Donna Tartt - De verborgen geschiedenis Samenleesboek

Ik heb mezelf gedwongen 'De kleine vriend' uit te lezen maar het was ver-schrik-ke-lijk saai.

Ik vond het begin van het boek het beste, omdat je zo opgezogen werd en ook toen hij ze leerde kennen was het spannend of het zou lukken, het slot vond ik al wat minder, toen werd het zo zakelijk en discussie-achtig, ik had liever de dromerige *alles kan*sfeer van het begin, ook wel zielig dat hij uitendelijk met helemaal niemand n relatie heeft...

Ik werd ook door het begin van het boek gegrepen. De situatie waarin de hoofdpersoon terechtkomt vind ik meesterlijk beschreven. Alle personages worden goed uitgediept. De verhaal lijn is onderhoudend en spannend. Al met al een aanrader om meerdere malen te gaan lezen.

Ik ben dan blijkbaar een van de weinigen die "De kleine vriend" wel een goed boek vond. Wat ik er goed aan vond: portret van het meisje, van de schurken, meesterlijke beschrijvingen van de slangen, van het baptische geloof, hilarische en ook diepgaande portretten van de tante's en ja het einde subliem en superspannend. De meeste mensen hadden een verborgen geschiedenis deel 2 verwacht, gelukkig dat Tartt zich boven de formule schrijver weet te verheffen en in haar tweede boek iets anders doet. In de verborgen geschiedenis staat het kwaad centraal. Het speelt zich af in winterse omstandigheden en dat past goed bij het kwaad. In De kleine vriend staat ook weer het kwaad centraal, maar hier speelt het zich in snikheette omstandigheden af, dat kwam als een verrassing, maar het kwaad heeft niet alleen patent op winter.

De verborgen geschiedenis is in zijn thema's literair, in de stijl heeft het meer weg van een thriller. De kleine vriend is qua thema's en de uitwerking daarvan literair, maar ook de stijl is literair, iets wat hier door de meeste als saai wordt aanvaard. Ik genoot juist van de meanderende zinnen en prachtige beelden.

Wil merkte op dat Tartt voor haar tweede boek zich wel teruggetrokken zou hebben op een onbewoond eiland (wat ze had gekocht van de eerste opbrengst van het boek). Dat is niet zo ver bezijden de waarheid; ze trok zich voor haar tweede boek jarenlang terug in een blokhut om in alle rust en stilte te kunnen werken. Toch heeft ze in deze jaren nog een aantal korte verhalen geschreven, die in literaire tijdschriften zijn gepubliceerd.

In begin heeft ze op hetzelfde college gezeten, waar Bret Easton Ellis ook zat.

rotor schreef : Ik ben dan blijkbaar een van de weinigen die "De kleine vriend" wel een goed boek vond. Wat ik er goed aan vond: portret van het meisje, van de schurken, meesterlijke beschrijvingen van de slangen, van het baptische geloof, hilarische en ook diepgaande portretten van de tante's en ja het einde subliem en superspannend. De meeste mensen hadden een verborgen geschiedenis deel 2 verwacht, gelukkig dat Tartt zich boven de formule schrijver weet te verheffen en in haar tweede boek iets anders doet. In de verborgen geschiedenis staat het kwaad centraal. Het speelt zich af in winterse omstandigheden en dat past goed bij het kwaad. In De kleine vriend staat ook weer het kwaad centraal, maar hier speelt het zich in snikheette omstandigheden af, dat kwam als een verrassing, maar het kwaad heeft niet alleen patent op winter.

Voor mij was dat absoluut een van de dingen die het nog een beetje interessant maakte, die hitte. Maar het werd me ook te langdradig en wijdlopig, het leek of ze probeerde de spanningslijn zo lang uit te rekken dat die net niet knapt. Maar bij mij was hij allang geknapt.

Ja, de thema's kwaad, eenzaamheid maar ook het ontstaan van (bijna) religieuze solidariteit met mensen van wie de hoofdpersoon afhankelijk is (de moeder, de medestudenten), komen overeen. Maar dit vindt ik beter gedaan in De Verborgen Geschiedenis, omdat ze het daar deel laat uitmaken van de opbouw van het verhaal, terwijl ze er hier lange monologen en zijstapjes voor nodig heeft.

Misschien moet ik De Kleine Vriend een keer herlezen als ik echt de tijd heb, in plaats van elke dag een uurtje.

De beknelling werd me trouwens ook iets te veel. Ik had bijna fysiek het gevoel geen adem meer te kunnen halen bij het lezen van De kleine Vriend, misschien wel door die hitte, die slangen, die sterke religie, die eenzaamheid, die totaal lege en troosteloze levens van die white trash figuren...

De verborgen geschiedenis is in zijn thema's literair, in de stijl heeft het meer weg van een thriller. De kleine vriend is qua thema's en de uitwerking daarvan literair, maar ook de stijl is literair, iets wat hier door de meeste als saai wordt aanvaard. Ik genoot juist van de meanderende zinnen en prachtige beelden.

Die meanderende zinnen en prachtige beelden, zaten ook wel degelijk in De Verborgen Geschiedenis. In mijn beleving was de Verborgen Geschiedenis qua stijl weldegelijk literair. De gesprekken tussen de studenten, die eerste les grieks, de beschrijvingen van New England (de bomen en bergen etc.), de aandacht die ze besteedt aan de karakterontwikkeling en psychologische gevolgen van de moord bij de studenten, etc.

De link tussen kou en kwaad had ik trouwens nog niet gelegt, voor mij stond de kou voor de enorme eenzaamheid van Richard. Hij is sociaal ondervoed geraakt en hangt daarom zo sterk aan zijn medestudenten. Hij leek me daardoor het soort mensen dat zich aansluit bij een sekte. (of een of ander eng dieet gaat volgen, zoals hij zelf verteld in het verhaal)

In begin heeft ze op hetzelfde college gezeten, waar Bret Easton Ellis ook zat.

Donna Tarrt schrijft in het voorwoord van De Verborgen Geschiedenis volgens mij ook dat ze 'haar vriend' Bret Easton Ellis wil bedanken.

Hermine, je vindt de hoofdpersoon onsympathiek? Waarom?

Ik heb het eerste deel uit, en wederom is het lezen van dit boek een gelegenheid om al het andere opzij te zetten. Bij het schrijven van dit boek is Tartt bij haar onderwerp gebleven, ik vind dat ze in 'De kleine vriend' nogal eens afdwaalt, er dingen bijhaalt die misschien wel interessant zijn, maar niet binnen dat verhaal.

Bij 'de verborgen geschiedenis' weet je al op de eerste bladzijde wat er gaat gebeuren, meer het hoe en waarom, en vooral de reacties van de betrokkenen, het is zo beschreven dat je het helemaal begrijpt, en zelfs in de gruweldaad mee kunt gaan.

Eh, Hendrik, in mijn exemplaar van het boek bedankt Tartt een heleboel mensen maar niet Brett Easton-Ellis.