Thema februari 2005 - beroemde literaire figuren

Vrouwen die ongelukkig zijn. Niet tevreden met hun leven

Vond jij niet dat ze er zelf ook een heel groot aandeel in had dat ze niet tevreden was? Die man kon van alles proberen maar zij "kwijnde" weg. Ze had nog relaties met andere mannen enz. (nou nou wat saai) Ik vond het een erg verwende vrouw die héél veel aandacht vroeg en dan nog was het niet genoeg...

Bernadet

Joop ter Heul

Cissy van Marxveld

De prototypische bakvis is wel Cissy van Marxveldts heldin Joop ter Heul, met haar te lange armen, te grote voeten, piekende haren en een uitgebreide schare vriendinnen, verenigd in de Jopopinoloukico-club. Ze is opgewekt, eerlijk en recht door zee, maar ook onhandig, lawaaierig, baldadig. Haar vriendinnen zijn vrolijke schaduwen van haarzelf, allemaal in het bezit van ongeveer één eigenschap. Pop is onverschillig, Pien artistiek, Noortje hooghartig, Loutje lief, Kit olijk, Conny koket.

De brutale Joop verandert in de loop van de serie van een zorgeloze bakvis in een zorgzame moeder en echtgenote,al heeft zij zich daar lang met kracht tegen verzet.

Fragment uit het boek:

Gisteravond heb ik Julies haar geschuierd, omdat haar arm zo moe was van het tennissen. Ze draagt de knoedel krullen niet meer, omdat Jog ze niet mooi vond. En ze heeft eigenlijk veel te leuk haar, om er zo'n herrie van te maken. Ze doet het nu maar gewoon met een vlecht om haar hoofd en ik zei, toen ik als een razende aan het schuieren was: "Je ziet er veel leuker uit dan vroeger met dat poedelhaar."

"Jog vindt het zo aardig,"zei Julie. "Hij zegt, het staat zo lief." "Gek,"zei ik, ik had al die dingen nooit bij Jog gezocht. "Julie staarde toen ze zei: "Wie vind je aardiger om te zien. Jog of Herman de Wilde?"

"O, Jog!"zei ik vol vuur. "H. de Wilde heeft helemaal geen gezicht."

"En Lotte zegt, dat het zo mannelijk is,"proestte Julie.

"Phuu,"zei ik, "moet je alleen zijn schouders maar eens zien."

"Lotte is altijd zo mal overdreven,"zei Julie. "Au zeg, je rukt me de haren uit."

"Ja hoor eens,"zei ik, "jij gaat bij Lotte op fuiven en partijtjes, en als ze hier is, dan gaan jullie uit, en je zoent mekaar en al die nonsens, en dan moet je, nu ze aan de Rivièra zit met een blindedarm, niet over haar gaan mieren tegen mij. Da's niet eerlijk."

Meer over Cissy van Marxveld www.absofacts.com/literatuur/data/marxveldtcissyvan1889.shtml

---

Ik veel boeken van Cissy van Marxveld heb gelezen en steeds opnieuw gelezen. Ook de Marijke-serie en Een zomerzotheid. Heerlijke boeken!

Ik werd er altijd zo vrolijk van!

Bernadet

Joop Ter Heul

De flap komt me heel bekend voor, de naam van de schrijfster zegt me niks. Denk niet dat ik het ooit gelezen heb.

Groetjes. Tiba.

Don Camillo

Giovannino Guareschi

Tijd om Don Camillo uit de kast te pakken en je te verbazen over de openingsalinea: 'Als jongen al verzorgde ik een kroniek in een krant en reed de hele dag op mijn fiets rond op zoek naar feiten en gebeurtenissen, die ik vertellen kon. Toen leerde ik een meisje kennen en bracht sedert dien de dag door met me voor te stellen, wat dat meisje zou doen als ik keizer van Mexico werd of dood zou gaan. En des avonds schreef ik mijn kroniek in de krant vol met verzonnen gebeurtenissen en feiten, welke tamelijk wel bij de mensen in de smaak vielen, want die dingen waren heel wat waarschijnlijker dan de waarheid.'

De manier waarop de verbeelding aan de macht komt (en het gebruik van het woordje 'al') wekt hoge verwachtingen en die worden in de hoofdstukken die volgen volkomen ingelost. De haat-liefde verhouding tussen de priester Don Camillo en de communistische burgemeester Peppone is er een die we vooral kennen via de film. Hij is goed voor een lach en een traan, maar wat hun verhouding zo uitzonderlijk maakt en het boek boven zijn genre uittilt, zijn de commentaren van de Christus aan het kruis.

In het eerste hoofdstuk gaat Peppone te biecht en hij bekent dat hij Don Camillo twee maanden eerder na een politieke ruzie 's nachts een aframmeling heeft gegeven, waarbij aangetekend dat Don Camillo zich moeilijk kon verweren omdat hij een mand met zeventig eieren aan zijn fiets had hangen. Don Camillo geeft Peppone absolutie en als hij neerknielt om zijn vijfentwintig Weesgegroetjes te bidden, meldt hij aan Christus dat hij de burgemeester bont en blauw gaat slaan. 'Geen denken aan,' zegt Christus. 'Jouw handen zijn om te zegenen, niet om te slaan.' 'Goed!' zucht Don Camillo, 'mijn handen zijn om te zegenen, maar mijn voeten niet!' Waarop Jezus antwoordt: 'Daar heb je gelijk in, maar denk er om Don Camillo: eentje maar!' Guareschi schrijft: 'De trap kwam als de inslaande bliksem.'

Na deze donderslag is er geen terug, want meesterwerken zijn er om te herlezen.

Bron:Het Parool

Don Camillo

Heerlijke boeken waren dat!

Groetjes. Tiba.

Ja leuk he, en de films waren ook zo leuk met Fernandel!

Bernadet

Joop ter Heul was altijd erg leuk. Ik heb haar boeken nog altijd in de kast staan, alleen Zomerzotheid ben ik kwijt. Maar ja, als je veel uitleent raak je nog al eens boeken kwijt, helaas.

Don Camillo was inderdaad leuk. vooral de conversaties met Christus aan het kruis. Ja, ik heb ze met veel plezier gelezen. Kan ze nog pakken maar ik weet niet of dat een goed idee is.

Madame Bovary zou ik nog wel lezen. Dat komt omdat die roman van alle tijden is. Kijk maar naar die nieuwe serie over ongelukkige huisvrouwen die binnenkort op televisie komt. Kijk de boeken van Joop en Don Camillo lopen allemaal goed af. Leuk om te lezen, maar herlezen?