Thema oktober 2006 - nobelprijswinnaars voor de literatuur

leni schreef

Walcott is destijds (in '89 ) vertaald voor Poetry International door Jan Eijkelboom. Er zijn dus boekjes van hem in het Nederlands( die ik heb). Een lang gedicht werd destijds op de VPRO uitgezonden in teatervorm 'Homerus' heet het en ook door Jan vertaald. Of hij de alleenrechten heeft daar weet ik niets van. Ik kan hem dat zelf vragen ..Wil je het weten of niet?

Het zou fantastisch zijn, leni, als Leestafel de toelating zou krijgen gedichten Van Walcott in de vertaling van Jan Eijkelboom te plaatsen. Heerlijk dat je contact met de vertaler hebt. Ik keek even in mijn bundels: hij vertaalde ook Yeats (nog een Nobelprijswinnaar), Margaret Atwood (samen met De Coninck), Philip Larkin, John Mc Crae (On Flanders fields!), en waarschijnlijk vele andere dichters/gedichten.

Een tijd geleden stonden heel wat meer dichters op de site en/of het forum, een aantal werden uit voorzichtigheid door Bernadet (terecht) verwijderd toen er problemen rezen ivm auteursrechten. Bernadet heeft daarna onnoemelijk veel energie gestopt in het verkrijgen van de toestemmingen die we nu hebben (ik kon een beetje helpen). Als jij zou kunnen zorgen voor nog toestemmingen, zou dat een hele hulp zijn voor de poëzie-afdeling van Leestafel. Die ligt ons nauw aan het hart. Hou je dus vooral niet in!

Groetjes. Tiba.

Poëzie is de hoogste vorm van taalgebruik "

Joseph Brodsky

Ja, Brodsky!!!! Een dichter waarvan ik heel wat las. Veel te weinig om hem goed te kennen. Hij was alweer in een van die roemruchte afleveringen van Wim Kayzer. Ik zag hem wenen voor de camera, té veel meegemaakt, té veel emoties. Hij leek werkelijk óp. Iets daarna stierf hij. Het beeld van hem staat in mijn netvlies gebrand.

Tiba.

De tram

Claude Simon

Een oude man ligt na een spoedopname in het ziekenhuis.

Terwijl hij langzaam weer tot zijn positieven komt en aan een moeizaam herstel begint, keert hij in zijn herinnering terug naar zijn kindertijd. In gedachten volgt hij de tram die hem elke dag van huis naar school bracht en weer terug. En nu is de tram het vervoermiddel voor zijn herinneringen.

Tekstfragment

In de bestuurderscabine blijven staan (waar je overigens doorheen moest om in de tram te komen) in plaats van binnen op de banken te gaan zitten, leek een soort voorrecht, niet alleen in mijn kinderogen, maar kennelijk ook in de ogen van de twee of drie passagiers die de banken eveneens versmaadden en regelmatig in de cabine stonden, waarschijnlijk niet omdat ze doordrongen waren van de gewichtigheid van die plek, zoals bij mij het geval was, maar gewoon omdat ze daar mochten roken, net als de bestuurder, een kennelijk nogal zwijgzame man - of misschien mocht hij niet spreken, getuige het opschrift in een min of meer verengelst Frans: ‘Verboden met de wattman te spreken’, wat van hem enerzijds een beklagenswaardige figuur maakte, iemand uit een lagere kaste die gedoemd is tot een zwijgende eenzaamheid, maar hem anderzijds ook een aureool van macht verleende […]

oorspr. titel: Le Tramway oorspr. taal: Frans vertaler: Maria Noordman isbn: 9044502298 aantal blz.: 128 eerste druk: 17 12 2002 bindwijze: gebonden

Voor meer informatie over Claude Simon, klik nl.wikipedia.org/wiki/Claude_Simon

Citaat van de dag 21 oktober 2006

Claude Simon (1913-2005) verwerkte in "Le Tramway" zijn jeugdherinneringen aan de interlokale elektrische tram van Perpignan naar le Cannet.

Deze man ken ik helemaal niet .

ik ook niet!