Erik Menkveld: Het grote zwijgen (samenleesb feb/maart 2012)

Dit vond ik bij KB (Koninklijke Bibliotheek)

Bij zijn debuut als dichter vestigde Erik Menkveld (1959) in een klap zijn naam. De bundel De karpersimulator werd zeer positief ontvangen door literatuurcritici. Dat kwam ook tot uitdrukking in de prijzen die hij ervoor ontving: de prijs voor debuutbundels C. Buddingh' poëzieprijs (toegekend, maar niet uitgereikt) én de Van der Hoogtprijs. Bovendien werd hij met deze bundel genomineerd voor de VSB Poëzieprijs van 1998.

Menkveld is bekend met vele kanten van de literaire wereld. Na zijn studie Nederlands ging hij werken bij uitgeverij De Bezige Bij, waar hij na verloop van tijd het poëziefonds onder zijn hoede kreeg. Ook is hij redacteur van het tijdschrift Tirade en was hij programmamaker voor het Rotterdamse festival Poetry International in de periode 1998-2002. Sinds 2002 legt Menkveld zich geheel toe op het schrijven van poëzie en proza.

www.kb.nl/dichters/menkveld/menkveld-01.html

Dettie

Ik heb ook niet het idee dat het de vrouw was die schuld heeft. Die vriendschap is vanaf het begin erg broos, en dat ligt denk ik aan beider karakters.

Ja precies, die mannen daagden elkaar uit.

En Diepenbrock was aanvankelijk toch meer de leraar dan een vriend, ze hadden vrij felle gesprekken. Ik vraag me af of ze zichzelf wel vrienden van elkaar noemden. Ze voelden zich nooit helemaal op hun gemak bij elkaar. Het waren vooral de gesprekken die ze prettig vonden maar voor de rest was Diepenbrock denk ik veel te eenzelvig.

Dettie

En Vermeulen te bleu.

Haha, jij geeft altijd van die hermetische antwoorden.

Maar... te bleu? Vermeulen zegt toch wel waar het op staat toch?

Hij bewondert Diepenbrock wel maar laat zich niet wegvagen door hem.

Dettie

Vind je? Ik kreeg het idee dat hij de ander te veel bewonderde. Dar belemmert echte vriendschap net zo goed als de houding van Diepenbrock, die ik dan weer verdenk van een hoge eigendunk.