Momenteel herlees ik...

Hallo Jom,

Ja, een doolhof is het hier soms zeker, ondanks dat Bernadet, alles netjes heeft ingedeeld, blijft het soms zoeken door de enorme hoeveelheid onderwerpen en bijdragen. Maar dat maakt ook weer spannend!

Ik heb trouwens goed nieuws wat Jean Paul aangaat. Ik ben opnieuw begonnen en nu kon ik wel het verhaal volgen. Hij schrijft op een unieke wijze, haast als in een droom (ik bedoel de manier hoe hij soms afdwaalt, gaat zo sluipend dat je als lezer ongemerkt volgt). Maar ik ben geboeid en lees door. Ik moet hier proberen constant aan door te lezen, anders ben ik bang dat ik zaken ga kwijt raken, door de complexiteit.

Ik ben heel benieuwd naar je gedegen commentaar.

groeten,

Roel

Beste Rotor,

Met “Vreemd, hoe minder tijd me nog heeft in het leven hoe trager men wordt” bedoelde ik niet veel zaaks hoor : een triviale paradox :

hoe ouder je wordt hoe trager je reacties worden, je assimilatievermogen, alsof je wil temporiseren, de tijd bezweren, net op het moment dat je je schijnbaar zou moeten haasten.

Meer niet.

Je komt op een leeftijd dat je meer dingen wil blíjven en behouden en koesteren dan dingen bereiken en forceren en verlichterlaaien.

In onze dromen worden wijzelf steeds onbelangrijker.

Zoiets bedoelde ik.

“De jeugd droomt (ook) de oude dromen.”

De jeugd droomt van de grote perfecte liefde, van vlekkeloos succes, van grootse daden zonder compromis, van onbeperkte mogelijkheden, van de polyvalente utopie, en bouwt universele luchtkastelen in een stijl die van alle tijden is.

Pas bij het ouder worden gaan de dromen origineler worden, gevariëerder, persoonlijker, en meer ter zake.

De jeugd droomt vooral dromen met alleen maar toekomst voor zich.

Het zijn de eeuwenoude dromen, die bijna onveranderd alle generaties hebben overleefd.

Zoiets bedoelde ik, Rotor.

En niet het tanend historisch besef., waaromtrent ik je bezorgdheid deel.

(Ik vind geschiedenis het belangrijkste vak van de algemene schoolopleiding.)

Van Kleist wil ik nog zijn Amphytrion- versie lezen.

(Wist je dat “Over het marionettentheater” oorspronkelijk als krantenartikel is verschenen ?

Wat een verschil in leescultuur en dagbladteneur !)

Ziezo beste Rotor (Roel),

ik hoop dat ik je goed beantwoord heb.

Over het romantisme bericht ik je straks,

want wat dat betreft moet ik niet alleen mijn woorden maar ook mijn tussenregelspaties wegen.

gg,

Jm

Nu zijn we dus "straks".

Beste Rotor/Roel,

Gelieve eerst en vooral kennis te nemen van dit meest voldongen feit :

nl. dat wat volgt slechts mijn hoogstpersoonlijke overtuiging is.

Romantisme. Het blijft een zeer heikel punt.

Zeker het nevel-aspect ervan.

De grens tussen psychose en een authentieke totaalervaring is dun.

Het verschil tussen het occult-esoterische en gemakkelijk gewrochte wazigheid of vaagheid is even dun.

(Vaagheid om gebrek aan consistentie te verdoezelen : het vóóruit hypothetiseren.)

Romantisme.

Met haar hang naar het onbegrensde, het ontastbare, het totale.

Evenveel soorten duisterheid (of oneindigheid of onbewijsbaarheid).

Het is een hachelijk iets.

En duisternis is het dankbaarste terrein, zowel voor de eerlijkheid als voor de oneerlijkheid.

Duisternis (het onbewijsbare (en onbewezene)) kan je grosso modo op twee manieren benaderen of aanwenden :

op een eerlijke of een oneerlijke :

- als uitdaging, als openheid, om je te geven (als overgave), als vertrouwen, als dreiging, etc.

OF

- als excuse, als voorwendsel, als alibi, als conceptenstort, als verrechtvaardiging, als argument, als dekmantel, drogreden, etc.

Eigenlijk een beetje zoals in een vaste relatie.

Je kan de romantici in die twee groepen indelen, in trouwen en overspeligen.

