Doeschka Meijsing - Over de Liefde (samenleesboek feb/mrt 09')

Ook ik heb het boek inmiddels met enorm veel plezier gelezen. Onlangs was ik helemaal "in de ban" van Moord & Doodslag geschreven door Doeschka en broer Geerten (de jongste dus...) Ook hierin veel autobiografische elementen. Steeds geniet ik weer van Doeschka's cynische, humoristische schrijfstijl: boeiend, prettig, prikkelend.

Mooi, goed opgebouwd verhaal. Eerst haar zelfbeklag over de verloren gegane relaties, daarna de "bezigheidstherapie" in dat Italiaanse huisje met haar drie broers en een ongelooflijk prachtige, verrassende ontknoping van haar depressieve gemoedstoestand.

Op naar het volgende boek van haar: 100% Chemie ligt al klaar!

groetjes, irene

Ik weet dat ik dàt boek wel mooi vond. En de tweede man ook. Maar die liefde, dat was dus niks voor mij.

Ik ben vandaag eindelijk in het boek begonnen en het valt me op zich niet tegen. Het leest wel heel gemakkelijk weg, maar ik ben nu bij het punt dat ze net het ongeluk heeft gehad en ik snap niet zo goed wat ze nu eigenlijk met dit boek wil. Het kabbelt rustig verder zonder dat ik een steek wijzer ben geworden over het doel van het boek.

Maar omdat het zo gemakkelijk doorleest, ga ik het denk ik wel uitlezen. Ik ben benieuwd of er nog wat meer uitkomt dan terugblikken op haar verloren gegane relaties. Wat ik trouwens erg mooi vond tot nu toe was haar messcherpe observatie over de relatie tussen Buri Vermeer en haar zoon Jan na het zien van de dvd.

De beschrijving van haar gevoel rond dat ongeluk vond ik ook erg mooi.

De rode draad is Buri, maar dat lees je nog wel.

Ze moppert wel verder over haar relaties maar er komt ook nog een stuk met haar broers.

Het doel... misschien wel puur aangeven hoe ellendig je je kan voelen na een verbroken relatie, en hoe je er langzamerhand weer bovenop krabbelt. Het doel is dan misschien wel de herkenning.

Dettie

Naar mijn idee was het doel, dat je over sommige liefdes gewoon met niemand kunt praten, dat je er helemaal alleen voor staat, omdat niemand het zal kunnen begrijpen.

Ik weet niet goed wat ik over dit boek moet zeggen. Aan de ene kant vond ik het makkelijk leesbaar, met vlotte zinnen en geen moeilijk taalgebruik. Maar aan de andere kant (en die weegt veel zwaarder voor mij) vond ik het boek helemaal niks. Ik vond de hoofdpersoon passief en depressief; kon er niks cynisch of scherps aan ontdekken. Wel veel boosheid over het feit dat ze in de steek is gelaten, alweer. En die boosheid wordt het hele boek door geëtaleerd, zonder dat ze er een steek verder mee komt. Als los zand komt daarbij dan nog een deel over de tocht met haar broers naar een oud vakantiehuis.

De flaptekst belooft veel meer dan er daadwerkelijk uit het boek komt.

Het enige mooie aan het boek vond ik de messcherpe observatie van de hoofdpersoon na het zien van de dvd, wanneer zij haarfijn de gevoelens van de moeder aanvoelt waarvoor de zoon (nog wel filmer, dus iemand die dingen scherp moet zien) geen oog heeft.