Stephan ter Borg-Orang-oetans drijven niet samenlb aug 2012

Natuurlijk wijk ik weer af. Eh..humor?? waar dan??

Nu jullie commentaar hier lezen.

Het einde verraste mij niet. Het loopt met niemand goed af, en als je eenmaal begint te lezen over die ritjes die Ernst zo leuk vond, wat kon de ik-figuur anders? (Ik vind het trouwens heel lastig dat hij geen naam heeft, maar dat is alleen een praktische opmerking)

Ik denk dat Kemal erg belangrijk is! En inderdaad heb ik ook het idee dat Ernst hem als de verantwoordelijke zag voor de leuke uitjes, en dus meer naar Kemal neigde.

Ik zie het einde niet als een roep om aandacht, maar dat zou wel kunnen. Kan het ook wraak zijn? Een soort wanhoopsdaad omdat niets goed ging?

Lees verder: www.leestafel.info/stephan-ter-borg

Ik zit hier te grinniken.

Je zou me erg verrast hebben als je dit boek goed had gevonden. Geen boek voor jou inderdaad. Je zegt in het begin al dat het boek je niet trekt. Maar ja, debuut hè, je moet wel

Ik vind niet dat het boek verkeerd afloopt. De ik-figuur stelt een daad.

Naar mijn gevoel is het zo dat alle aandacht naar Ernst gaat, de ik-figuur bestaat wel maar wordt nauwelijks opgemerkt. Alles draait om Ernst, daarnaast verwachten de ouders wel dat de ik-figuur hun dromen waarmaakt. "Ik was de nageboorte met een verwachtingspatroon" Niets verstikkender dan dat, het slaat hem lam. De ik-figuur heeft nauwelijks een eigen identiteit in de ogen van zijn ouders. Hij is de goedmaker, alles wat ze bij Ernst gehoopt hadden moet hij waarmaken. Ik ga verder onder de verklapper

V

e

r

k

l

a

p

p

e

r

Kemal is het figuur die de ik-figuur doet voelen dat hij wél bestaat. De ik-figuur blijkt iets goed te kunnen en Kemal weet dat en merkt hem op. Maar Kemal wordt ook opgemerkt door de familie en dat is wat anders.

Op het eind maakt de ik-figuur eindelijk een keus. Hij kiest voor zijn broer. Ik vind ook niet dat het verkeerd afloopt. De jongens zullen niet ver komen maar er is wel wat in gang gezet. Er zal nu ook eindelijk eens naar de ik-figuur geluisterd worden, maar zijn ouders weten nu ook dat Ernst hem niet onverschillig laat en dat hij wil knokken voor zijn broer. Hem het allerbeste gunt in een waardige omgeving. Dat zal ook voor de ouders een prettig idee zijn.

Hij is dan wel in een tehuis geplaatst maar de ik-figuur vindt het daar zo mensonwaardig dat hij iets moet ondernemen.

Hij zegt niet voor niets “Dit was geen instelling, dit was een reservaat”

Wat die ene zin betreft die jij aanhaalt weet ik de contekst niet meer, en het boek is bij jou dus ik kan het ook niet opzoeken. Zoals jij het aangeeft lijkt het wel alsof het hun eigen schuld is. Maar dan zou hij het ook over zijn eigen moeder hebben natuurlijk, en ik denk niet dat hij zo over zijn moeder denkt.

Emotieloos vind ik het ook niet. Juist niet. Maar de ik-figuur vertelt het op die manier zodat de werkelijkheid niet al te rauw wordt. Hij is duidelijk stapelgek op zijn broer, maar hij ziet ook hoe de omgeving reageert. Hij is de stakker met 'zo'n broer'. Hij ziet hoe zijn broer gebruikt wordt voor winkeldiefstal. Hij ziet hoe de instelling is en vindt het afschuwelijk. Door de scherpe humor probeert hij alles te hanteren. Van zijn ouders hoeft hij ook niets te verwachten die hebben het te druk met zichzelf. Dat maak ik er dan van hè. Zo komt het verhaal op mij over.

Dettie

Ik kom hier nog op terug, maar ik heb nu te weinig tijd...

hoe anders hebben we dit boek gelezen!!

Dat citaat vond ik ook raar Marjo,

daar ben ik het met je eens, dat viel mij bij het lezen meteen onaangenaam op, al dacht ik dat dat misschien vooral provocerend bedoeld was.

Maar verder hebben we het inderdaad anders gelezen,

met name wat betreft de humor denk ik,

dat tegen het cynische aan en net over de top, in contrast met het schrijnende wat ook in dit boek zat, vond ik een van de sterkste dingen,

maar precies dáárover is het moeilijk discussieren, wat dat spreekt je aan, of dat spreekt je niet aan.

Met het citaat ben ik het eens hoor Marjo. Dat vond ik ook niet erg fraai. Maar ik denk dat het meer is wat Willeke ook al zegt: provocerend. Het hele boek daagt uit om zelf eens dieper over de onderwerpen na te denken.

'Er zal nu ook eindelijk eens naar de ik-figuur geluisterd worden, maar zijn ouders weten nu ook dat Ernst hem niet onverschillig laat en dat hij wil knokken voor zijn broer. Hem het allerbeste gunt in een waardige omgeving. Dat zal ook voor de ouders een prettig idee zijn.

Ik vind het helemaal niet duidelijk naar voren komen dat 'ik' zo met de situatie van zijn broer zit. Zoals het bij mij is blijven hangen, zit hij meer met zichzelf in de knoop dan met zijn broer. De bodem is onder zijn bestaan uitgevallen toen de broer wegging, maar dan gaat het verhaal toch vooral over 'ik' verder en niet over de broer. Kemal komt, en neemt de plaats in van de broer, en dan gaat ook dat weer fout. Zo komt 'ik' in mijn ogen tot zijn daad. Er ontbreekt iets in zijn leven, maar zijn ouders kunnen er niets mee. Ik heb zelfs het idee dat ze dat niet zien, willen zien. Hun leven gaat door, ook zonder Ernst.

Misschien is dat wel de achterliggende reden waarom 'ik' tot die eigenaardige uitspraak komt. En geeft hij zijn moeder juist wel de schuld. Hij neemt haar ook kwalijk dat ze gewoon doorgaat.

'Iks's leven niet, althans niet zonder meer. Hij is gewoon helemaal de weg kwijt. Ik heb niet het idee dat hij het beste voor heeft met zijn broer, maar met zichzelf.

En die humor, nou ja, nee, ik zie het niet.