Franca Treur: Dorsvloer vol confetti (debuut)

Je bent niet de enige hoor. Ze zei ook nog dat er maar weinig mensen waren die het er uit gehaald hadden als thematiek.

Maar, zei ze, ook als je het leest als een 'streekroman' over een gereformeerde opvoeding krijg je blijkbaar veel aandacht. En dat vond ze prima. Al wilde ze dan weer wel benadrukken dat het dat niet echt was, niet zoals het boek van Siebelink of Heijmerikx. Ze had natuurlijk wel dingen uit haar eigen jeugd en omgeving gebruikt, maar het is niet haar eigen verhaal.

Zo vertelde ze ook nog dat ze ooit geïnterviewd was, en toen later in het artikel las over hoe ze met haar zes broers optrok. En, zei ze: ik heb helemaal geen zes broers!! Dus had ze het er niet over gehad ook, maar ze wilde er mee zeggen dat men vaak hardnekkig vol wil houden aan het autobiografische element.

Tja, wat zal ik zeggen...aangenaam gekeuvel. Veel meer vond ik het ook niet. Het geloof is er, maar veel meer gaat het over het opgroeien van een meisje in een best wel warm gezin. Ook zonder geloofsregels heeft ieder kind dit soort problemen, maakt fouten en leert daarvan. Die fantasieverhalen hebben wel geweldige consequenties (Ze vertelt de tweeling dat de paardenbloemen die de koeien eten in de mest drijven. Een van de tweeling valt in de gierput. Opa haalt hem eruit, maar overlijdt zelf aan de dampen.), maar daar lijkt ze toch niet echt mee te zitten. Misschien had de schrijfster alles wat sterker aan moeten zetten, het komt nu niet uit de verf.

Je hebt de lagen (die er volgens haar zelf zijn) dus niet gezien?

Ja ik ben altijd nog verbaasd over de ophef rond dit boek Berdine, ik vond het ook niet geweldig. Het enige wat ik onthouden heb is de confetti die gemaakt was van geloofsteksten. Dat vond ik mooi gevonden, verspreid het woord, maar dan anders dan bedoeld.

Voor de rest zijn de lagen me inderdaad ook niet opgevallen.

Dettie

Ik weet niet precies welke lagen worden bedoeld. Het feit dat ze zich gaat realiseren welke invloed haar verzonnen verhalen hebben? Dat vond ik wel duidelijk, maar verder is me niet echt iets opgevallen. Alleen dat ze zich niet heel erg schuldig voelde over de dood van opa viel me op.

Ik geloof niet dat ze bewust het woord wilde verspreiden met haar confetti. De schrijfster kan dat wel bedoeld hebben, maar haar hoofdpersoon zeker niet. Die nam gewoon wat voorhanden was en dat waren de stichtelijke blaadjes. Katelijne was zich juist een beetje aan het bewust worden van een grotere wereld en andere wegen.

Ik vind het geloof ook niet zo'n grote rol spelen in haar wereldje. Natuurlijk zijn er regels en voorschriften, maar als je daar tegen zondigt krijg je misschien straf en alles is weer vergeven. Het onderdrukt haar (nog) niet. In ieder huis zijn er regels, dat is alleen maar veilig voor een kind. Ik vond het een verhaal van een willekeurig kind, dat vragen begint te stellen bij wat haar ouders en leraren haar altijd verteld hebben, verder zo goed mogelijk probeert te voldoen aan wat van haar verwacht wordt en zich schuldig voelt als dat niet altijd lukt.

Als er nog diepere lagen in zitten dan haal ik die er niet uit. Is dat de schuld van de lezer of van de auteur?

Marjo vertelt hierboven (op 20 november) over het interview met Franca Treur waarin ze vertelt over de lagen. Het ging vooral over taal volgens Franca.

Ik schreef het verkeerd berdine. Ik bedoelde ook niet dat het woord verspreid werd in die zin dat het geloof verspreid wordt maar letterlijk verspreid, in de vorm van confetti waarop de woorden staan. Dus anders dan bedoeld in de teksten waar confetti van gemaakt is. De woorden zijn versnipperd, onleesbaar geworden en kunnen nu gewoon wegwaaien met de wind, of geplet worden door de regen, de woorden doen niets meer, brengen niets meer teweeg.

Dettie