Michiel Klein Nulent - De tram van half zeven (debuut)

Nee hoor, want ik zei

"er moet wat gezegd worden waar ik iets mee kan. Of een sfeer, die mij raakt. Een idee dat blijft hangen.'

Dat kunnen fictieboeken heel goed hebben.

Wat jij proefde in dit boek, heb ik niet gevoeld, en inderdaad denk ik dat het hem er in zit dat jij en ik ook niet hetzelfde zijn.

Betekent het dat een boek dat een succes is meer, of misschien wel alle lezers raakt?

Oei lastige vraag Marjo.

Zelf heb ik vaak met succesboeken dat mensen het lezen omdat het een succes is en niet gauw durven zeggen dat ze het niet zo goed vonden. Dat had ik bijv. met De Da Vinci code. Ik vond het erg moeilijk om te zeggen dat het me tegenviel en sommige gedeelten zelfs echt niet goed vond.

Maar ik denk dat bepaalde boeken een algemene snaar raken die iedereen wel eens gevoeld heeft of waar iedereen zich iets bij kan voorstellen de succesboeken zijn of worden.

Dit boek is een expliciete situatie tussen een oudere man en een meisje en dan is het moeilijk zo te schrijven dat het niet de verkeerde kant op gaat. Het moet geloofwaardig blijven maar toch iets bijzonders hebben. Dat bijzondere was voor mij dat geloof van die man in zijn stukje land en de reactie van het meisje wat ook echt een meisje van deze tijd is. Dat vond ik knap.

Maar qua handelingen gebeurt er weinig, misschien dat dát jou en Inge tegenstaat?

Dettie

Het staat me niet tegen hoor. Maar als ik het geen tweede keer had moeten lezen, dan was het niet blijven hangen. Voor mij zit er niet iets bijzonders in.

Het is niet zo dat er perse van alles moet gebeuren. Ik bedoel, het is zo dat hier ook van alles gebeurt, maar het wordt verstild verteld. Er is wel actie, maar het lijkt alsof er niets gebeurt.

Inge had het over een spanning. In mijn ogen ontbreekt juist die spanning, doordat hij de taal niet daarvoor laat werken. Goh, hoe leg ik uit wat ik bedoel. Geen uitroeptekens, geen korte flitsende zinnetjes, geen spannende dialogen. Dat kan je mooi vinden en soms vind ik dat ook mooi, maar hier niet.

Misschien ligt dat aan het feit dat er geen invoeling is, zoals jij die wel hebt. Ik heb inderdaad niets met die man, noch met het meisje.

Maar het zou de kracht van een schrijver kunnen zijn als hij er voor zorgt dat ik dat wèl heb!

ja, voor mij is er ook een spanning. Je wil weten hoe het verder gaat, blijft dat meisje bij die man? Lukt het hem om zijn ex vrouws aandacht te trekken, gaat het contact beter verlopen, waarom doet die ex-vrouw zo raar? Waarom mag hij alleen mét haar zijn dochtertje zien? Heeft hij iets gedaan waardoor dat contact nu zo verloopt? Krijgt die man geen enorme ellende over zich heen als ontdekt wordt dat het meisje bij hem is? enz enz. Dit soort vragen en meer riep het boek bij me op.

Hij weet steeds maar niet hoe hij moet handelen en wil wel maar belandt eerder van de regen in de drup. (rare uitdrukking eigenlijk)

Dettie

Enkele van die vragen had ik wel, maar de meeste niet. En dat ligt dan denk ik aan de stijl, die manier van vertellen.

Ik heb altijd erge moeite met stijl bespreken. Ik lees het verhaal en wordt geraakt of niet. Soms denk ik wat is dat mooi 'gezegd' (qua betekenis) of wat een mooie zin is dat. Maar ik vind het heel moeilijk om te zeggen het is in die en die stijl geschreven omdat ik teveel opga in het verhaal denk ik.

Dettie