Thema mei 2004: Moeder

De moeder van Nicolien

J.J. Voskuil



In dit boek maakt de lezer kennis met Maarten Koning, zijn vrouw Nicolien en haar moeder. De beschreven periode omspant een kleine dertig jaar. In een reeks korte scènes zien wij hoe moeder ouder en ouder en uiteindelijk dement wordt, totdat zijn in 1985 overlijdt. J.J.Voskuil beschrijft dit proces even haarscherp als liefdevol en zonder een spoor van literaire dikdoenerij, zodat de lezer het gevoel krijgt dat zijn personages de roman uit- en zijn kamer ingestapt zijn.



Klik www.jdfvh.dds.nl/voskuil.html voor meer informatie over de schrijver

De moeder van Nicolien

Ik heb alle Bureau boeken van Voskuil gelezen en vond ze geweldig!

De moeder van Nicolien kwam ook in deze boeken voor. Maarten (Voskuil) sprak altijd met veel liefde over haar vermengd met een vleugje humor. Die moeder moet ik toch ook eens gaan lezen.

Groetjes

bernadet

Bezonken rood

Jeroen Brouwers

Bij de dood van zijn moeder - met wie hij al jaren geen contact meer had - herinnert de schrijver zich weer de gebeurtenissen die tot die verwijdering geleid hebben. In zijn ogen is zijn moeder geheel ontluisterd in het Japanse concentratiekamp Tjideng, waar zij lichamelijk aftakelde, kaal werd geschoren en bovendien voor zijn ogen - hij was 5 jaar - op een gruwelijke manier werd afgetuigd. In tegenstelling tot "Brief aan mijn moeder" van Ischa Meijer, waar het mee vergeleken zou kunnen worden, is het boek eigenlijk een eerbetoon voor de moeder die onder de meest gruwelijke omstandigheden - Tjideng had een beruchte sadistische kampcommandant - met veel moed haar kinderen probeerde te beschermen



Bekijk de website van Jeroen Brouwers, klik www.jeroenbrouwers.be/

Bezonken rood-Jeroen Brouwers

Dit lijkt me een erg mooi boek. Lizzy heb jij dit gelezen? Kan jij er iets meer over vertellen?

Groetjes

Bernadet

Toen ik Brouwers er in RAM over hoorde vertellen dacht ik ook: dit moet ik ooit lezen.

Groetjes. Tiba.

Ik heb ooit staan lezen in een boek van Brouwers, maar de stijl sprak me niet echt aan. Is het niet vreselijk saai?? Droog, moeilijke woorden, zware kost?

Voskuil vond ik ook saai, maar meer door zijn pietluttigheid.

Marjo

Hallo Marjo

Ik denk dat ik ooit één boek van Brouwers gelezen heb, maar ik herinner me de titel niet meer, zolang is het geleden. Ik moet dit even opzoeken want ik heb ergens nog een lijstje uit mijn adolescentie liggen. Als ik het goed voorheb was ik in die tijd behoorlijk onder de indruk, maar tja...dat is lang geleden.

Groetjes. Tiba.

Ik ben ooit eens begonnen in Geheime kamers maar kon er niet door komen. Er wordt ook heel wisselend gereageerd door recensenten op Jeroen Brouwers. De een prijst hem het graf in en de ander prijst hem de hemel in.

Voskuil vond ik schitterend. Juist die pieluttigheid vond ik zo leuk! Ik kon steeds niet wachten op het volgende deel. Het was ook heel herkenbaar dat getut op een kantoor en het wereldje daar. Ik vond Bart zo leuk. Die altijd dwars lag en nooit enige verantwoording wilde nemen. Altijd bezig was met dieren enz. Ook de vrouw van Maarten met de voor Maarten onbegrijpelijke uitspraken en buien, geweldig.

Heerlijke boeken.