Anna Enquist - De thuiskomst samenleesboek

'De Thuiskomst' vond ik juist wel een prachtige roman. Ik lees graag historische romans en hoewel dit qua inhoud misschien niet overal heel 'historisch authentiek' overkomt vind ik het toch een tijdloos boek. Die stille onuitgesproken hunkering... Steeds maar dat wachten. Ik heb het boek eigenlijk helemaal niet als heel somber ervaren, hoewel er inderdaad wel veel sombers gebeurt. Maar ik lees ook niet noodzakelijkerwijs om vrolijk te worden.

Ja als je het zo bekijkt dan is het ook tijdloos, dat bedoelde ik ook met dat het zich ook nu kon afspelen. Persoonlijk had ik liever gehad dat het zich meer echt in die tijd afspeelde en dat gevoel kreeg ik nu niet . Dit omdat ik ook graag historische romans lees en dat vond ik dit boek niet echt.

Enne vrolijk hoef ik ook niet te worden van een boek maar deze vrouw vond ik wel erg negatief in alles. Ze bleef maar in een kringetje ronddraaien en zag werkelijk nergens iets positiefs in. Dat begon me tegen te staan op het laatst.

Bernadet

Ik vond dit een indrukwekkend boek. Ik kan me zo voorstellen dat je gek wordt als al je kinderen en je man komen te overlijden. Maar deze vrouw weet toch ergens de kracht vandaan te vinden om verder te leven.

Dat het boek somber is geschreven(iets wat ik niet zo heb ervaren) vind ik heel normaal als je alles om je heen verliest.

Wat jij schrijft is natuurlijk zo, die vrouw verliest alles. Maar vergeet niet dat kindersterfte in die tijd veel vaker voor kwam dan nu. Het was uitzonderlijk als alle kinderen bleven leven.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet erg is.

Toen waren er nog geen couveuses, of de hygiëne die er nu is. Veel vrouwen strieven aan kraamkoorts of als er met de kinderen wat was hadden ze niet al die medicijnen en aanvullende voedingsmiddelen die er nu zijn. En... geen anticonceptie. Vrouwen kregen maar kinderen en vaak veel of ze wilden of niet.

Ik stoorde me erg aan haar gedrag rond haar zoontje wat na dat dochtertje werd geboren. Ze keek er amper naar om. Dat klopte niet met haar gevoelens vond ik. Ze was zo verdrietig om het verlies van haar kind dus dan maar niet omkijken naar de volgende? Of was het omdat het een jongetje was en geen meisje?

Maar ik vond haar in veel dingen een vervelend mens, ja ze ging wel door maar hoe?

Bernadet

Ik heb De Thuiskomst nu ook gelezen en vond het een mooi boek. Wonderbaarlijk hoe Elizabeth Cook zich staande houdt ondanks al het verlies wat ze heeft moeten meemaken. De eenzaamheid, het eindeloze wachten en de desolaatheid van het verdriet zijn goed omschreven, de stukken over de reizen van James Cook zijn zeer interessant om te lezen, maar de sfeer van 1775-1835 is m.i. niet goed getroffen. De gedachten van Elizabeth lijken niet te passen bij een vrouw die in die tijd leefde, zoals jullie hierboven ook al opmerkten. Ze denkt te modern, waardoor het verhaal iets ongeloofwaardigs krijgt en dat is jammer.

Dettie schreef : Wat jij schrijft is natuurlijk zo, die vrouw verliest alles. Maar vergeet niet dat kindersterfte in die tijd veel vaker voor kwam dan nu. Het was uitzonderlijk als alle kinderen bleven leven.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet erg is.

Dit begrijp ik niet zo goed, Dettie. Wat wil je er dan wel mee zeggen?

Dettie schreef : Ik stoorde me erg aan haar gedrag rond haar zoontje wat na dat dochtertje werd geboren. Ze keek er amper naar om. Dat klopte niet met haar gevoelens vond ik. Ze was zo verdrietig om het verlies van haar kind dus dan maar niet omkijken naar de volgende? Of was het omdat het een jongetje was en geen meisje?

Ze had niet een, maar drie kinderen verloren. De twee die waren blijven leven zouden binnenkort naar de zeevaartschool gaan. Haar man die haar bij hoog en bij laag had bezworen aan wal te blijven was toch weer gezwicht en zou wederom een reis van drie, vier jaar gaan maken. Ik kan me voorstellen dat je je dan niet eens meer durft te hechten aan een volgend kind. Van iedereen die ze liefhad moest ze op de een of andere manier afscheid nemen. Dan kun je je maar beter niet meer binden, dan doet afscheid nemen ook geen pijn meer. Ik vond dit gedrag juist heel goed te begrijpen.

