Thema augustus 2018 - Goed opgebouwde verhalen (thema BOUWWERKEN)

Citaat van de dag

Het Winterpaleis (Russisch: Зимний Двopец, Zimnij Dvorets) is een paleis in Sint-Petersburg, gelegen aan de oever van de rivier de Neva. Het rechthoekige paleis is 250 m lang en 30 m hoog en telt zo'n 1500 vertrekken.

Het gebouw werd in de 18e eeuw gebouwd als winterresidentie voor de Russische tsaren en is nu onderdeel van de Hermitage, een bekend Russisch museum. Het aangrenzende Paleisplein was het toneel van vele wereldwijd bekende gebeurtenissen, zoals Bloedige Zondag in 1905 en de Oktoberrevolutie van 1917.

Bron: nl.wikipedia.org/wiki/Winterpaleis

Alhambra

Verhalen van het Alhambra

Washington Irving

Washington Irving spendeerde ooit enige tijd in het Alhambra en schreef er zijn fameuze boek 'De verhalen van het Alhambra'. Het verscheen in 1832 en trok bezoekers uit alle windstreken van de hele wereld. Overal in Granada vind je dit boek in vele talen, ook in het Nederlads. Na zijn eerste blik op de stad noemde Irving Granada 'de meest pittoreske en mooie stad gesitueerd in het mooiste landschap dat ik ooit heb gezien'. Het boek geeft een romantische en toch ook realistische omschrijving van het leven in het Alhambra toen het nog een stad op zichzelf was.

Recensie

De Amerikaan Washington Irving (1783-1859) behoort tot het bevoorrechte rijtje romantische schrijvers die Spanje bezochten in een tijd dat het land nog met recht ongerept kon worden genoemd. Irving verbleef een aantal maanden in het Alhambra (letterlijk: het rode kasteel), het adembenemende gebouwencomplex (inclusief paleis en tuinen) dat eigendom was van de laatste islamitische vorsten van Granada, het laatste bolwerk van de Moren in Spanje.

De neerslag van Irvings verblijf is te vinden in dit boek, dat voor het eerst in 1832 verscheen en waarschijnlijk het meest verkochte boek over het Alhambra is. Irving betoont zich met bijna onvoorwaardelijke bewondering voor het Spaanse heden en verleden een onversneden romanticus, maar dit heeft hem er niet van weerhouden zich uitvoerig te documenteren en goed om zich heen te kijken.

Hij schreef een levendig, gevarieerd boek, waarin niet alleen het Alhambra stapje voor stapje wordt beschreven maar ook vele hoofdstukken zijn gewijd aan de geschiedenis en de legenden. Daarnaast schreef Irving uitvoerig over de Spanjaarden die zijn pad kruisten.

Deze nieuwe vertaling laat helaas enigszins te wensen over, maar bevat vele prachtige illustraties (in kleur).

(NBD|Biblion recensie, Dr. M. Steenmeijer.)

ISBN 9788487282812 | Paperback | 347 pagina's | Edilux | 2006

Vertaald door Kris van Nijverseel

Citaat van de dag

Het Alhambra ( Rode Paleis) is een middeleeuws paleis en fort van de Moorse heersers van het koninkrijk Granada in Andalusië (Zuid-Spanje). Het bevindt zich op een heuvelachtig plateau aan de zuidoostelijke grens van de stad Granada.

Het uitgebreide complex werd na de verovering van het koninkrijk Granada in 1492 door het katholieke koningspaar als een zeer belangrijke buit gezien. Hun kleinzoon keizer Karel V gaf na zijn bezoek aan Granada in 1526 opdracht tot de bouw van een renaissancistisch paleis midden in het Alhambra, waarvoor een deel van het Alhambra werd afgebroken. Zijn vrouw droeg er zorg voor dat wat nu rest bleef bestaan.

Bron: nl.wikipedia.org/wiki/Alhambra_(fort)

Zie ook Het alahambra in foto's www.thegirlwiththebackpack.nl/alhambra-in-fotos-spanje/

-

Het Witte Huis

First Ladies; de vrouwen in het Witte Huis

Kate Andersen Brower



First Lady's van Kate Andersen Brower is een unieke biografie van de moderne presidentsvrouwen van Amerika. Een openhartig en verhelderend boek vol nieuwswaardige onthullingen over de Witte Huis-tijd van Jackie Kennedy en Hillary Clinton tot Michelle Obama.

Een van de meest uitdagende posities ter wereld is die van First Lady van Amerika. Zij moet vele rollen tegelijk vervullen: inspirerend voorbeeld, slimme politica, echtgenote en moeder, en ervaren Witte Huis-manager. Op basis van meer dan 200 interviews geeft Kate Andersen Brower een beeld van het leven van de moderne Amerikaanse presidentsvrouwen.

Recensie

Ondanks dat er over lady's in plaats van ladies gesproken wordt, is dit boek een bijzonder boeiend en goed uitgewerkte uitgave over de Amerikaanse first ladies, hun leven, passies, inzet voor de maatschappij en onderlinge verhoudingen.

