Thema april/mei/juni/juli/augustus 2017 - Leestafel let op de kleintjes (kleine uitgeverijen)

Ha ja dat zou leuk zijn! Verhulst herschrijft Cartland, het zou hem nog lukken ook denk ik zomaar.

Ja, jij bent altijd meer op stijl gericht geweest Marjo, dat is zo. Raymond Queneau bijvoorbeeld.

Ik heb meer met het verhaal. Verder lees ik ook niet perse een om anders tegen dingen aan te gaan kijken maar als ik een boek kies speelt het wel mee, dan denk ik bij de beschrijving wel dat is bijzonder of interessant. Ben benieuwd hoe dat zal zijn. Het gaat dan niet alleen om het verhaal maar ook om de invalshoek. (pff moeilijk uitleggen) Dat kan enorm tegen- of meevallen. Nu ik er over nadenk wil ik wel een meerwaarde in het verhaal. Daarom lukt romannetjes lezen niet meer denk ik. Je wilt toch iets om te kauwen hebben bij wijze van spreken en niet alleen maar iets naar binnen slobberen...

Dettie

Nog een verschil: ik weet bij 90 procent van de boeken die ik opensla om te gaan lezen, niet wat voor boek het is. Ik lees geen flapteksten, het liefst helemaal niets over zo'n boek.

Ik vind een meerwaarde ook een grote pre. Iets wat je aan het denken zet, of iets waar je van leert, dat vind ik ook de betere boeken. En als ze dan ook goed geschreven zijn is het voor mij literatuur.

Er zijn wel romannetjes en romans. Bouquet kan ik ook niet meer lezen, maar de betere roman - die dus iets extra's heeft, dat lukt best.

Nou ik moet toch wel iets weten van een boek. Ander kan ik net zo goed elk willekeurig boek uit de bibliotheek pakken. Dus ik kijk toch eerst wel even of het iets is dat me aanspreekt, bijvoorbeeld aan de hand van besprekingen, een interview met de auteur, of een flaptekst.

De meeste mensen doen dat. Ik niet. Als ik uit de bieb haal, dan pak ik inderdaad willekeurig, of ik kies van mijn lijstje. Een lang lijstje met titels die ik ooit opgeschreven heb om wat voor reden dan ook. dat weet ik dus niet meer, dus de verrassing is compleet.

Nou, dat vind ik iets te lastig. Een lijstje heb ik ook wel, maar als ik ben vergeten waarom een boek op m'n lijstje is beland, dan laat ik het toch staan. Ik heb niet de behoefde om met een boek thuis te komen dat ik niets vind, omdat ik het dan voor m'n gevoel toch uit moet lezen.

En daar heb ik dan weer geen last van. Als het me na 50 pagina's nog niet bevalt, stop ik er mee.

Dat gebeurt eigenlijk maar zelden. Onwillekeurig bepaal ik mijn keuze denk ik toch wel met een titel die me al of niet aanspreekt, of een omslag, die me natuurlijk toch ziet, al lees ik de tekst niet.