Donna Tartt - De verborgen geschiedenis Samenleesboek

Ik heb de verborgen geschiedenis ook even uit het stof gehaald. Begin er dit weekend aan.

Groetjes, Irene

De verborgen geschiedenis is uit. Ik heb me bijna constant door het boek gegrepen gevoeld. Alleen op het laatst viel het voor mij uiteen.

Hoe de "jongens" elk op hun manier hetgeen er gebeurd was probeerden te verwerken was nog tot daar aan toe maar de "nobele daad" van Henry vindt ik er helemaal niet toe doen, net als de "raadselachtige" ziekte van Charles. Van daar af aan valt het boek voor mij uiteen. De spanning is weg. Het flakkert nog effenkes met een zwak lichtje op als blijkt dat ze Henry ervan verdachten iets met de zaak te maken te hebben en hij de naam van Richard blijkbaar noemt maar dat is maar een kort doodlopend zijweggetje.

Toch in het algemeen een goed boek. Spannend, huiveringwekkend, knap met de omgekeerde manier van werken. Alleen het einde vind ik minder. Misschien is het niet zo gemakkelijk om als je met het einde begint een goed einde aan het boek te breien? Doen ze dat niet ook vaker in films? Met het einde beginnen om dan een beetje met de keer de oorzaak, de feiten enz op "tafel" te leggen? Kan me alleen niet herinneren hoe ze dan eindigen.

Groetjes Inge

Blijkbaar is er nog een boek van Donna Tartt vertaald: "Het land van de papaver". Iemand dat al gelezen?

Groetjes Inge

Inge schreef : De verborgen geschiedenis is uit. Ik heb me bijna constant door het boek gegrepen gevoeld. Alleen op het laatst viel het voor mij uiteen.

Hoe de "jongens" elk op hun manier hetgeen er gebeurd was probeerden te verwerken was nog tot daar aan toe maar de "nobele daad" van Henry vindt ik er helemaal niet toe doen, net als de "raadselachtige" ziekte van Charles.

Ik heb die daad van Henry helemaal niet als nobel ervaren, maar als desperaat. Hij zag alles waar hij op vertrouwde in elkaar zakken en kon niet leven met de schande, volgens mij was daar helemaal niets nobels aan.

Het doordraaien van Charles kwam voor mij ook als een verrassing, ik dacht de eerste keer toen ik het las echt van he hoe kan dat! Dat is toch totaal ongeloofwaardig? Maar bij herlezing merkte ik dat er toch wel aanwijzingen voor waren. Niet alleen zijn drankmisbruik maar ook zijn eerdere geweldadige uitvallen, die zijn zusje met de mantel der liefde probeerde te bedekken.

Vergeet bij Henry vooral niet dat de belangrijkste persoon in zijn leven niets meer met hem te maken wilde hebben, die leraar.

Tot op het einde is er trouwens het vermoeden dat Henry de 'vogelwichelaar' was die onder invloed van die leraar (ben zijn naam even kwijt), het sekte achtige groepje manipuleert om zonder risico achter het raadsel van de dyonische waantoestand (ofzo) te komen. oftewel 'het zelf te ontvluchten'.

Van daar af aan valt het boek voor mij uiteen. De spanning is weg. Het flakkert nog effekes met een zwak lichtje op als blijkt dat ze Henry ervan verdachten iets met de zaak te maken te hebben en hij de naam van Richard blijkbaar noemt maar dat is maar een kort doodlopend zijweggetje.

Groetjes Inge

Voor mij was dat juist een punt waarop ik echt schrok, ook verklaart het waarom Richard zoveel minder te lijden had onder de spanning, hij werd immers niet uitgehoord door de politie.

Zijn introverte houding en het feit dat hij nooit echt helemaal bij het groepje hoort is maar een deel van de verklaring daarvoor, want hij is sociaal emotioneel weldegelijk afhankelijk van het lot van zijn vrienden.

Die afstandelijke manier van vertellen intensiveren de spanning ook een beetje, omdat het voelt als een manier om het te verwerken, of te sublimeren. (rationalisering.)

Inge schreef : Blijkbaar is er nog een boek van Donna Tartt vertaald: "Het land van de papaver". Iemand dat al gelezen?

Groetjes Inge

Het is meer een verhaal, ik heb het opgezocht, het heeft maar 42 bladzijden. Het is uitgegeven bij de Bezige Bij en kost maar 3 euro.

Maar bij herlezing merkte ik dat er toch wel aanwijzingen voor waren. Niet alleen zijn drankmisbruik maar ook zijn eerdere geweldadige uitvallen, die zijn zusje met de mantel der liefde probeerde te bedekken.

Waren daar al voor de dood van Bunny aanwijzingen over????? :oops:

Wat ik eigenlijk bedoel met uiteen vallen is (denk ik) ik vond het hel verhaal goed aan een hangen met uitzondering van het einde. Ik had meer een einde verwacht zoals jij (denk ik) dat Julian de leraar er voor iets tussen zat. Maar vanaf het moment van die brief houdt de climax plots op. De Henry pleegt zelfmoord (waarom begrijp ik niet echt, het moest op de anderen overkomen als "nobele daad" want zo gaf hij de anderen een verklaring voor de schotwond, het pistool enz.), Charles ontspoort helemaal, Julian verdween, Francis kreeg fobieen. Enkel Camilla en Richard (over)leefden verder met hetgeen ze wisten. Toen de leraar verdween dacht ik dat Henry er iets mee te maken zou hebben, dat hij hem bv. ook vermoord had. Het eindigt nogal "soft" volgens mij. Bijna (niet helemaal natuurlijk :lol: ) ze leefden nog lang en gelukkig.

Oke Henry had wel degelijk de touwtjes in handen bij dat alles, de anderen waren de schapen die de leider volgden (zelfs over de afgrond). Maar het leek me nogal gemakkelijk om dan op het einde naar hem te wijzen terwijl ze allemaal meegedaan hadden, zelfs zonder er ook maar bij stil te staan wat ze deden. En misschien was Henry wel alle grond onder zijn voeten kwijt na het verdwijnen van Julian maar nog begrijp ik niet waarom hij dan op dat moment zelfmoord pleegt.

Het is gewoon niet logisch. Tijdens het lezen had ik andere "eindes" in mijn hoofd. Ik vond het einde eerder een teleurstelling.

Inge