Thema april/mei/juni/juli/augustus 2017 - Leestafel let op de kleintjes (kleine uitgeverijen)

Een boek vol vrolijkheid en fijne dagen lijkt me heerlijk. Ik vind al die ellende in boeken soms erg vervelend.

Waarom is ellende wél interessant en een gelukkig leven niet? Je hebt allerlei manieren van gelukkig leven. De een is gelukkig tussen de bloemen, de ander als er kinderen om hun heen zijn, weer anderen zijn gelukkig als ze kunnen leren, wat is er raar aan of oninteressant aan om daarover te lezen vraag ik me altijd af. Maar dan is het niet literair of te oppervlakkig of weet ik veel. Een hoop ellende is vaak wél literair.

Is het zo dat liever ellende gelezen wordt omdat je dan kunt denken, gelukkig heb ik dat allemaal niet? Roepen verhalen over gelukkig leven jaloersheid op? en worden ze daarom niet gewaardeerd. Is lezen over een gelukkig leven, dan zo oppervlakkig? zoals beweerd wordt. Ik denk dat het nog een hele kunst is om gelukkig te leven. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan... zoiets.

Dettie

Pierre de doolhofdetective

Op zoek naar de gestolen doolhofsteen

Hiro Kamigaki & IC4DESIGN

Pierre de Doolhofdetective heeft een nieuwe zaak.

Mr. X heeft de magische doolhofsteen gestolen, waarmee hij heel Operastad in één groot doolhof kan veranderen. Kun jij Pierre en zijn assistente Carmen de weg wijzen door de doolhoven zodat ze Mr. X kunnen tegenhouden voor het te laat is?

Dit prachtig geïllustreerde boek bevat 15 over dubbele pagina’s afgedrukte kleurenafbeeldingen van ingewikkelde, magische doolhoven. Treed binnen in een fantastische wereld van ondergrondse steden, heteluchtballons, boomkruindorpen en spookhuizen. Zoek de weg in elk doolhof, speur naar aanwijzingen en los onderweg steeds weer nieuwe raadsels op.

Uren puzzelplezier voor doolhofdetectives van 8 jaar en ouder! Op een aparte antwoordpagina achter in het boek zijn de juiste routes en alle andere oplossingen te vinden.

Recensie

Help! De Doolhofsteen is gestolen door Mr. X, de meesterdief, en alleen Pierre, de Doolhofdetective kan deze complexe zaak oplossen. Vijftien dubbele doolhofpagina’s lang gaat de reis via hete luchtballonnen naar het raadselachtige dorp in het bos, via een drukke haven, de mijnspoorlijn en de geheimzinnige markt naar de laatste grote doolhof, waar de speurder, als een echte Doolhofspecialist, de Doolhofsteen kan vinden.

Het onderweg vinden van verborgen voorwerpen en het oplossen van allerlei zoekopdrachten zorgen er voor dat de reis nog langer duurt en nog meer vraagt van het speurvermogen van de kijklezer.

Een Japans collectief van illustratoren heeft in dit groot formaat zoekboek zo’n veelheid van beelden, tekeningen, en speuropdrachten ‘verstopt’, dat je af en toe niet weet waar je moet beginnen met kijken… Gelukkig kent iedere pagina een start en een eind - nog fijner is de ‘De Gazet van Operastad’ achterin het boek, waarin alle juiste routes te vinden zijn als je er echt niet uit komt. Prachtige uitgave voor de echte specialisten onder de speurders die niet van opgeven weten! Vanaf ca. 8 jaar.

Hannelore Rubie

Zie ook het inkijkexemplaar

ISBN: 9789068686753 | Hardcover | 32 pagina's | Uitgeverij Toth | mei 2015

Het hangt er een beetje van af. Een boek kan wel vrolijk zijn, maar er moet toch wel iets gebeuren, om het verhaal een beetje de moeite waard te maken. Als het allemaal al te mooi wordt, dan word ik er hooguit depressief van. Een leven dat vrolijk doorkabbelt is niet echt interessant om over te lezen. Het hoeft niet allemaal ellende te zijn, maar er moet toch wel wat gebeuren.

Een vakantie waarbij je alleen maar in de zon ligt, blijft je ook niet bij, maar de vakanties waarbij je te maken had met een overstroming van het hotel, of iets dergelijks, blijft toch meer memorabel.

'wat is er raar aan of oninteressant aan om daarover te lezen vraag ik me altijd af. Maar dan is het niet literair of te oppervlakkig of weet ik veel. Een hoop ellende is vaak wél literair.'

Ik hoop niet dat ellende een criterium is voor literair. Het gaat toch om stijl, en niet om het verhaal?

Je kan hele mooie boeken schrijven zonder ellende. Er moet wel een plot zijn, een mysterie, een groots idee, en dan in een mooie stijl. Dat noem ik wel literair. Voorbeelden? tja, niet direct.

Tja, dat weet ik ook niet, maar er moet toch een zeker contrast in een boek zitten. Kijk bijvoorbeeld naar 'Een man genaamd Ove'. Op zich is het best een vrolijk boek, maar het gaat toch ook over het leven met een verlies. Voor mij gaat het bij een boek uiteindelijk toch wel om het verhaal. De stijl is ook belangrijk, maar een boek dat alleen maar mooi geschreven is, maar verder nergens over gaat, hoef ik persoonlijk niet te lezen.

Ik bedoel te zeggen dat bijvoorbeeld Godfried Bomans die vaak wél vrolijk schreef niet de erkenning kreeg die hij verdiende. Hij schreef mooie dingen maar die hadden vaak (niet altijd) een opgewekt 'geluid'.

Het gaat toch om stijl, en niet om het verhaal? schrijft Marjo

Daar geloof ik niet zo in. De stijl is zeker belangrijk, maar het verhaal ook, als een boek nergens over gaat kan de stijl nog zo prachtig zijn maar dan is het evengoed niets. De combinatie stijl én verhaal moet goed zijn.

Als er weinig gebeurt in een verhaal dan wordt het vaak saai gevonden terwijl het toch erkend is als literatuur, als de stijl prachtig is maar het verhaal weinig voorstelt dan haken mensen evengoed af ondanks de prachtige zinnen, knappe constructie en dergelijke. Ik denk dat stijl en verhaal niet los gezien kunnen worden.

Maar de inhoud mag van mij best wel eens positiever, een leven kan ook leuk zijn en dat komt zelden voor in literaire boeken. Situaties zijn meestal zwaar en moeilijk en er volgt een hoop geworstel. Is ook prachtig maar een goed/literair boek over een gelukkig leven schrijven, lijkt me veel meer een uitdaging dan over al die kommer en kwel.

Dettie