Thema april/mei/juni/juli/augustus 2017 - Leestafel let op de kleintjes (kleine uitgeverijen)

marjo schreef : Jullie impliceren dat als er geen ellende, of kommer en kwel, in een verhaal zit dat het dan 'nergens over gaat'?

Misschien moeten we eerst een definitie hebben van wat problemen zijn!?

Nee, dat impliceer ik niet. Juist niet. (waar heb ik dat geschreven?) Ik zeg alleen dat lichtere verhalen, positieve verhalen dus, vaak niet als literatuur gezien worden terwijl het wel heel goede boeken kunnen zijn. Een auteur die een positief verhaal schrijft, moet als het ware er een schepje bovenop doen om zijn boek als literatuur gewaardeerd te zien.

Marjo schreef : 'Mevrouw Verona daalt de heuvel af'. Wat vind je daar van?

Daar schreef ik er over op het forum

Dit boek is tot nu het beste fictieboek dat ik van Verhulst gelezen heb. Maar... echt heel erg goed vind ik het ook niet. Ik stoor me aan de poëtische zinnen, ze houden het verhaal op. Af en toe schrijft hij zulke 'mooie' taal dat je denkt waar is hij nu eigenlijk mee bezig, met een verhaal vertellen of mooie taal creëren? Mooie taal en het verhaal moeten naadloos aansluiten en dat doet het hier niet. [...]

Het verhaal zelf stelt niet veel voor, is mijn persoonlijke mening, net als hierboven al geschreven wordt, komen de personages niet echt uit de verf. Je hebt geen beelden bij mevrouw Verona of meneer Pottenbakker. Ja ze daalt de heuvel af om niet meer terug te komen maar eigenlijk raakt dit je niet, het wordt erg afstandelijk verteld. Het geeft een aardig inzicht in de gewoontes van het dorp maar dat is het dan ook. Je weet dat mevrouw Verona een knappe vrouw was om te zien en veel mannen hoopten op een avontuurtje/relatie met haar. Maar mevrouw Verona is trouw tot in de dood, Pottenbakker was haar grote liefde. Dat is eigenlijk in het kort het hele verhaal.[...]

Dus enthousiast was ik niet.

Over literatuur...

Vaak merk je wel aan de manier van schrijven en hoe een onderwerp behandeld wordt, dat het een goede auteur is. Zoals bijv. Erik Menkveld, je voelde onmiddellijk wat deze schrijver in zijn mars had en een grote schrijver was. Helaas hebben we het verdere verloop van een carriere niet meer mee mogen maken.

Ik lees trouwens ook voor mijn plezier maar ook om dingen mogelijk op een andere manier te bekijken, sommige romans kunnen dat bereiken. En dat mis ik in de romannetjes, daar leer je weinig van. Misschien is dat anders bekijken wel de kern van literatuur. Geen idee.

Marjo schreef : Maar ik vind niet per definitie dat er dan grote problemen beschreven moèten worden, dus ik sluit me aan bij jouw stelling Dettie dat het best vrolijker mag worden. En natuurlijk hoeft niet alles op rolletjes te lopen, het gaat er om dat de personages positief in het leven staan. En dan dus of op een goede manier leren leven of een oplossing vinden.

Ja precies! Dát bedoel ik! Literatuur kan soms zo loodzwaar zijn en ik zou zo graag eens een boek lezen wat én goed geschreven is én waar je een positief gevoel aan overhoudt. Dat moet toch kunnen lijkt me.

Dettie

die het lekker vindt weer eens een discussie.

'Een leven dat vrolijk doorkabbelt is niet echt interessant om over te lezen'

'als een boek nergens over gaat kan de stijl nog zo prachtig zijn maar dan is het evengoed niets.'

Of jullie dat persoonlijk ook vinden of dat 'men' dat vindt, dat is een verschil inderdaad. Maar dan nog ben ik er niet van overtuigd dat het een algemene mening is. Het is wat lezers willen. (Krijgen we dat weer, hè) Maar het is toch zo dat men de boeken met ellende en problemen het liefst schijnt te lezen!

Kijk naar de drie genomineerde debutanten!

Ik vond Mevrouw Verona wel mooi, en ik zou het ook literatuur noemen, maar goed, per boek verschillen de meningen. Dat is normaal.

Maar ik begrijp dat jullie ook geen voorbeeld hebben van een positief literair boek?

Misschien heb je wel gelijk dat in een positief verhaal (zonder ellende) de lezer meer gepakt moet worden met een bepaalde stijl, maar dat vind ik eigenlijk niet zoals het hoort. De gemiddelde lezer oordeelt helaas meer over het wat, dan over het hoe. Ik vind dat jammer. Maar als ik nu denk aan Erwin Mortier, wiens laatste roman zo mooi was (stijl dus) dat ik het verhaal niet meer kon volgen, tja, dat moet ook niet. Dat was nog erger dan Mevrouw Verona, die ik wel kon volgen, die heuvel af.

