Michiel Klein Nulent - De tram van half zeven (debuut)

Ik denk dat het ligt aan welke "achtergrond" je zelf hebt.

Ik ben iemand die problemen of moeilijke situaties wil aanpakken en misschien dat hun houding me daarin ergerde. Het steeds maar dromen en niet aanpakken.

Dromen is gemakkelijk. Dromen hoe alles goed komt vraagt geen inspanning. Ik geloof niet in dromen want ze veranderen niets. Je moet zelf de handen uit de mouwen durven steken. En lukt het ene niet dan moet je creatief genoeg zijn om andere dingen te proberen.

In het geval van Osman... Zijn nachtwinkeltje draaide voor geen meter... in plaats van te dromen hoe het zou kunnen zijn zou ik de zaak aanpakken. Welke producten willen mensen 's avonds? Waar denken ze aan als de winkels gesloten zijn? Melk, brood, sigaretten, condooms voor mijn part... Ik mis 's avonds geen kruiden of bloem... dat zijn dingen die gerust tot de dag erna kunnen wachten.

Isis pakte de situatie thuis dan wel aan, op de verkeerde manier, maar ze deed iets aan haar situatie. Alleen ze rekte het naar mijn mening te lang zodat ze, als ze weer thuis komt, wel eens in de heel tegenovergestelde situatie zou kunnen komen. Teveel aandacht en controle.

Dus ja je kunt stellen dat ik het verhaal niet zo goed vond vanuit mijn "belevingswereld" gezien.

Inge, je bent een vrouw naar mijn hart!! Ik heb dat ook bij dit soort verhalen, dat ik ze een schop onder hun k.ont wil verkopen..

Maar dat is het verhaal.

Dan blijft nog de vraag of het zo goed geschreven is dat het me overtuigt. Omdat er nogal eens boeken verschijnen die een verhaal over besluiteloze mensen vertellen, weet ik intussen dat het verschil kan maken. De een overtuigt, de ander niet, en Klein Nulent zit er tussen in.

Ik vind stijl bespreken ook moeilijk,. maar het heeft natuurlijk wel invloed. Hetzelfde verhaal kan in diverse stijlen heel anders overkomen bij verschillende lezers. Ik ben het met je eens: het valt nauwelijks te zeggen waar het precies in zit. Maar ik probeer het altijd wel uit te zoeken.

Inge schreef : Je moet zelf de handen uit de mouwen durven steken. En lukt het ene niet dan moet je creatief genoeg zijn om andere dingen te proberen.

In het geval van Osman... Zijn nachtwinkeltje draaide voor geen meter... in plaats van te dromen hoe het zou kunnen zijn zou ik de zaak aanpakken. Welke producten willen mensen 's avonds? Waar denken ze aan als de winkels gesloten zijn? Melk, brood, sigaretten, condooms voor mijn part... Ik mis 's avonds geen kruiden of bloem... dat zijn dingen die gerust tot de dag erna kunnen wachten.

Ik denk dat je daar een juist woord zegt Inge durven. Ik denk dat ik het daarom juist zo mooi vind. Deze mensen willen wel maar durven niet. Osman is voor zijn doen denk ik al heel gewaagd bezig geweest door dat stuk land te kopen.

Natuurlijk denk je man, man, man gooi die lekkende meelzakken eens weg of doe er een andere zak omheen. Doe iets in je winkel, verkoop eens andere dingen, onderneem iets. Maar dat is het hem juist, dat kan hij niet! Hij weet helemaal niet hoe hij dat aan moet pakken. Hij loopt als het ware steeds tegen zichzelf op.

Dettie

Marjo schreef : Ik heb dat ook bij dit soort verhalen, dat ik ze een schop onder hun k.ont wil verkopen..

:lol: zo durfde ik het niet zeggen maar inderdaad... daarom ergerde het me zo... Ik had steeds iets van verdorie kom op...

Dan blijft nog de vraag of het zo goed geschreven is dat het me overtuigt. Omdat er nogal eens boeken verschijnen die een verhaal over besluiteloze mensen vertellen, weet ik intussen dat het verschil kan maken. De een overtuigt, de ander niet, en Klein Nulent zit er tussen in.

Mij overtuigde het helemaal niet en ik vind Nulent er niet tussenin zitten.. Misschien met een ander verhaal, een andere situatie...