Ja ze had 3 kinderen verloren, maar het leek of ze alleen maar dat dochtertje verloren had en niet die andere kinderen. Het leek wel of die andere twee niet bestaan hadden. Ik vond het erg dat ze helemaal niet naar haar zoontje omkeek. Alsof ze het niet moest omdat dat het geen meisje was. Wat jij zegt kan ook, dat ze zich niet meer durfde te binden, maar om dan bijna onverschillig te zijn vind ik ook wel ver gaan. Het blijft toch je kind.

Op mij kwam het over dat alles om dat dochtertje draaide en de rest er niet zo toe deed. Misschien zit ik helemaal fout hoor.

Wat ik wel bedoelde....natuurlijk is het heel erg als kinderen overlijden, dat is afschuwelijk. Maar ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet. Het was toentertijd een wonder als al je kinderen bleven leven. Ik denk dat je toen misschien meer voorbereid was op het feit dat niet al je kinderen volwassen werden.

Als je de stamboom van cavendish zijn familie bekijkt dan kregen mensen 13-14 kinderen en bleven er 6 leven. Bij de geboorte ging al vaak wat mis, of ze leefden een paar dagen. En de kinderziekten: mazelen of waterpokken overleefden veel ook niet. De hygiëne was heel slecht enz.

Dat maakt het niet minder erg maar ik denk dat mensen er wel meer op voorbereid waren dan nu. Het kwam heel vaak voor. Ik hoop dat ik het nu goed zeg.

Dettie

Dettie schreef : Ja ze had 3 kinderen verloren, maar het leek of ze alleen maar dat dochtertje verloren had en niet die andere kinderen. Het leek wel of die andere twee niet bestaan hadden. Ik vond het erg dat ze helemaal niet naar haar zoontje omkeek. Alsof ze het niet moest omdat dat het geen meisje was. Wat jij zegt kan ook, dat ze zich niet meer durfde te binden, maar om dan bijna onverschillig te zijn vind ik ook wel ver gaan. Het blijft toch je kind.

Op mij kwam het over dat alles om dat dochtertje draaide en de rest er niet zo toe deed. Misschien zit ik helemaal fout hoor.

Volgens mij zijn er twee redenen waarom ze zich juist de dood van haar dochtertje meer aantrok. Ten eerste omdat haar dochtertje niet overleed aan een ziekte (wat inderdaad in die tijd nogal eens voorkwam en waar toen nog geen medicijnen voor waren), maar door een ongeluk. Elizabeth had even niet goed opgelet en toen is haar dochtertje onder een paard en wagen terecht gekomen. Zij maakte zich hierover enorm veel verwijten. Dit had niet hoeven gebeuren als ze haar dochtertje beter in de gaten had gehouden. Ten tweede had ze zich waarschijnlijk voorgesteld dit dochtertje jarenlang als gezelschap te hebben. Zoons moesten immers reeds op hun twaalfde naar de zeevaartschool en liepen daarna grote kans om te komen op zee.

Dettie schreef : Wat ik wel bedoelde....natuurlijk is het heel erg als kinderen overlijden, dat is afschuwelijk. Maar ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet. Het was toentertijd een wonder als al je kinderen bleven leven. Ik denk dat je toen misschien meer voorbereid was op het feit dat niet al je kinderen volwassen werden.

Als je de stamboom van cavendish zijn familie bekijkt dan kregen mensen 13-14 kinderen en bleven er 6 leven. Bij de geboorte ging al vaak wat mis, of ze leefden een paar dagen. En de kinderziekten: mazelen of waterpokken overleefden veel ook niet. De hygiëne was heel slecht enz.

Dat maakt het niet minder erg maar ik denk dat mensen er wel meer op voorbereid waren dan nu. Het kwam heel vaak voor. Ik hoop dat ik het nu goed zeg.

Mijn oma heeft ook 13 kinderen gekregen, waarvan er drie zijn overleden (een had suikerziekte en is op 5-jarige leeftijd overleden omdat er toen nog geen insuline was, een is op 4-jarige leeftijd overleden aan longontsteking omdat er toen nog geen antibiotica was en eentje is vlak na de geboorte (in de hongerwinter) overleden), maar ze heeft het hier altijd moeilijk mee gehad en kreeg op haar 93ste nog steeds tranen in haar ogen als ze erover praatte. Ook al kwam het vaker voor dat kinderen overleden en hield een moeder ergens in haar achterhoofd rekening met de mogelijkheid, daarom blijft het toch nog altijd heel moeilijk.