Donna Tartt - De verborgen geschiedenis Samenleesboek

Ik vind hem koud. Het lijkt alsof hij totaal geen voeling heeft met zijn omgeving ondanks het feit dat hij een enorm sterk observatievermogen heeft.

Ergens vind ik 'm ook wat zielig. Je zult maar in de verkeerde familie geboren worden.

ik heb het boek uit.

Koud, hm. Afstandelijk is hij zeker, anders had hij dit verhaal niet zo kunnen vertellen. Hij lijkt nauwelijks betrokken, maar is het wel.

"sociaal ondervoed" noemde Hendrik hem..

(Ik vraag me overignes af of de anderen dat eigenlijk niet ook waren?)

In het begin vertelt hij ergens dat hij totaal niet besefte dat de anderen hem mysterieus vonden. Hij zei en deed nauwelijks iets, maar ze hadden niet door dat het kwam omdat hij niet durfde. Hij is erg op zichzelf, doet geen beroep op de anderen, maar past zich steeds aan, ook aan vervelende situaties. Ik vind hem niet onsympathiek, maar begrijp wat je bedoelt.

Ik denk (ik heb nog "maar" de eerste 150 blz gelezen maar dan wel in 1 ruk) dat hij afstandelijk moet vertellen omdat hij anders weer teveel meegezogen wordt in de emoties. Ergens heb ik het gevoel dat het verhaal zeer emotioneel is voor hem. Je voelt ergens die "onderhuidse" kriebeling. Je voelt dat er meer aan de hand is, dat het diepgaander is, maar hij vertelt het inderdaad tamelijk "koud".

Vreemd eigenlijk. Het is de derde of de vierde keer dat ik het boek opneem om te lezen en pas nu kom ik in het verhaal. De vorige keren stoorde mij de vertalingen in het grieks, de "vervormde" zinnen, de uitwijdingen. Het is echt een boek waar je "tijd" moet voor nemen. Je kunt niet zomaar effe een paar bladzijden lezen om het dan een week weer weg te leggen. Vind ik toch. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu eigenlijk eens dat boek kan lezen. Wilde het al zo lang maar vond er geen tijd, concentratie, geduld,..... voor.

Inge

Inge

"Je kunt niet zomaar effe een paar bladzijden lezen om het dan een week weer weg te leggen."



Dat vind ik ook Inge. Je moet doorlezen. Het kwam wel eens voor dat ik maar eventjes tijd had, maar dan pakte ik maar wat anders, want met dit werkt dat niet.

Je hebt inderdaad die spanning in het boek, terwijl je al op de eerste bladzijde weet wat er gebeurd is. Mijn zoon zei: hoe kan je nou een boek spannend vinden, als je al weet wat er gebeurd is? Nou, en dat is dus het knappe, dat je tot bijna het einde op het puntje van je stoel zit.

Eh, Hendrik, in mijn exemplaar van het boek bedankt Tartt een heleboel mensen maar niet Brett Easton-Ellis.

Las ik een reactie van Marjo...

In mijn druk (11e druk, juli 1993) staat naast de citaten van Nietzsche en Plato:

Voor Bret Easton Ellis, wiens generositeit altijd weer hartverwarmend is.

Heb me toch maar weer voorgenomen om na zoveel jaren het boek weer eens te lezen

Groetjes, Irene

Ik ben meer dan halverwege in het boek. Het is in een woord spannend. Soms betrap ik mezelf er op dat ik tijdens het lezen mijn adem inhou. Zo spannend!!! Ook moet ik het boek, sinds het vertellen over de eerste moord ,zo nu en dan 5 minuutjes neerleggen om alles te kunnen verwerken. Zo gruwelijk, zo koud verteld. En dan de moord op Bunny..... Wat is die Henry een .....(het woord ontsnapt me en koelbloedig drukt niet genoeg uit wat ik bedoel) iemand.

Net als in het boek van Toby Litt "Dodenzang" lopen de rillingen me over de rug als ik bedenk hoe "zwart" mensen soms reageren. Gewoon duivels.

Het is gewoon niet begrijpelijk hoe een gewoon normaal mens zo kan ontsporen.

Ik moet zeggen ik vind het boek duizend keer beter geschreven dan "de kleine vriend". Veel meeslepender. Niet zoveel uitwijdingen. En toch, je voelt de sneeuw en de kou gewoon.

Ik ga vlug verder lezen.

Groetjes Inge