Per Petterson: Paarden stelen (samenleesboek oktober 2007)

Heeft iedereen het nu uit?

Want ik wilde nog wel wat over het boek zeggen.

Dettie

Nou dan zeg ik het maar, hieronder volgen enkele verklappers U bent gewaarschuwd.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Wat ik vreemd vond is dat na de dood van de jongen er verder niets over gezegd werd. Moeder stond een paar dagen erna te helpen op het land en te flirten met de vader van Trond.

Jon was er kapot van maar nadat hij verdween hoor je niets... was de moeder aangedaan, hebben ze gezocht?...

Vader van Jon vertelt niets aan moeder, hij heeft wel een lange rit naar huis samen met haar gehad maar vertelt niet dat hun zoon dood is.

Vader van Jon 'verdwijnt' het ziekenhuis in en verdwijnt dan letterlijk van het toneel.

Ook weet je niets over het feit dat de broer, na de boederij gaande te hebben gehouden, weg kon toen Jon terugkwam. Bleven de vader van Trond en de moeder van Jon daar wel wonen, woonden zij daar wel, waarom hoorde Trond nooit meer wat van zijn vader?

Vader stuurt een briefje dat hij niet meer terugkomt. En alles is heel gewoon. Vonden jullie dat niet vreemd?

Soms vond ik het wel harteloos allemaal, hoe prettig alles ook verteld werd.

Dettie

Ha, mijn antwoord ken je.. nee, ik vind dat niet vreemd, omdat het verhaal verteld wordt vanuit de jongen. Hem interesseert alleen wat wij als lezer lezen. De vragen die jij stelt, stelde hij zich duidelijk niet, dus lezen we daar niets over.

In zij ogen is alles heel gewoon, het is zijn leefwereld.

Ik heb het weer heel anders geinterpreteerd....

meer als verzwegen, onuitgesproken, maar wel steeds voelbaar verdriet.

Verzwegen uit onmacht misschien, zoals (in mijn interpretatie) de vader tijdens de rit naar huis niet verteld dat haar zoon dood is,

maar ook doordat er tijdens dat helpen op het land in eerste instantie (uit mijn hoofd) heel omzichtig met hen werd omgegaan...dat je daardoor steeds weer het verdriet bijna tastbaar om die vrouw heen voelde hangen, en de onmacht of de woede bij de vader..samen met een grote ook al onuitgesproken jalourse krachtmeting tussen de beide vaders,die al een hele geschiedemis bleek te hebben.

Voor mij maakte al dat onuitgesprokene en toch voelbare het boek juist zo mooi.

Dat er niets werd ingvuld over de tijd daarna vond ik niet zo erg, omdat ik dat in mijn hoofd zo zelf in kon vullen, juist omdat er af en toe nog wel een snippertje van verteld werd.

Wil

Ik heb de vragen die Dettie oproept wel gevoeld, maar ik vond het voor het boek niet nodig de antwoorden te weten. Je proeft onmacht, je voelt allerlei onderstromen, maar vanuit het gezichtspunt van Trond hoeft dat in het boek niet verder uitgewerkt te worden. Dat ben ik wel met Marjo eens.

Ik had wel dezelfde vraag als Dettie over de moeder die kort na de dood van haar kind weer 'gewoon' aan het werk is en flirt. Inderdaad, het komt harteloos over, maar is dat ook echt zo? Omdat je haar niet verder leert kennen blijft het bij deze constatering.

Ik heb het boek zojuist uitgelezen. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als Dettie, ik blijf met een heleboel vraagtekens zitten.

Hoe gaat het verder met de verhaallijn Lars?

Waarom is Trond zo weinig geïnteresseerd in zijn dochters?

Had de vader van Trond al een verhouding met de moeder van Jon tijdens de oorlog?

Waarom heeft de vader nooit meer wat van zich laten horen terwijl hij zo goed met Trond kon opschieten en waarom heeft Trond zelf geen contact meer gezocht?

Ik vond het boek prachtig geschreven, een prachtig verhaal, maar voor mijn gevoel nog niet helemaal af. Het verhaal had wat mij betreft nog wel even door mogen gaan, vooral de verhaallijn van Trond in het heden.