Jan Siebelink - Knielen op een bed violen

Marjo schreef : Biografen zijn een soort non-fictieschrijvers. Bij uitstek het soort schrijvers die niet hun persoonlijk leven mee mogen laten wegen, vind ik.

Ik neem biografen in zoverre serieus dat ik er van uit ga dat ze hun best doen het leven van degenen wiens biografie ze schrijven zo goed mogelijk te beschrijven, inderdaad zonder daar zichzelf bij te betrekken. De manier waarop ze dat doen zal best beïnvloed zijn door hun eigen leven, maar ze hebben zich te houden aan de feiten.

Ik heb "vertrouwen" in een gewone roman in zoverre dat het allemaal fictie is.

Je kunt nu na het voorval met Ruebsamen niet meer zeggen dat een schrijver dit of dat zo heeft gezegd "omdat hij of zij dit of dat heeft meegemaakt" .Alles is verzonnen, alles komt voort uit het brein van een schrijver, en je weet nooit meer zeker of het misschien op de waarheid berust. Dat doet voor mij niets af aan het genieten van lezen hoor, alleen aan het muggeziften achteraf.

Nee, nee, ik bedoel dat biografen feiten presenteren over schrijvers. En zo wordt je bekend met het leven van de schrijver. Het gaat niet om het leven van de biograaf! Dat interesseert mij geen barst.

Groet, Wouter

Ik moet zeggen dat ik het al vreemd vond.. maar ik begreep je woorden wel zo!

Het gaat er dus om of ik biografieën (alleen over schrijvers!) serieus neem, in de zin dat ik mij daardoor zou laten leiden bij het interpreteren van hun boeken. Nee dus. Ik lees niet graag biografieën, dat is punt één, en als ik ze lees dan staat dat los van de fictie die zij produceren. Het leven van een schrijver interesseert mij niet of nauwelijks. Jammer voor al die biografen!

Bij mij werkt het zo... Als ik een heel mooi boek heb gelezen wil ik ook graag wat meer over de schrijver weten. Is dat wat ik te weten kom interessant dan vind ik het ook wel prettig om een biografie te lezen.

Soms heb ik er wel moeite mee om een boek los van de schrijver te zien. Bij Gerard Reve bijvoorbeeld. (Ja sorry, ben ik weer met reve) Buiten zijn boeken om vind ik het een interessante man. In zijn boek "brieven aan Simon Carmiggelt" beschrijft hij het hele proces wat hij doormaakt tijdens het schrijven. Ik heb de boeken waar hij toen mee bezig was erbij gehaald en vond dat erg interessant om te kijken wat het uiteindelijk geworden was.

Nu met Siebelink denk ik ook dat voorkennis zeker van invloed is op hoe zijn boek beoordeeld wordt. Hij heeft al meerdere keren over deze periode geschreven, het is blijkbaar bekend dat hij met het geloof bezig is en als je dat weet lees je het toch anders dan zonder die voorkennis lijkt mij.

Of je wilt of niet je raakt er toch door beïnvloed.

Bernadet

IK heb niet veel voorkennis, dacht ik. Ik probeer juist een boek los te laten staan van de schrijver. Ik ben wel benieuwd hoe ik nu over dit boek denk. En als ik dan jullie reacties lees of er iets verandert..

Ok, Siebelink..ik had de neiging om het boek na de verplichte 50 bladzijden dicht te slaan. Dat is dan duidelijk hè..

Ik weet dat Siebelink kan schrijven, daar ligt het niet aan. Ik stoorde me wel aan de korte hoofdstukken waardoor alles zo fragmentarisch wordt, maar verder is het zeer leesbaar. Ware het niet dat het verhaal mij niets doet. Ik werd nergens door geraakt, zat me alleen maar te ergeren. Die man had hulp moeten zoeken, dan was dit allemaal niet gebeurd! Ik weet natuurlijk wel dat dat de kijk van een buitenstaander is, als je in de situatie zelf zit, gaat die vlieger helemaal niet op, maar ik ben de lezer. Niet een personage.

Dat Bernadet het heeft over een veredelde streekroman, ik kan het me voorstellen: het speelt in een bepaald afgescheiden milieu. Het is meer dan een streekroman natuurlijk, maar dat zeg je ook: veredeld.

Dat dit boek over Siebelink senior gaat maakt voor mij verder niets uit. Ik heb de man niet gekend.

ja marjo, jij weet het precies te zeggen het speelt in een bepaald afgescheiden milieu dát is wat ik bedoelde met veredelde streekroman.

Ik had er alleen meer woorden voor nodig om uit te leggen.

Bernadet