De duisternis van het occult-esoterische is een valse duisternis : geen onmacht, geen authentiek onvermogen, maar integendeel het is een vrijbrief, met het schallerige van een triomf...

En daar wil ik me als de dood voor hoeden, Rotor.

Het nevelige van de New-age is smog, grootstadsdampigheid, geen waas van de dauw der nieuwe dingen.

Wat een voelbaar verschil in diepgang, eerlijkheid, pijn, en moeite tussen de duisternis van Meister Eckhart of Theresa van Avilla en die van talloze gelegenheidsmystiekers.

Ik tracht een regeltje voor mezelf toe te passen, Rotor :

maak er nooit een circus van,

kies nooit de gemakkelijkste illusie,

benader oneindigheden altijd frontaal,

en met ontzag óf als bondgenoot,

laat hen nooit links liggen,

zij zijn tenslotte de ondergrond

waar al je gevoelens en wereldbeschouwingen op steunen óf in overgaan.

gg

PS

Mulish zegt ergens– geloof ik - dat we het raadsel moeten trachten te vergroten.

Volgens mij is er zoiets als een mysterie-constante :

wat men ook doet, vindt, misslaat, of nalaat : de som van alle mysteries blijft eigenlijk evengroot.

Het onkenbare blijft ons evenveel ontlokken.

Inzicht, wetenschap, liefde, schoonheid (kalonagathon !) is uiteindelijk het aan (met) elkaar verbinden van mysteries. Zo denk ik, Rotor.

Een geschiedenis der duisterheden door de eeuwen heen

zou gewis veel verschillen en soorten blootleggen en veel oerstof weer doen opwaaien.

PS-PS

Ik hoop dat ik niemand beledigd heb.

PS-PS-PS

(Hoe vordert je roman trouwens ?)

Ja, een doolhof is het hier soms zeker, ondanks dat Bernadet, alles netjes heeft ingedeeld, blijft het soms zoeken door de enorme hoeveelheid onderwerpen en bijdragen. Maar dat maakt ook weer spannend!

Misschien helpt het als ik vertel dat nieuws ook echt nieuws is. En diversen alles vertegenwoordigd wat buiten gelezen boeken, poezie, nieuws valt.

Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook wel twijfel wat onder nieuws valt en wat onder diversen.

Dit was even tussendoor, ik vind jullie gedachtenwisseling heel interessant en lees het met grote interesse en maakt me voor de zoveelste keer nieuwsgierig naar de werken die jullie noemen.

Bernadet

die niet zozeer alles trager vindt gaan maar wel het gevoel heeft dat het leven zo kort is om alles nog te doen wat ze wil doen.

Hallo Jom,

Ja, daar heb je gelijk. Het hangt natuurlijk ook wel van de persoon af en de conditie van de persoon, maar, toch vaak zet ouderdom een domper op levensvreugde en wordt men trager. Hoewel in deze tijd de oudere mens vaker vanachter de geraniums uitkomt; op eigen kracht of met hulp van anderen.

Maar ik begrijp nog niet wat je bedoelt met de fascinerende zin "in onze dromen worden wijzelf steeds onbelangrijker. O wacht, je bedoelt niet het dromen tijdens de slaap, maar de dromen over het leven als symbool. Ja, je gaat hoe ouder je wordt de zaken in het leven steeds verder relativeren.

Je gaat echt diep. Oude dromen, dat is mooi. Ja, dat is natuurlijk zo. Die dromen worden van generatie op generatie overgedragen. Kijk maar naar de Amerikanen die maar blijven geloven in de "American Dream" en dat weer op hun kinderen overdragen. Dromen over huisje-boompje-beestje en witte stranden met palmbomen.

Van Van Kleist ga ik zeker nog korte verhalen kopen.

Ja, zo is het duidelijk. Dank Jom.

groeten,

Roel

Hallo Jom,

Romantiek is zo veelomvattend dat het niet definieerbaar is. Het is geen school, geen stroming, geen reeks opvattingen, ook gedachtegoed, zoals ik het zelf vaker noem, dekt niet de lading, het is eigenlijk een verbond van gevoelens en gedachten. Er valt ook zoveel onder, dat het niet op te sommen valt. Daar zit voor mij de rijkdom.

