Michiel Klein Nulent - De tram van half zeven (debuut)

Nee niet passing dacht ik. De relatie met de oudere man gaat na verloop van tijd wel over, zij trouwt met een jongere man en gata naar Amerika, maar de relatie met de oudere man duurt toch wel een flink tijdje en ze blijven contact houden voor zover ik me herinner.

Dettie

Ik heb dit boek net gelezen en ben een fan van de boeken van Rascha Peper, maar daar deed het mij duidelijk niet aan denken. Het eerste deel van het boek vond ik best mooi, maar daarna zat ik de hele tijd te wachten tot er eens wat zou gaan gebeuren. Toen ik het boek uit had bleef ik achter met een "is dit nu alles gevoel".

Ja je hebt het al kunnen lezen, voor mij is dit boek de winnaar.

Rascha Peper heeft dat ongrijpbare wat Klein Nulent ook heeft.

Wat ik bijzonder vond is juist het 'kleine' Hij veegt aldoor de meel op, zij doet ook weinig maar beiden zoeken ze gezelschap. Zij moet nog met alles beginnen, hij heeft het al gehad. Toch vind ik wel dat er wat gebeurde. Vooral die bedreigingen en de tocht naar de caravan. Dat vond ik toch zeker een grote gebeurtenis. Het is niet spectaculair zoals gebeurtenissen in andere boeken maar daarom juist mooi. Voor Osman is elke keer naar die caravan gaan, naar dat stukje land, DE gebeurtenis.

Voor mij is het boek juist mooi door 'het kleine' dat voor de man en het meisje toch groot zijn. Er zindert een spanning tussen die twee. Ze zijn alle twee op zoek naar iets en dat herkennen ze bij elkaar. Ook al loopt het op niets uit ik denk dat voor beiden deze korte periode belangrijk was.

Dettie

Ik heb het boek uitgelezen en eerlijk... het verhaal op zich vond ik met momenten "zeurderig".

Bij mij liet Osoman de indruk achter dat hij wel droomt maar niet van aanpakken weet... hij droomt van een mooi huis, de relatie met vrouw en kind die weer goed komt maar zelf pakt hij de dingen niet aan.

Ja heel eventjes met die oude bananen die hij voor de winkel stalde omdat ze "weg" moesten. Hij wilde geen tandpasta, sigaretten enz in zijn winkel maar dat zijn nu net de dingen die mensen in een nachtwinkel gaan halen.

Toen hij met Isis vertrok naar zijn "eigendom" dacht ik... nu komt er iets aan... nu zal hij tonen wie hij echt is... geen mislukkeling die zich bij alles neerlegt maar een man die van aanpakken weet. Nu komt het. En dan blijkt er daar een bouwput en een oude vervallen caravan te staan... ook weeral dezelfde miserie en uitzichtloosheid. Een stuk grond die nooit iemand zou gekocht hebben...

Toen begon het verhaal me echt te ergeren.

Ok toegegeven... de zinnen waren mooi. De beeldspraak zat goed. Maar het verhaal had meer potentie.

We zitten hier met twee dingen: het verhaal en de stijl.

Het verhaal, dat is wat de schrijver kwijt wil. Waarom hij dat wil en hoe hij dat doet, is in feite helemaal zijn eigen keuze.

Door te lezen, door de stijl van de schrijver te volgen, nemen wij het verhaal in ons op.

Het zijn geen mensen waar wij graag mee om zouden willen gaan. Daarom rijst hier de vraag: wat wil de schrijver nu eigenlijk vertellen?

Het is een goed verhaal, maar wat moet je er mee?

Dat thema dat Irene noemt, dat zie ik helemaal niet.

Dat 'kleine' zoals Dettie het omschrijft: allemaal mooi en aardig, maar wat moet je er mee?



Het hangt er dus blijkbaar erg veel van af wat voor lezer je bent.

Ik ben een erg nuchter persoon, ik moet iets kunnen met een boek,

er moet wat gezegd worden waar ik iets mee kan. Of een sfeer, die mij raakt. Een idee dat blijft hangen.

Zoiets.

Ja maar dan kun je toch van alle boeken zeggen, wat moet je er mee?

Het zijn allemaal verhalen. Dan zou je, als je het extreem doorvoert, alleen non-fictie moeten lezen.

Ik denk ook dat het verschilt hoe je het leest. Zoals hier vaker gezegd, verplaats ik me in de situatie, ben ik er als het ware bij.

Ik denk dat de schrijver wil vertellen over hoe mensen kunnen worstelen met iets en hoe ze er mee omgaan. De man worstelt met zijn vrouw en kind en wil ze terug, het meisje worstelt met haar moeder die er nooit is. Door weg te blijven wil het meisje haar moeder wakker schudden. Iets van... heeeee ik ben er ook nog!

Het meisje en de man herkennen elkaars worsteling en zijn voor dat moment blij met elkaars gezelschap.

Beiden pakken het niet slim aan maar ook dat gebeurt natuurlijk heel vaak.

Zo zie ik het verhaal tenminste, dat vond ik ook zo mooi aan het boek. Alletwee willen ze wel verder komen, maar hoe...

Dettie