Dat boek van Menkveld valt eigenlijk meer onder historisch, en dan is het misschien logisch dat er geen grote problemen behandeld worden, dat hoeft niet bij dit soort boeken. De insteek is anders. Wel heel mooi overigens!

Ik lees niet perse om anders tegen dingen aan te gaan kijken, maar het is wel meegenomen als dat gebeurt. Als je kunt denken: zo kan je er ook over denken. 'Romannetjes' klinkt denigrerend, maar ik snap wat je bedoelt. Die lees je voor even wat ontspannends tussendoor, even niet nadenken.

Wat is een literair boek?

Mag ik Hubert Lampo als literatuur zien? Op school wel. Zijn z'n boeken positief? Misschien wel, hoewel niet altijd. 'De eerste sneeuw van het jaar' vind ik zelfs ronduit deprimerend. Maar in de boeken van Hubert Lampo gebeurt wel wat en het leven kabbelt toch niet echt vrolijk door. Toch blijf ik door zijn boeken zelden met een vervelend gevoel achter.

Zijn de boeken van Joachim Meyerhoff literair? Wederom, geen idee. Zijn de boeken positief? In zekere zin wel, hoewel er toch ook wel leed in zit.

Maar hoe het ook zij, voor mij moet er toch wel een verhaal verteld worden in een boek. En dat verhaal moet toch wel de moeite van het lezen waard zijn. Al zou een boek van Barbara Cartland herschreven worden door een literair genie, dan zou ik het vermoedelijk nog steeds niet willen lezen.

Wat is je gekleurde streepjescode?

Op safari naar werk dat je energie en voldoening geeft

Henny Pauwels

Het boek is een gids om te ontdekken hoe je onderhuids in je (werk)vel zit. Wat drijft je, wat motiveert je om iets te doen of wat houd je juist tegen: tezamen je gekleurde streepjescode.

In 7 hoofdstukken komen de volgende onderwerpen naar voren: waarom is het weten van je eigen gekleurde streepjescode belangrijk (1), waar staan de zeven kleuren voor (2), wat wordt gemeten en hoe het resultaat te lezen (3), je streepjescode en je werk (4), je streepjescode en je manager (5), je streepjescode en je collega’s (6), en jij als manager en hoe om te gaan met andere streepjescodes (7). In het boek is eveneens een unieke code opgenomen die recht geeft op de bijbehorende onlinetest.

Zie ook www.jobsatisfactionfinder.com

Over de auteur

Na een internationale carrière in diverse commerciële managementposities is Henny Pauwels (1956) nu bijna 15 jaar bezig met de theorie die wordt gebezigd in dit boek. Eerst alleen gericht op organisatie- en teamontwikkeling maar de laatste jaren steeds meer op het individu zowel vanuit werving & selectie als vanuit persoonlijke coaching. Past iemand bij het werk of past het werk bij iemand.

Recensie:

Leer jezelf beter kennen in je werk Net zoals een zebra een unieke streepjescode heeft, heeft ieder mens die ook. In lijn met de theorie van prof. Clare W. Graves is die streepjescode opgebouwd uit zeven kleuren, waarbij de verdeling van deze zeven kleuren per mens verschilt. De kleuren staan symbool voor bepaalde waarden in je gedrag. Jouw unieke streepjescode laat zien wat je drijft en wat je afremt. De vragen die je hierover kunt stellen, zijn: hoe verhoudt jouw unieke streepjescode zich tot je werk, je manager en je collega's? Met de antwoorden in dit boekje en de bijbehorende onlinetest kun je je eigen koers bepalen in je werk. Dus op safari naar jezelf met de resultaten uit de gratis onlinetest.

ISBN 9789081638166 | Paperback | 218 pagina's | Uitgeverij Seevanck | mei 2015

Nou Renate, dat zou ik toch best willen proberen, zo'n verhaal van Cartland herschreven door Verhulst?

Leuk idee!

Ik denk ook dat de stijl van Verhulst (of welke goede schrijver ook) wel degelijk literatuur kan maken van zo'n verhaal.

Natuurlijk moet er een verhaal zitten in een boek, daar zijn we het wel over eens, stijl alleen doet het niet. Maar het is toch een knapperd die een boek kan schrijven zonder verhaal. Ik ken er geen.

Het is wel de combinatie, maar ik denk dat ik meer de nadruk leg op de stijl.

Ja, maar of het een verhaal wordt, dat ik zou willen lezen, is dan toch nog altijd vraag 2.

Voor mij is het verhaal toch het belangrijkste.

Vreemd genoeg houd ik dan weer wel van abstracte kunst.