thema maart 2020 - Ik MOET een boek

Ik help je hopen dat de mens tot inzicht komt. Maar ik vrees dat we volgend jaar om deze tijd weer in het aloude patroon zitten. Die ratrace dus.

Het zal allicht een deel van de mensen een inzicht opleveren, sommigen zijn niet te 'redden' maar het zal toch iedereen wel raken op een of andere manier. Ik hoor geluiden van mensen dat ze ineens 's ochtends vogels horen, dat de sterrenhemel veel helderder is. Dat ze eigenlijk die rust wel fijn vinden enz. Dat doet toch iets met je.

Maar ja, we zullen het zien...

Dettie

rasoptimist

Ik moet zeggen dat ik behoorlijk neerslachtig word van het uitgestorven winkelcentra, waar iedereen met een grote boog om elkaar heenloopt. Het doen van de dagelijkse boodschappen is nog nooit zo deprimerend geweest. Gewoon even een praatje maken in een winkel is er ook niet bij.

En nu de mensen niet op vakantie gaan heb ik ook geen katten te verzorgen.

Toen m'n vader in het ziekenhuis lag en in de revalidatie zat, hoopte ik dat alles weer goed zou komen en we weer gezellig samen ergens een hapje konden gaan eten, als we naar de bibliotheek waren geweest, of bij een bezoekje aan Delft. Daar keek ik echt naar uit. Nu is alles weer goed met m'n vader en nu zit ik alleen maar te hopen dat dit ook weer snel voorbij zal gaan.

We helpen het je hopen! We zitten allemaal in datzelfde schuitje, het schommelt een beetje te hard nu...

Ik kan niet veel meer doen dan afwachten. In april zie ik nog niets gebeuren en of mei wat wordt?

Ik probeer me maar niet al te veel zorgen te maken over de gezondheid van m'n vader. Hij is nooit ziek en heeft geen last van overgewicht of diabetes. Hij is alleen wel 91, maar gezien het feit dat hij tot nu toe iedere keer weer opkrabbelt, moet ik me daar ook maar niet te veel zorgen over maken.

Probeer maar om dat niet te doen, je schiet er zo weinig mee op. Hij gaat gewoon voor de honderd!