canto 4 De hel

Lizzy schrijft:

Het is erg mooi, deze canto, het gevoel van nu gaat het beginnen

Ja dat gevoel heb ik ook, Lizzy.

En mooie canto!

Groetjes. Tiba.

Beste Tiba,

De enige verklaring die ik bij de officiële exegeten vond is :

het onderwerp van gesprek tussen Dante en zijn leermeesters wijkt te zeer af van het vooropgestelde verhaal, terwijl het in andere omstandigheden wel past ervan te spreken.

Ik vind dit niet erg bevredigend.

Maar bij nader inzien overtuigt de Bernadetiaanse interpretatie ( : zij spreken over de toekomst) me ook niet helemaal.

(vers 103-105)

“Cosi andammo infino a la lumera,

parlando cose che ‘l tacere è bello,

si com’era ‘l parlar colà dov’era.”

“Zo gingen wij uiteindelijk tot aan het licht,

pratende over dingen waarvan het {op aarde} mooi is te zwijgen,

zoals het daar {in het limbo} voegde ervan te spreken.”

Een mooie asymmetrie op het eerste gezicht, maar wat bedoelt Dante ?

Welk onderwerp van gesprek zou dat zijn ?

- De dood ?

- Misschien doet de passage dienst als een soort middeleeuwse guitig knipogende smiley.

Zo van : héhé, wij slimme mannen onder elkaar hebben jullie toch goed liggen.”

En “sliep sliep we zeggen het toch niet !”

(Klein probleem : een emoticon is après la lettre en nooit avant la lettre.)

- Pratende over de menselijke zwakheden ?

Ik geef het meest kans aan de dood als onderwerp.

Buiten dat lijkt het op een periptheticon (pratende en ruminerende rondgang) der wijzen,

met zijn zessen gaan Dante en zijn leermeesters pratende met elkaar voort

tot aan het licht, en zij komen zo tot bij de voet van het nobel kasteel der deugden.

gg

PS

Maar buiten dat allemaal, Tiba, vind ik dat Dante een grote eigendunk heeft,

zijn zelfbewustzijn is groter dan hel, vagevuur, en hemel samen.

En bij wijlen zou je menen dat het woord “pedant” van “peDante” werd afgeleid.

Niet dat dat het piment van de Divina Commedia vermindert.

Ja Dante lijdt niet aan een minderwaardigheidscomplex. PeDANTErie!

De dood lijkt mij ook geen goede oplossing Jom, daar wordt toch constant over gesproken? Daar hoeven zij niet over te zwijgen.

De toekomst van Florence wordt in Canto 6 besproken dus zwijgen over de toekomst lijkt me inderdaad ook niet logisch.

Misschien is Dante in zijn arrogantie wel van mening dat 'wij'wat er besproken wordt toch niet kunnen bevatten dus beter erover zwijgen??

Bernadet

die druk aan het zoeken is waar het ook alweer staat dat zij de toekomst konden zien. (Inmiddels gevonden, stond bij de uitleg van Canto 6)

Hee nu lees ik weer iets bij de uitleg.

Dante geeft uiting aan zijn vrees door te vragen of er ooit iemand is afgedaald in de hel die daarna naar de hemel is gegaan. Vergilius vertelt dat hijzelf nog niet zo lang in de hel was (in feite 53 jaar) toen daar "Iemand" [...] vol majesteit (v.53) was verschenen die de voornaamste personen uit de bijbelse geschiedenis had meegenomen naar de hemel. Vergilius bedoelt Christus, wiens naam in de hel niet wordt genoemd.

Zou dan over Christus gezwegen worden?

besprekend wat hier passend wordt verzwegen

passend in de hel wordt Christus niet genoemd? (Maar ze bespreken het wel? *zucht* moeilijk, moelijk)

bernadet

Ik denk toch de dood, Dettie, de dood in al haar gedaanten is wat zij bespreken.

In de middeleeuwen stierven de mensen bij bosjes en om twee keer niets.

De dood loerde achter elke hoek, blies haar adem in elke nek.

Vandaar dat ik deze avond toch even ga opzoeken in welke mate de dood een taboe-onderwerp was.

gg

in welke mate de dood een taboe-onderwerp was.

ja, dat vergeet ik natuurlijk weer dat dit wel geschreven is in een heel andere tijd. Zou de dood toen taboe zijn geweest? Als ze bij bosjes stierven? Geen idee eigenlijk.

Bernadet

die nog véél moet leren.