Thema maart 2013 - De staart van maart

Poncho's, panfluiten en paardenstaarten

Jeroen Windmeijer

Iedereen kent ze: groepjes Zuid-Amerikaanse indianen die in hun kleurige poncho's en het lange haar in een paardenstaart of vlecht gebonden, in onze winkelstraten op panfluit en gitaar liedjes als El condor pasa spelen. Ook verkopen ze truien, kleedjes, tassen, ceinturen en allerhande kunstvoorwerpen, naar eigen zeggen authentieke spullen uit hun geboortestreek. Wat lang niet iedereen weet is dat deze muzikanten en handelaren bijna allemaal uit dezelfde streek komen: de Otavalo-vallei in Ecuador. Daar worden zij gekoesterd als voorbeeld-indianen, om de buitenwereld te laten zien hoe ook de inheemse bewoners van dit land een eerlijke kans krijgen om met hard werken welvarend te worden. Jeroen Windmeijer gaat in dit boek op zoek naar de achtergronden van het succes van de Otavalo-indianen en stuit op een mythe.

Recensie

Dit boek is het verslag van een onderzoek naar het inheemse indianenvolk van de Otavalo vallei in Ecuador dat vertegenwoordigers uitstuurt over Europa. Het zijn de muziekgroepen die iedereen kent, omdat ze in de open lucht op pleinen, in winkelstraten en op stations spelen. Het boek bestaat, na voorwoord, inleiding en bevolking van Ecuador uit drie delen: in deel een een stukje geschiedenis van 'de vallei van de reizende zon', de herkomst van Quichua vanaf 1950 en de organisatie van gemeenten en gemeenschappen; dan de 'vallei ontwaakt' waarin zelfbeeld, toerisme, economie, export en reizen onder de loep worden genomen. Het laatste deel 'gaat de zon onder' met o.a. crisissen en nieuwe kerken. Als laatste de ironische conclusie 'de voorbeeldige Otavalo-indianen'.

Een leuke studie met indringende achtergrondinformatie over mensen die wij niet kenden, maar wel zagen en hoorden. Met enkele zwartwitfoto's.

Drs. F.A.M. Welman

ISBN 9789044612400 Paperback 160 pagina's Prometheus september 2008

Citaat van de dag

Alle muziek is volksmuziek. Ik heb nog nooit een dier een liedje horen zingen.

Louis Armstrong

Waarom een aap een staart heeft

dierenverhalen van over de hele wereld

tekst: Ed Franck

illustraties: Anne Westerduin

Het dierenrijk loopt vol boeiende, knotsgekke en verrassende dieren. Heb je je ooit afgevraagd hoe de olifant aan zijn slurf komt? Of waarom de lip van de haas gespleten is? En waarom de giraf zo'n lange nek en poten heeft?

Ed Franck ging op zoek naar antwoorden en vond die in oeroude verhalen van natuurvolkeren van over de hele wereld. Zo weet de Loebastam uit Congo waarom de mens niet afstamt van de aap, maar de aap van de mens. Het Miaovolk uit China vertelt al jaren waar de vlinders hun mooie kleuren vandaan halen. En de aboriginals in Australië weten waarom de kangoeroe huppelend door het leven gaat.

In Waarom een aap een staart heeft bundelde en bewerkte bekroond auteur Ed Franck de mooiste, grappigste, opvallendste en origineelste dierenverhalen. Sfeervol geïllustreerd door Anne Westerduin.

Recensie

Fraaie bundel met dertig korte (vier tot zes pagina's) oeroude verhalen van natuurvolken uit niet-Europese landen over de hele wereld. Zo zijn er vertellingen van o.a. het Miaovolk uit China, de Aboriginals uit Australie, de Masai uit Kenia, de Creolen uit de Caraiben en de Irokezen uit Noord-Amerika. Dieren spelen de hoofdrol naast mensen, goede en kwade geesten, enkele goden, een heks en een fee.

Veel verhalen hebben het karakter van een fabel, waaruit een les te leren valt, er zijn mythen en sprookjesachtige elementen. De inhoud van de tekst, alsmede de zinsbouw is betrekkelijk eenvoudig. Er is veel plaats voor fantasie, humor, vriendschap en hulpvaardigheid, maar ook voor bedrog en gewelddadigheid, voortkomend uit honger en dorst of banaal eigenbelang. Omdat de onderwerpen tegelijk onwerkelijk en/of bizar zijn, worden crue elementen weer gerelativeerd. Intrigerend is een scheppingsverhaal uit Congo waarin wordt verteld waarom de mens niet afstamt van de aap, maar de aap van de mens. Naast lokale kleuring is ook sprake van universele waarden zoals die in alle culturen te vinden zijn.

De grote collages in een gemengde techniek zijn knap, sfeervol en treffend. Verzorgde lay-out op deels gekleurd papier.

Voorlezen vanaf ca. 6 jaar, zelf lezen vanaf ca. 8 t/m 12 jaar.

Yolanda Roosen

ISBN 9789059084261 Paperback 128 pagina's Davidsfonds oktober 2011

Citaat van de dag

Het leven zelf schrijft de mooiste verhalen.

Auteur onbekend

De staart van de hagedis

Juan Marsé

Het is zomer in Barcelona, een paar jaar na de Burgeroorlog, en de vader van de veertienjarige David slaat op de vlucht - is het vanwege zijn anarchistische activiteiten of vanwege drankzucht en rokkenjagen? Davids moeder, de knappe, roodharige en zwangere Rosa, krijgt regelmatig bezoek van een politie-inspecteur die op zoek is naar aanwijzingen voor deze verdwijning. Maar de bezoeken houden steeds minder verband met de vader en meer en meer met persoonlijke interesse in de moeder. David wantrouwt de officier, te meer omdat hij denkt dat deze zijn hond heeft gedood.

NBD|Biblion recensie

Originele roman over de ontluikende (maar onmogelijke) liefde tussen een politieman, die op zoek naar de voortvluchtige echtgenoot van een zwangere (ex-)onderwijzeres, zich haar lot aantrekt. Het is 1945 en in Barcelona - zeker in de arme wijken - lijdt men honger.[...]

Dit boek komt langzaam op gang, maar dan leren we ook personages van vlees en bloed kennen: zoals de aan lager wal geraakte echtgenoot, die tijdens de oorlog geallieerde piloten via de Pyreneeen in veiligheid bracht. Of zijn echtgenote die door zijn politieke activiteiten haar baan kwijt raakt en als fabriekarbeidster/thuiswerkster weet te overleven. Deze boeiende beschrijving van een moeilijke naoorlogse periode in een soepel lezende vertaling van Fred de Vries vraagt om een brede lezerskring. Met omslagfoto van een jongetje met een hagedis op zijn hoofd.

Gebonden; kleine druk.

(Biblion recensie, Drs. Michael A. Vissers M.Ed.)

ISBN 9789026317873 Paperback 303 pagina's Ambo mei 2003

Vertaald door Fred de Vries

Citaat van de dag

Het leven zelf schrijft de mooiste verhalen.

Auteur onbekend