Per Petterson: Paarden stelen (samenleesboek oktober 2007)

En het boek is uit. Ik vond het een prachtig mooi boek met een poëtische schrijfstijl waar ik ontzettend van heb genoten. De rust, de vrede, de tevredenheid die het boek uitstraalt vond ik een verademing. Veel blijft onduidelijk maar aan de andere kant weet Petterson met hele kleine stukjes tekst haarfijn verhoudingen aan te duiden die niet verder uitgewerkt hoeven te worden. Zo krijg je bijvoorbeeld, ondanks het feit dat de tweede vrouw van Trond slechts marginaal genoemd wordt in het boek, de indruk dat dit een zeer gelukkig huwelijk is geweest.

Jammer dat het uit is.... Maar ik heb wel weer een nieuwe schrijver ontdekt!

Wat een mooi boek is dit zeg..ik ben halverwege en blijf maar lezen.

Wil

En uit inmiddels...en wat een prachtig boek..mooi tot en met de allerlaatste zin...."en we beslissen immers zelf wanneer het pijn doet. "

De zin die door het boek heen alsmaar terug komt, en het boek ook eigenlijk tekent.

Werkelijk een boek wat van het begin tot het einde boeit, en je meevoert door de taal, de landschaps en met name de rivierbeschrijvingen,

en de gebeurtenissen,

Waar lagen van voorafgaande gebeurtenissen onder blijken te zitten,

waar niet alles wordt uitgesproken, maar waar je tóch weet en vooral al heel snel voelt hoe het zit.

Ik las in de boekbeschrijving van Dettie dat zij de vergelijking trekt met "de zee"van Banville,

en mijn eerstre reactie was verbaasd..die link had ik zelf nooit getrokken, maar de voorbeelden die zij noemt kloppen wel...

In beide boeken draait het om een oudere man, beiden weduwnaar met kinderen die ze zelden zien en waar ze zich ongemakkelijk bij voelen. Beide mannen hebben een zomer meegemaakt die hen vormt voor hun latere leven en bij beiden speelt water een grote rol. In beide boeken wordt teruggekeken naar die ene zomer.

De reden de vergelijking in mijn hoofd tóch niet klopte komt vooral, zoals Dettie later in haar verslag ook zegt, is dat de toon zoveel minder zwaar is.."de zee"vond ik ook mooi, maar daar moest ik me in mijn herinnering door heen worstelen, terwijl dit boek zoveel toegankelijker is,

en daardoor wat mij betreft veel meeslepender.

Tot zover deze lofzang.

Wil

En ik vond 'de zee' helemaal niet mijn smaak, terwijl ik 'paarden stelen' zo mooi vind. Dus ik geef je gelijk Wil. Er mogen dan dingen hetzelfde zijn, het zijn in mijn ogen twee heel verschillende boeken.

Ja natuurlijk zijn het heel verschillende boeken maar er komen veel dingen in voor die met elkaar te vergelijken zijn, zoals ik al noemde.

Het leuke daarvan is dat je dan zo duidelijk kan zien wat voor verschil het maakt met welke invalshoek geschreven wordt.

In De zee was veel negatief terwijl in Paarden stelen veel positief/berustend was. Beide mannen waren bijv. hun vrouw kwijt maar zo berustend als Trond het bekeek zo bijna agressief bekeek Max het.

Zelf zou ik Paarden stelen iedereen aan wil raden en De zee niet zo snel, terwijl dat ook een goed boek was, alleen blijft bij het laatst genoemde boek het negatieve te veel hangen.

Dettie

Zelf zou ik Paarden stelen iedereen aan wil raden en De zee niet zo snel, terwijl dat ook een goed boek was, alleen blijft bij het laatst genoemde boek het negatieve te veel hangen.

Ja precies.

Wil