Zijn manier van vertellen is wel mooi, zijn "stijl", zinnen enz waren heel goed.. maar het verhaal komt niet uit de verf... alhoewel ik me net bedenk... aangezien ik me zo ergerde... misschien kwam het verhaal meer uit de verf dan ik op het eerste zicht dacht... :shock:

Dettie schreef : Osman is voor zijn doen denk ik al heel gewaagd bezig geweest door dat stuk land te kopen.

Hahaha de miskoop van zijn leven... Ik denk zomaar dat dat stuk grond heel goedkoop zal geweest zijn door zijn ligging tussen die 2 verkeersaders. Niemand zou het ooit gewild hebben... heeft hij doodleuk de eigenaar van dat stuk grond "rijk" gemaakt :mrgreen: Kon hij zijn geld beter gespendeerd hebben om zijn winkeltje rendabel te maken of zijn schulden af te betalen.

Hij weet helemaal niet hoe hij dat aan moet pakken. Hij loopt als het ware steeds tegen zichzelf op.

Hij weet het niet of wilt het niet weten???? In mijn ogen is hij gewoon een lafaard die zich verbergt achter dromen, als'en en wanneer'en.

Als de zon opkomt in het westen dan zal iedereen gelukkig zijn en wanneer er 25 zonnen schijnen dan word alles weer goed... Het onmogelijke dromen en daar verstoppertje mee spelen... Hij weet wel hoe hij het moet aanpakken... dat bewijst zijn opwelling om dat fruitkraampje voor de winkel te zetten... maar dat was het dan ook... een opwelling... geeft blijk van een beetje durf maar geen doorzettingsvermogen.:oops:

Je kunt het hem allemaal vertellen of vragen op de debutantendag. Want de schrijver van dit boek komt dan.

Ik denk niet dat je zo kunt denken alsof hij een lafaard is. Ik weet niet hoe ik het zeggen moet. Er zijn mensen, de meerderheid, die gewoon niet anders kunnen. Het is al heel wat dat hij ja tegen dat meisje zegt, dat ze mag blijven.

En Osman zag dat stukje land niet als miskoop, hij gelooft echt dat zijn vrouw onder de indruk zal zijn van zijn stukje land en het 'droomhuis'. Niet iedereen is even stoer en sterk. Heel weinig mensen zijn eigenlijk stoer en sterk en ondernemend anders zouden ook niet jaar in jaar uit hetzelfde baantje houden en steeds maar ja en amen tegen hun baas zeggen.

Of jaar in jaar uit hetzelfde leven leiden slapen, werken, tv kijken, slapen, werken, tv kijken en in het weekend de auto wassen of de tuin doen.

Osman is in jullie ogen een slappeling maar ik denk dat hij niet anders kan.

Dettie

oke juist de meerderheid van de bevolking zijn "gewoontedieren". Zijn bang voor verandering.... Daar heb je inderdaad een punt. Maar... niet anders kunnen??? Iedereen kan anders... alleen komen de meeste mensen daar maar op als ze helemaal niet anders meer kunnen... als er totaal geen uitweg meer is...

Stel nu dat het verhaal was doorgegaan... Zijn winkel ligt in puin. Daar kan hij dus helemaal niet meer op rekenen... Het meisje is weg... Zijn bouwgrond... tja... er staat enkel een oude caravan... Dus zijn opties zijn nu of helemaal bij de pakken gaan zitten of er tegenaan gaan...

Er zijn er altijd (veel) die bij de pakken blijven zitten, depressief worden en/of een eind aan hun eigen leven maken... maar op dat moment zijn er zeker evenveel die hun leven ineens ondersteboven gooien omdat ze niets meer te verliezen hebben....

Misschien had hij tot nu het gevoel dingen te verliezen te hebben???? Zijn winkeltje... want hoe slecht die ook draait... het is er nog steeds. Zijn droom over zijn huis? Zouden zijn ogen zijn opengegaan door er te komen met het meisje? Zou hij het nu door haar ogen zien?

Tja Dettie, ik weet het ook niet hoor... het zijn allemaal maar meningen. Ik weet alleen dat het verhaal me ergerde... dat ik meer dan eens gedacht heb van:"man, word wakker en stop met dromen, ga eens leven en doe iets ipv jezelf zo zielig te vinden"