin optimistisch, tegen beter weten in.

Ik mis m'n moeder en verlang in zekere zin naar Duitsland. (Hoewel ik dat laatste ook niet zeker weet. Ik verlang eerder terug naar de vakanties daar met m'n ouders.) Een deel van m'n muzieksmaak is in Duitsland misschien wat minder vreemd, hoewel de variatie er in ook daar nog wel merkwaardig zal zijn.

Maar goed, ik heb weer last van een van m'n gebruikelijke neerslachtige buien.