Eindelijk 'De Steniging' gelezen.
Ik vind het een heel goed verhaal. Helaas was ik te laat om de negatieve recensies in het Parool te kunnen lezen. Ik heb de hele lijst Boeken daar nagekeken, maar ik kon het niet terug vinden.
Ik ben het in ieder geval niet eens met de opmerking, dat het taalgebruik niet goed is. Het verhaal komt uit het (verwarde) brein van een jongvolwassene. Welke taal verwacht men dan? Het is zeker verre van MSN-taal, wel moderne tienertaal.
Voor mij is het overduidelijk, dat ze in verwachting is van haar vader.
De zin helemaal voorin het boek (heeft zoiets ook een naam?) zegt, denk ik, ook veel over het verhaal: 'Men wreekt zich altijd in het leven, alleen meestal niet op de personen die schuldig zijn.'
Haar moeder heeft haar verlaten, haar vader heeft haar herhaaldeljk op een andere manier in de steek gelaten. Het halfzusje, dat steeds door haar pantser heen wist te komen, gaat dood.
Zelf neemt ze wraak op de vriend Dennis, die haar adoreert, laat hem smeken, laat zich niet zien, belt niet. En uiteindelijk neemt ze wraak op haar grote liefde, die het misschien wel in z'n hoofd zal halen haar te verlaten.
Het kind van haar vader zal ze zeker niet kunnen houden. Beter nu zelf afstand doen, voordat het kind haar ooit zal verlaten, zoals alle anderen in haar leven hebben gedaan.
Ik vind het ook heel knap, dat een man in het hoofd van een jonge vrouw kan gaan zitten en van daaruit deze problemen beshrijft.
Blij dat ik het boek heb gelezen.