Stephan ter Borg-Orang-oetans drijven niet samenlb aug 2012

Het maakt de boel geheid erger want ik denk niet dat het ik-figuur dit aan kan maar toch schudt hij wel de boel wakker.

Mogelijk dat iedereen gaat nadenken over wat ze aan het doen zijn en mogelijk geven ze de ik-figuur ook eens aandacht (terwijl hij daar zeker niet op uit is) want dat heeft hij erg weinig gehad.

Dettie

Een knap debuut, wat zoals een goed debuut betaamt, helemaal niet leest als een debuut, maar als de pennenvrucht van een ervaren schrijver.

Het verhaal is een coming out of age verhaal, maar wat dit boek anders maakt dan andere boeken is natuurlijk Ernst. Hoewel de andere familieleden ook allemaal aan bod komen, en ik vooral de moeder treffend beschreven vond, cirkelt het verhaal toch echt om hem, en dat is op een hele knappe manier gedaan. Ik zag hem tenminste steeds voor me, die boom van een kerel met het verstand van een kind, en dat lijkt me voor een schrijver geen geringe opgave, om dat op een geloofwaardige en niet zielig of betuttelde wijze te doen. De positie van ‘broer van”vond ik ook heel erg mooi beschreven, het onuitgesproken of wel uitgesproken medelijden, de verantwoordelijkheid, en de verwachtingen dat hij het dan maar wél ver moet schoppen in het leven.

Knap zijn ook de humor en de scherpte die elkaar afwisselen.

Kortom een origineel boek wat raakt.

Tot slot kan ik toch niet anders dan het even opnemen voor de groepsleiders in dit boek, ik hoorde tot die beroepsgroep, en ik moet het toch even voor mijn oud-collega’s opnemen. Ik ben het meteen met de stelling eens dat er raar volk tussen zit, maar zo karikaturaal als hier ben ik ze nog niet tegen gekomen, en ook de naam villa Zonneschijn is iets te ver over de top. Al is dat misschien wel precies de bedoeling.

Naar wie mag ik het boek doorsturen?

Willeke

het bovenstaande is geplaatst op de site zie www.leestafel.info/stephan-ter-borg

Het kan naar Marjo, Willeke. Ik kom nog terug op jouw opmerkingen.

Dettie

Inderdaad Willeke: Als ik niet had geweten dat het een debuut is, had ik het niet geraden. Ik zag Ernst ook echt voor me. Een vriendelijke reus maar beslist geen zielig persoon.

Lief dat je het opneemt voor je oud-collega's. Ik geloof oprecht dat er veel engelen werken in de zorg. En natuurlijk ook minder leuke types, zoals overal. Geen idee waar Villa Zonneschijn op gebaseerd is. Zal het op eigen ervaringen zijn of is er overdreven? Is het autobiografisch of in ieder geval deels? Het einde hopelijk niet. Ik weet het niet en kan het ook niet vinden.

>>>>>Zal het op eigen ervaringen zijn of is er overdreven? Is het autobiografisch of in ieder geval deels? Het einde hopelijk niet. Ik weet het niet en kan het ook niet vinden.

Ik denk allebei, ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat de schrijver van dichtbij de gehandicaptenzorg kent, of inderdaad een gehandicap familielid heeft, maar dat is een gevoel. Tegleijkertijd is het allemaal denk ik een enigszins uitvergroot, zoals ook de personage van de vader een beetje uitvergroot is. Het type bestaat, maar het is net wat groter aangezet.

Willeke

Ik heb ook het idee dat het onderwerp wel iets is wat te maken heeft met eigen ervaringen van de auteur. Omdat het boek zo persoonlijk overkomt. Dat het wat uitvergroot is daar kan ik me wel in vinden. Toch zijn andere dingen juist heel klein. De hoofdpersoon heeft ook een heel duidelijke en uitgesproken mening en hij kaart onderwerpen aan die anderen niet aandurven. Vader is inderdaad nogal een bijzonder type. Op de website van de auteur wordt vader manisch genoemd en daar kan ik me wel in vinden. Af en toe heeft hij even een lichte inzinking (depressie) en dan knalt hij weer.