Jan Siebelink - Knielen op een bed violen

Hij verbloemt het toch wel? Alles wordt stiekem gedaan.

Oh wacht, je bedoelt dat Siebelink het niet verbloemt waarschijnlijk.

Ja misschien is het wel met mededogen geschreven maar toch.... het was wel iets wat Siebelink zelf zijn leven lang heeft bezig gehouden. Waarom moest dit verhaal geschreven worden? Als hij echt mededogen had gehad dan had hij het niet geschreven. Zijn vader wordt toch als de zwakke figuur neergezet. Is mijn mening dan. Het komt op mij over als een therapie voor Siebelink zélf.

Ik had de neiging om te zeggen als dit alles je zó hoog zit en zat, dat je je hele leven hierover moet schrijven, had hulp gezocht bij een psycholoog, het is zijn strijd met zijn vader, niet de onze. Klinkt misschien hard maar het is wel wat ik denk.

En hoe vond je het geschreven? Ik vond de korte hoofdstukken nogal hinderlijk/hakkelig. Zo werd er iets verteld bijvoorbeeld die stormschade en dan was dat ineens weer weg.

Bernadet

sorry als ik wat negatief ben, is nooit leuk als je zelf een boek mooi vond, maar je wist al hoe ik over het boek dacht.

welnee, dat wist ik inderdaad,

juist leuk discussie.

ik kom hier nog op terug, goed?

Wil

prima!

Bernadet

Zegt niet iedere schrijver dat zijn/haar boek geschreven moést worden? Dan zit het dus altijd hoog.

Dat vind ik geen kritiek, als iemand wat kwijt wil heeft hij/zij het rechts om dat te schrijven. Iets anders is het of het ook gelezern moet worden. Je had gewoon de pech dat dit een bespreekboek was Bernadet, anders had je het immers al snel weggelgd! Hetgeen het recht van de lezer is..

Nee ik vind dit wat anders, Siebelink heeft heel veel boeken over dit onderwerp geschreven, steeds over zijn jeugd enz.

Annejet van der Zijl bijv. schreef over Sonny Boy omdat het verhaal zich aandiende dat is wat anders dan je eigen jeugd steeds opnieuw te bespreken.

bernadet

>

Ik had de neiging om te zeggen als dit alles je zó hoog zit en zat, dat je je hele leven hierover moet schrijven, had hulp gezocht bij een psycholoog, het is zijn strijd met zijn vader, niet de onze. Klinkt misschien hard maar het is wel wat ik denk.

ik begrijp wel wat je bedoelt, dit boek is duidelijk uit een innerlijke noodzaak geschreven om al schrijvend in het reine te komen met zijn vader en zijn jeugd, en misschien om wat meer te begrijpen van hoe het zo heeft kunnen lopen,

Ik vind dat persoonlijk niet erg,

veel schrijvers hebben een thematiek dwars door hun ouvre heen loopt,

en het is aan ons lezers (in jouw geval dus even niet) om daar al of niet kennis van te nemen.

Veel grote schrijfers doen dat wel volgens mij.

ik heb denk ik liever iets uit innerlijke drang geschreven dan (andere uiterste) een geforceerd bedacht verhaaltje.

En het raakt of boeit je,

of niet.

wat ik vond van de schrijfstijl vroeg je?

Het heeft mij niet gestoord, ik kon de draad goed vasthouden, het is me eigenlijk niet eens opgevallen dat zoiets als de schormschade niet vervolgd werd in het verhaal omdat het nog zo in mijn eigen hoofd had,

ik heb het vrij snel achter elkaar door gelezen, dat scheelt denk ik wel.

Groetjes,

Wil