Franca zegt in het interview:
"Zo’n boek kun je niet schrijven als je niet bent opgegroeid op een boerderij en geen reformatorische achtergrond hebt. Het decor en sommige gebeurtenissen heb ik geleend uit mijn jeugd. Maar de personages zijn verzonnen en aan de waargebeurde voorvallen heb ik ook een eigen draai gegeven. Ik beschouw dit boek als een literair werk, niet als een autobiografie.”
en
„Het schrijven was een emotioneel proces. Ik heb er van januari tot augustus bijna fulltime aan gewerkt en in die periode zijn alle emoties wel zo’n beetje gepasseerd. Ja, boosheid ook. Af en toe ben ik fel in mijn bewoordingen, ik heb geen heilige huisjes gespaard, wilde geen concessies doen. Toch houd ik ontzettend veel van de wereld die ik beschrijf. Het is mijn wereld. De tale Kanaäns is mij even dierbaar als het Zeeuws.
Ik denk dat daar het verschil in zit met Heijmerikx. Die is toch vrij verbitterd.
Treur kijkt meer, als ik het goed heb, met liefde naar die tijd. Het was toen zo, maar van haar hoefde het niet meer. Treur schrijft ook dat het schrijven van dit boek haar emotioneel veel deed, dat zal ongetwijfeld ook bij Heijmerikx het geval zijn geweest. Alleen de een gaat er anders mee om dan de ander en je weet niet hoe het thuis was bij beiden. De ene gelovige is de andere niet, de een is veel strenger in de leer dan de andere.
Dettie
die gisteravond het boek Arend en Sofie uitgelezen heeft, ook over geloof, katholiek dit keer.