Frénk van der Linden - De steniging (debuut)

Mooi boek, prachtig boek..sterker nog: zéér indrukwekkend boek!

Eigenlijk niet veel meer aan toe te voegen, alleen de hoop dat de journalist Frénk van der Linden, nóg méér literaire romans gaat schrijven.

groetjes, irene

PetraO. schreef : Ik heb het fragment gelezen en inderdaad, dat is helemaal niet slecht. Waarschijnlijk is die Arie Storm van Parool een collega, die ook wel een boek had willen schrijven. En misschien een manuscript heeft ingeleverd bij de uitgeverij. Dat is afgewezen.

In ieder geval had hij kennelijk een appeltje met Frénk te schillen. Ik heb nog nooit een debuut zo meedogenloos vermorzeld gezien als toen in die recensie. De schrijver lag bij wijze van spreken al kermend op de grond en Storm bleef maar op hem stampen. (Max Pam deed dat ook ooit in HP/De Tijd met het debuut van Pauline Slot. Hij ging maar door en door en door, en ik geneerde me er een beetje voor dat ik af en toe moest lachen want het was wel erg geestig opgeschreven. :oops: )

Net in 3 uur in een ruk "de steniging" uitgelezen. Bijzonder als ik de recensie mag geloven

Ach, recensenten: het zijn net mensen.

In de reactie van de andere leestafelaars, lees ik wat vragen die ik ook overhoud na het lezen:

- wat is de rol van Dennis

- van wie is nou de baby

Twijfels over de steniging had ik eigenlijk niet, tot ik de recensie van ?? las. Ergens kan ik mij best voorstellen dat Priscilla haar woede tegen de afwijzing visualieert tijdens de bevalling (ja, volgen jullie me nog).

Als het boek gekocht zou hebben, zou ik het met veel plezier aan anderen hebben laten lezen en zeker niet mijn geld teruggevraagd hebben!

Ik vond het indrukwekkend!

Het verhaal gaat niet over de steniging, maar over het leven van Priscilla, die een opeenstapeling van problemen te verwerken heeft gekregen in een korte periode.

Uiteindelijk komt ze, zwanger en wel, in een psychiatrische inrichting terecht. Belangrijk gegeven is dat haar liefde Karim, een model-allochtoon naar zich het aanvankelijk laat aanzien, vermoord wordt door een baksteen. Het verhaal gaat niet om wie het heeft gedaan (al wordt dat op het eind wel duidelijk en ik stond er nogal van te kijken) maar om Priscilla’s wel en wee, voor en na de moord: de scheiding van haar ouders, de intrede van de nieuwe vrouw van haar vader, haar omgang met haar vader. Eigenlijk is het boek te beschouwen als een ontwikkelingsroman, over iemand die volwassen moet worden onder voorwaarden die wat te zwaar zijn.

Het las gemakkelijk weg. Van der Linden gebruikt de taal van Priscilla, die een soort straattaal, of MSN-taal is. En eigenlijk vind ik het jammer dat hij het daarbij gelaten heeft, want in dit boek mis ik toch het spelen met taal. Het is te recht toe aan geschreven om mooi te zijn, en dat terwijl de gebeurtenissen best interessant zijn. Van iets als het binnentreden van de nieuwe vrouw van een vader kan je altijd wel iets maken, evenals van een gewelddadige dood, waarvan niemand de aanleiding begrijpt. Wat wel weer pleit voor het boek is de humoristische beschrijving van de stille tocht die gehouden wordt na het overlijden van Karim.

Toch een voldoende voor dit boek, er verschijnen wel slechtere debuten, vooral van journalisten.

V

E

R

K

L

A

p

P

E

R

En nu lees ik hier, dat Priscilla niet met die steen op het gezicht van Karim heeft geslagen en zo heb ik het wel gelezen. Wat ik me steeds afvroeg en wat ik geloof ik wel tussen de regeltjes heb gelezen, is dat Priscilla seks met haar vader had. Lazen jullie dat ook? En Dennis, tja, wat moet die in het verhaal? Zou hij dan de echte steniger zijn?

Ik denk dat ik dit toch nog een keer moet lezen, ik weet het echt niet meer..