Fredrik Backman - Een man die Ove heet

In een van de boeken die ik in de vakantie gekocht heb, zat een boekenlegger met reclame voor dit boek. Het was het boek van de maand in september, bij een Duitse boekenketen.

Inmiddels ben ik aardig op weg in het boek. Ik vind het nog steeds leuk om te lezen en heel geloofwaardig, zulks in tegenstelling tot 'De 100-jarige die uit het raam klom en verdween'.

Wat fijn om te lezen Renate! Ik ben heel benieuwd naar je eindconclusie.

Ove is ergens ook wel een trieste figuur, die weliswaar erg rechtlijnig is, maar toch wel veel voor z'n medemensen over heeft. Het is jammer dat hij nog niet wil inzien dat de mensen hem nodig hebben. Hij mist z'n vrouw en wil het liefste bij haar zijn. Ik mis m'n moeder vaak, maar aangezien ik niet verwacht dat ik haar na m'n dood terug zal zien, heeft het ook weinig zin om een eind aan m'n leven te maken.

Ergens is het grappig om te zien hoe Ove overal over nadenkt en ook z'n zelfmoord en alles wat daarna moet gebeuren, heel precies plant. De haak om zich op te hangen moet natuurlijk wel precies in het midden van de kamer zitten. Om te voorkomen dat makelaars de houten vloer beschadigen, dekt hij 'm maar vast af met plastic. Natuurlijk moet de zelfmoord overdag plaatsvinden, omdat er anders licht aan moet en dat dan zal blijven branden. Het feit dat alles zo precies wordt uitgedacht, maakt het ergens wel grappig. Hij is er zo serieus mee bezig, dat je het bijna niet meer serieus kunt nemen. En tot nu toe komt er steeds iets tussen. De buren komen koekjes brengen, waarbij Ove ineens gevoel voor humor blijkt te hebben, als de buurvrouw zegt dat ze een Pers is en hij vraagt of ze geen wals is. Natuurlijk breekt het touw, want tegenwoordig kan men niets meer goed doen. Als hij zich in z'n garage wil vergassen komt de buurvrouw per ongeluk ook weer op het moment supreme, zodat ook deze poging fout loopt. Hij zegt natuurlijk niet dat hij bezig is om zelfmoord te plegen en dat hij daar niet bij gestoord kan worden.

Ik vind het aardig, hoe hij het opneemt voor de kat, die door Barbie met stenen bekogeld wordt, al is het dan omdat hij een nog grotere hekel aan Barbie heeft, dan aan de kat.

Ove heeft een groot plichtsbesef en is enorm eerlijk, zaken die ik wel herken.

Ik hoop dat Ove op een gegeven moment toch wat gelukkiger wordt.

Ja, Ove is een triest figuur en stiekem ook ontzettend lief. Hij maakt het zichzelf zo moeilijk. Eigenlijk is hij veel liever dan hij zelf toe wil geven. Hij moppert op alles en iedereen maar wil beslist niet dat iemand last heeft van zijn voorgenomen zelfmoord. Daarnaast doet hij steeds vaker vriendelijke dingen voor anderen zonder dat hij dat beseft. Wat ik zo bijzonder vind aan dit boek is dat het best grappig is om te lezen over iemand die zelfmoord wil plegen. Dat is niet uit te leggen aan mensen die het boek niet gelezen hebben. Het mooie aan het verhaal vind ik dat de auteur duidelijk probeert te maken dat ieder mens meetelt. Mopperkont of geen mopperkont: we mogen er allemaal zijn!

Nu zijn de meeste mensen in de omgeving van Ove ook wel erg aardig, met uitzondering van Barbie, die ik bij wijze van spreken het liefst onder een trein zou gooien. Het probleem met Ove is eigenlijk dat Sonja de zon in z'n leven was en die is hij nu kwijt. Als hij nu niet zou geloven dat hij haar na zijn dood weer terug zou zien, zou het misschien beter gaan, of minder slecht. Dan zou hij misschien geen zelfmoord meer willen plegen. Ik vind het boek in zekere zin een achtbaan van gevoelens. Vaak heeft het ook iets tragisch en op andere momenten moet je ineens weer stiekem lachen, omdat een zelfmoordpoging weer mislukt, omdat iemand hem nodig blijkt te hebben. Maar de vergelijking met 'De 100-jarige die uit het raam klom en verdween', kan ik nog steeds niet maken. Maar goed, het zal wel marketing zijn.