Kate Andersen Brower, voormalig Witte Huis-correspondente, weet de lezer te grijpen met afwisselend spannende, ontroerende, schokkende en tragische verhalen uit de levens van Jackie Kennedy tot en met Michelle Obama. Dit onthullende boek laat een kant van de Amerikaanse politiek zien die tot nu toe verhuld is gebleven en die niet alleen interessant is voor wie zich in het leven van deze vrouwen wil verdiepen maar ook voor eenieder die een kijkje achter de schermen van het Witte Huis wil nemen. Verluchtigd met vaak niet eerder gepubliceerde foto's is dit een boek dat het lezen absoluut waard is.

Kate Anderson Brower heeft in dit vlot geschreven en goed onderbouwde werk specifiek aandacht voor Hillary Clinton en de historische kandidatuur van deze ex-first lady om de eerste Mrs. President van de Verenigde Staten te worden.

Alice Verheij

ISBN 9789024574827 | Paperback | 432 pagina's | Luithing Sijthoff | oktober 2016

Vertaald door Willemien Werkman

Citaat van de dag

Het Witte Huis (Engels: The White House) is het werkterrein en de ambtswoning van de zittende president van de Verenigde Staten. Het gebouw is als centrum van de speciaal als hoofdstad ontworpen stad Washington D.C. gebouwd, als een van de pijlers van de drie machten (trias politica): de uitvoerende macht.

Bron: nl.wikipedia.org/wiki/Witte_Huis_(Washington_D.C.)

Zie ook www.whitehouse.gov/about-the-white-house/the-white-house/

Rijksdag

De rijksdag staat in brand

Benjamin Carter Hett

Op 27 februari 1933 kort na negen uur 's avonds stond de Rijksdag in brand. Om half tien was de vergaderzaal in het hart van het gebouw verwoest. De politie arresteerde één verdachte, Marinus van der Lubbe, een excentrieke jonge communist uit Nederland, voor driekwart blind, die schreeuwend werd gevonden tussen de ruïnes van de Rijksdag.

Boven de hoofdingang de Rijksdag stond 'Dem Deutschen Volke' (Voor het Duitse volk), het was het hart van de Duitse democratie. Maar er was niets democratisch aan de nasleep van de brand. Voor Adolf Hitler en de nazi's, pas vier weken aan de macht en vier dagen verwijderd van een belangrijke verkiezing, kwam de brand als een geschenk uit de hemel. Zij beweerden dat de aanval op de Rijksdag het begin van een communistische opstand was. De nazi's riepen de noodtoestand uit door de grondwet op te schorten en duizenden tegenstanders van het regime in de nieuw ontworpen 'concentratiekampen' te zetten. Een dag na de brand werd de 'Verordening van de Rijkspresident voor de bescherming van Volk en Staat' van kracht. Dit werd de belangrijkste wet in de twaalfjarige geschiedenis van Hitlers Rijk. De wet werd de vrijbrief voor en het fundament van alle terreur, onderdrukking, vervolging en massamoord die volgden.

Zoals iedereen op dat moment wist, was de Rijksdagbrand gewoon een incident in een reeks theatrale, politieke incidenten, waar iedereen zijn eigen draai aan gaf. De nazi's gaven de schuld aan de Communistische Partij en er werden een aantal communisten berecht. Iedereen werd door het Duitse Hooggerechtshof vrijgesproken, behalve Marinus van der Lubbe, die ter dood werd veroordeeld. Nazi-tegenstanders hebben sindsdien altijd verkondigd dat Hitler en consorten het meeste baat bij de brand hadden - dus moet de brand een ingenieus nazicomplot zijn geweest om het laatste restje democratie van de Weimar Republiek omver te werpen.

Onder invloed van de Koude Oorlog veranderde het debat. Sommige West-Duitsers stonden erop dat Van der Lubbe alleen had gehandeld en dat het vuur voor Hitler en de nazi's als een verrassing kwam - hoewel de nazi's briljant improviseerden tijdens de nasleep van de brand. De belangrijkste getuigen voor de stelling dat Van der Lubbe alleen handelde, waren voormalige Gestapo-officieren, zoals de briljante en sinistere Rudolf Diels en zijn vriend Heinrich Schnitzler, die begon dit begon te verdedigen tijdens het oorlogstribunaal in Neurenberg. Diels en Schnitzler kregen bijval van een aantal prominente nationalistische uitgevers, onder wie Rudolf Augstein, oprichter van het zeer invloedrijke Duitse tijdschrift Der Spiegel. Anderen, voornamelijk aan de linkerkant van het politieke spectrum, bleven volhouden dat de nazi's de brand hadden gesticht. De Rijksdag staat in brand lost dit mysterie definitief en overtuigend op.

ISBN 9789045314860 | Paperback | 415 pagina's | BBNC Uitgevers | september 2013

Vertaald door Paulina de Nijs