Thema september 2006 - Italiaanse schrijvers

Je mag me gewoon Roel noemen, dat is mijn echte naam. Rotor is een personage uit een roman waar ik aan jaren aan bezig ben. Dat klinkt ijdel, maar ik heb deze naam simpelweg gekozen, omdat ik een aparte naam zocht en doen dacht ik ineens aan deze die in mijn roman gebruik. Zomaar ineens.

Nou, Jom ik bedoel eerder invloeden van.

Bedankt voor de verduidelijking.

Bestond de commedia dell árte toen al?

Ja, de middeleeuwse psyche.

Zouden er boeken die in de huidige, moderne tijd uitkomen, nog over 700 jaar nog worden gelezen? Kans is heel klein, zeker gezien die razendsnelle ontwikkelingen die de mensheid steeds verder de technologische weg opsturen. Geen plaats meer voor handwerk, geen plaats meer voor rust.

Jom schreef : O nee, Rotor, het heeft helemaal niets van een schelmenroman.

Vind ik.

In de hemel heeft het burleske wel de facto sancto een blasfemisch en relativerend smaakje,

maar het is toch anders dan op aarde waar alles al vlug makkelijker en tastbaarder blijft.

En Dante is geen hemelquichote : hij laat de molenwiekende vooroordelen over het algemeen rustig verder draaien. Al steekt er in hem voelbaar, tussen de regels en de beelden in, reeds die lichte tegenbries van humanisme op.

Maar van Zion tot la Mancha of van de divina commedia naar de commedia dell’arte is toch nog wel een groot eind.

(Je kan her en der kiemen zien en kleine scheuten zelfs, maar toch.)

Luchtige sprongen over water ?

Ach, Rotor, in de hemel is veel lucht dat wel maar het was toch vooral happen naar betekenissen.

En je wordt er op de duur in ondergedompeld maar het is wel eerder in de middeleeuwse psyche dan in water.

Maar dat ontcijferen loont zó de moeite.

Elke terzine, elke drie verzen, valt er wat knaps te raken, iets knaps van over 700 ( zevenhonderd !) jaar, iets van toen dat nog leeft.

g

Ik geloof dat ik dit boek heb gelezen, daarnaast heb ik nog een ander staan. Maar beide boeken staan op de nominatie om uit de boekenkast verwijderd te worden. Ik had me er veel van voorgesteld, jaren geleden, maar het werd een grote teleurstelling.

Let op Marjo, daar ben ik weer, de stijl was een complete afknapper. Ik vond dit zo saai geschreven, dat ik er niks mee kon aanvangen. Moravia is een echte realist en als ik dat eerder geweten had, had ik het boek niet gekocht! Ik was afgegaan op een lovende recensie in de Volkskrant. Nee, geef mij dan maar Calvino. Ik heb ook een boek van Pasolini gelezen en dat was enigsinds vergelijkbaar. Toch nog indrukwekkend qua verhaal, maar qua stijl een grote teleurstelling. Bij Moravia was de stijl zo opdringerig saai, dat het hele verhaal werd overschaduwd.

Bernadet schreef : De onverschilligen

Alberto Moravia

De onverschilligen is de debuutroman en een van de hoogtepunten uit het werk van Alberto Moravia. Hij schreef dit boek op tweeëntwintigjarige leeftijd.

Nou ja, dat weet ik niet meer hoor. Ik zal eens kijken of ik dit boek nog heb staan. Vaak verdwijnen de boeken die indruk gemaakt hebben niet..

Ik heb Calvino gelezen in het Italiaans, maar het kan me niet echt bekoren. Misschien waren dat speciale beginnersboekjes en heb jij andere gelezen?

Ja, kijk eens, wie weet wat er nog meer voor "vergeten" boeken boven water komen.

Hé, Marjo, je leest italiaans!!! Van Calvino heb ik, als de titel goed heb: het pad van de spinnepoten gelezen. Het jeugdig elan van het boek sprak me zo aan. Het verhaal ben ik finaal vergeten.

Ga vanavond toch echt even kijken wat ik nou van Moravia heb staan en zoek ook even naar de passages in Banville.

Marjo schreef : Nou ja, dat weet ik niet meer hoor. Ik zal eens kijken of ik dit boek nog heb staan. Vaak verdwijnen de boeken die indruk gemaakt hebben niet..

Ik heb Calvino gelezen in het Italiaans, maar het kan me niet echt bekoren. Misschien waren dat speciale beginnersboekjes en heb jij andere gelezen?

De natuurlijke chaos der dingen

Andrea Canobbio

Wanneer tuinarchitect Claudio Fratta door de mooie Elisabetta Renal wordt gebeld over de renovatie van de monumentale tuin van haar familie, realiseert hij zich dat zij de vrouw is die hij vijf maanden eerder uit een verongelukte auto heeft gered. Maar beseft zij wel wie hij is? En welk mysterie gaat er schuil achter het auto-ongeluk?

Naarmate Claudio zich meer in Elisabetta en de gruwelijke moord die aan haar ongeluk voorafging verdiept, ziet hij dat er een relatie moet zijn met het verhaal van zijn eigen familie, met het faillissement van zijn vader en de dood van zijn jongere broer. Wanneer er dan ook nog een hevige passie ontvlamt tussen Claudio en de getrouwde Elisabetta dreigt hij ten onder te gaan in een web van intriges. Wat hij weet van zijn eigen, ontwrichte familie blijkt samen te hangen met de duistere kanten van de Renals.

Andrea Canobbio (Italië, 1962) studeerde economie en werkt als redacteur bij uitgeverij Einaudi. Eerder schreef hij vier romans. Zijn werk werd bekroond met de Grinzane Cavour en de Mondelloprijs en hij werd genomineerd voor de Premio Strega, de belangrijkste literaire prijs van Italië. De natuurlijke chaos der dingen is zijn wereldwijde doorbraak. Andrea Canobbio woont en werkt in Turijn.

Oorspronkelijke titel: Il naturale disordine delle cose Vertaler: Jan van der Haar

Paperback Omvang: 369 Blz. ISBN: 9029074884 Verschenen: 24 mei 2004 Uitgeverij Meulenhoff

Citaat van de dag 4 september 2006

Als wij willen dat de dingen blijven zoals zij zijn, dan zullen de dingen moeten veranderen.

Giuseppe di Lampedusa 1896-1957, Italiaans schrijver