Vroeger dacht ik: harmonie is het licht, de donkerte hoort daar niet bij. Maar de wereld, ben ik achter gekomen zit complexer in elkaar en de duisternis hoort daar zeker bij. Nu is voor mij harmonie het perfecte verbond tussen licht en duisternis. De romantici hebben pogingen gedaan dit perfecte verbond te scheppen. Soms waren ze hierin behoorlijk op weg zoals Novalis in "Heinrich von Ofterdingen", maar verhinderde ziekte gevolgd door de dood, de harmonie. Het probleem bij de romantici is dat er altijd de twijfel meespeelt, die tegelijk weer een zegen is. Twijfel kan een gevaar voor harmonie zijn, maar tegelijkertijd ook scherpte brengen door zaken niet zomaar voor waar aan te nemen, voordat je ze grondig hebt onderzocht.

Ik ben als romanticus altijd al met twijfel door het leven gegaan en dat is niet altijd gemakkelijk, maar het heelft ook veel valsheid onthult, leugens ontmaskert en mij intellectuele en gevoelsmatige rijkdom geschonken.

Romantiek is voor een uitdaging. Een uitdaging van mijn geest, een uitdaging van mijn hart. Romantiek geeft in dat je je grenzen moet verleggen. Natuurlijk zit daar gevaar aan vast, maar het leven zit ook vol gevaar. Hadden we dat gevaar niet, dat zou het leven een ontzettend saaie, onleefbare toestand worden. Romantiek kan mensen over de rand duwen, dat klopt, kijk maar naar al de zelfmoorden onder de romantici in de geschiedenis, die door hun eigen dood weer eigen romantiek in het leven riepen.

Maar het is ook zaak om als romanticus de balans te vinden. Te geloven in je eigen kunnen. Romantisch te zijn met ruggegraat. Die ruggegraat heb ik gekweekt en koester ik nu.

Jom, je zegt "maak er nooit een circus van", maar dan ben je allang te laat want voor mij is het leven een grote kermis of een circus en juist die theatraliteit ervan is weer boeiend, raadselachtig en daarom weer boeiend. Ik vind ook niet dat we raadsels moeten oplossen, we moeten pogingen wagen om ze op te lossen, maar het is beter om ze raadsels te laten. Dat houdt de trivialiteit buiten de deur. Maar de weg die we volgen om raadsels te ontraadselen is de belangrijkste weg omdat we tijdens die tocht zoveel wijsheid tegenkomen of denken dat het wijsheid is (en dat maakt niet uit zolang we maar blijven denken dat het zo is) dat het ons leven oneindig kan verrijken.

Ik heb op het forum bij het thema van deze maand geschreven, hoe zulke zaken als occultisme en dergelijke me fascineren, maar voor mijzelf ben ik tot de slotsom gekomen dat de wereld en de mensen krankzinning zijn, maar dat deze krankzinnigheid mij zo danig fascineert en inspireert dat ik wil leven. Ik leef het romantische aan de betrekkelijk veilige kant, verleg de grenzen in mijn scheppingen, verhalen en muziek; daar stop ik al mijn creativiteit in, daar komt mijn vreugde in het leven uit voort.

Het klopt niet wat je zegt als je simpelweg romantici gaat op splitsen in twee typen. Die bestaan niet. Je ben een romanticus met alles erop of eraan of niet. In iedere echte romanticus zitten alle tegenstellingen, het ying en yang. Definities over romantiek, slaan dood als ze tegen de onbegrensde complexiteit van dit verschijnsel aanlopen. Dat is denk wat het dichts in de buurt komt, romantiek als een verschijnsel, een verschijnsel wat in alle dimensies bestaat, altijd en tegelijk.

En maak je geen zorgen, je hebt me absoluut niet beledigd. Ik wordt gefascineerd door de intellectuele uitdaging die je me in woorden iedere keer aanbiedt.

Dan nog over new age en andere dwaalleren. Maak niet de fout om de ware romantiek hieronder te scharen. New age en vele andere vage theorieen of gedachtegoeden zijn allemaal verwateringen van het complexe en rijke gedachtegoed van de romantiek. Ik probeer in mijn roman, die nog altijd groeit en waar ik al grensverleggende passages (in toestand) de revue heb laten passeren, de romantiek weer op het niveau te brengen van toen, om een antwoord te zijn op de schrikbarende uitholling die onze maatschappij als maar doorgaand ondergaat.

Ik hoor weer van je (excuus dat het zolang duurde, drukte en ook nog korte ziekte kwam er tussen).

groeten,

Roel