A. den Doolaard - Wampie (samenleesboek aug/sep)

Ik verslond vroeger bouqetreeksboekjes en ik kan me niet herinneren dat ze zo openhartig waren als dit boek.

Het was een hoop gezwijmel en de boeken eindigden met het huwelijk waarna 'het' pas gebeurde.

Ik was echt stomverbaasd door deze openheid.

Ik ga nog eens zoeken of het toentertijd schokkend was.

Dettie

Ik heb het ook uit, en ik heb het met plezier gelezen.

Er zit een rare spanning in het boek tussen aan de ene kant de kinderlijkheid, af en toe bijna kinderachtigheid van Wampie, en de voor die tijd toch inderdaad opmerkelijke openheid in het boek.

En verder vond ik het gewoon een vermakelijk niet al te diepgravend boek.

Een klucht zei gisteravond iemand op de chat, en ik zag inderdaad ineens zo'n blijspel voor me zoals je die vroeger wel op televisie had.

Willeke

Ja, ik zag ook ineens een klucht er in.

Het heeft er wel iets van, zoals met dat misleiden van die oom en gekke avonturen... Ik heb het nog niet helemaal uit. Maar hoe verder ik lees hoe meer het een klucht lijkt, maar dan geen slappe klucht. Ik amuseer me erg met dit verhaal en vindt die grimmige oom wel leuk.

Dettie

Een klucht? Nou toch niet direct. Ik zie dan John Lanting voor me, met die doldwaze avonturen. Ze erg is Wampie niet. Maar dat het filmisch was, dat wel.

Ik heb gezocht of het boek inderdaad als erg vrij werd gezien maar daarover kan ik niets vinden.

Wel dit:

Terwijl zijn romantisch getinte boek De bruiloft der zeven zigeuners uit 1939 opnieuw Joegoslavië als decor kreeg, speelde het een jaar eerder verschenen Wampie. De roman van een zorgeloze zomer zich bij wijze van uitzondering geheel in Nederland af. Het boek was sterk persoonlijk gekleurd. Met lichte toets wordt daarin beschreven hoe Den Doolaard het meisje het hof had gemaakt dat kort tevoren zijn tweede echtgenote was geworden. Deze ruim veertien jaar jongere vrouw - Erie - zou hem op veel van zijn reizen vergezellen en hem in zijn verdere leven bij zijn werk ter zijde staan.

De ontvangst van Den Doolaards romans was intussen in de Nederlandse literaire kritiek niet onverdeeld enthousiast. Recensenten als Menno ter Braak vonden dat de auteur handelingen en gebeurtenissen wat al te doorzichtig verzonnen en tot drama opgevijzeld had en in de tekening van zijn vele romanfiguren, voorzover zij geen replica's waren van hemzelf, de psychologische diepgang miste (Ter Braak, Verzameld werk V, 319-325; VI, 275-280). Van dergelijke kritiek trok Den Doolaard zich weinig aan: door zijn rondtrekkende levenswijze was hij inmiddels trouwens enigszins van het Nederlandse literaire wereldje losgeraakt. Wel trad hij op verzoek van zijn vriend Albert Kuyle in 1934 toe tot de redactie van het nieuw opgerichte tijdschrift De Nieuwe Gemeenschap . Toen dit blad al snel een fascistische en antisemitische koers ging varen, stapte hij in 1935 op.[...]

In de Nederlandse literatuur blijft hij bekend als een - vooral in de jaren dertig tot voorbij de jaren zestig - bijzonder populair romanschrijver. Zijn verhalen hadden talrijke lezers geboeid en vooral op jongeren die na hun jeugdlectuur voor het eerst dergelijke spannende en emotionerende boeken voor volwassenen onder ogen kregen, een blijvend diepe indruk gemaakt.

Bron: www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn5/spoelstra

Dettie

Echte literatuur is het niet, en toch werd en wordt hij nu (door een deel van ons) gewaardeerd. En volgens mij mag hij op de lijst voor Havo/VWO..