Donna Tartt - De verborgen geschiedenis Samenleesboek

Nee, niet voor de dood van Bunny, wel daarna. Ik denk dat Hendrik vooral de tijd bedoelt daarna: Charles was degene die voor verhoor mee moest, en die zijn zus in de handen van een ander zag vallen (jaloers, in de war en onder drank en drugs).

Henry was zijn geliefde leraar kwijt, zijn 'God' had verraad gepleegd door er tussen uit te knijpen. Ik denk dat die Julian niet voorzien heeft wat zo'n dionysisch bacchanaal zou kunnen uitrichten. En ze hebben het hem ook niet verteld. Eigenlijk was Henry de leider, wat hij deed dacht hij onder leiding van Julian te doen (maar dat bleek niet zo te zijn op het einde) en de anderen volgden hem.

Ik denk dat Henry de bodem onder zijn leven zag wegzakken en hij was altijd al wat theatraal aangelegd. Dus: zelfmoord.

Zoals het een echte griekse tragedie eer aandoet :lol: Tja, je kunt de zelfmoord van Henry, eigenlijk het hele boek als een grote tragedie zien. Niet slecht gezien. De intriges, het mystieke, zo had ik het nog niet gezien. Zeer toepasselijk.

Inge

Ik breng als nieuwkomer op dit forum een paar oude topics terug, maar ik hoop dat niemand dat erg vindt.

'De Verborgen Geschiedenis' was een enorme hype en ik heb het voor mijn studie moeten lezen. Wat mij vooral stoorde was dat ik het nogal krampachtig intellectueel vond aandoen. Verder een heel goed boek en vooral als thriller zeer geslaagd. Maar dat ik het nou zó ontzettend goed vond?

welkom gordana!

Eigenlijk lees ik nooit thrillers omdat ik vaak afknap op het slechte verhaal. Daarmee bedoel ik dat er veel onwaarschijnlijke ontsnappingen zijn of een erg makkelijk plot, maar misschien heb ik nooit de goede thrillers gelezen dat kan ook.

De verborgen geschiedenis was een van de weinige thrillers die ik wél goed vond. Het was spannend en bleef spannend. Maar om te zeggen dit is het beste boek sinds jaren, nou nee. Het was gewoon een goede thriller. 10x beter dan Dan brown bijvoorbeeld.

Bernadet

"krampachtig intellectueel", wat bedoel je daar precies mee? Ik ga er van uit dat Tartt onderzoek gedaan heeft, of in ieder geval dat ze de kennis die ze van school had geverifiëerd heeft. Het is aan haar om dat in een boek in te brengen en ik heb er niets op tegen. Ik houd er juist wel van dat een schrijver dat doet. Ik kan niet zeggen dat ik het krampachtig vond, het hoorde helemaal bij het verhaal.

Het is een hele tijd geleden dat ik het boek heb gelezen, Marjo. Maar wat ik me er nog van herinner is dat er geregeld een verwijzing naar iets uit de filosofie stond waarbij ik het gevoel had dat de schrijfster dat vermeldde om te laten zien dat ze er verstand van had. Niet omdat het noodzakelijk was voor het verhaal of dat het verder van belang was.