Momenteel herlees ik...

Hallo Jom,

Vind je het niet jammer, dat je niet in het Frans, Italiaans en bv Spaans kunt lezen? Hoe goed een vertaling ook mag zijn, ik heb gemerkt dat iedere taal weer anders is, dat er in het Duits en Engels woorden bestaan, waar geen Nederlands equivalent bestaat. Iedere taal heeft ook zo weer zijn eigen sfeer, daarom vind ik het echt jammer dat ik Proust niet in het Frans kan lezen. Ik kan wel oefenen met de gedichten van Beaudelaire die ik in het Frans en Nederlands heb staan.

Ik ben altijd aan het lezen, op alle fronten (ik bedoel allerlei onderwerpen in studieboeken) lezen in mijn lust en mijn leven en gaat zelfs nog dieper.

Ik moet zeggen dat ik het heel bijzonder vind hier iemand tegen te komen, die de klassiekers uit het verleden niet alleen nog leest, maar er ook mee wegloopt, dat zie je tegenwoordig niet veel meer.

Ik heb vroeger wat gedichten van Holderlin gelezen, maar die pakten mij toen niet.

Jean Paul was in zijn tijd even beroemd als Goethe! Zijn boeken werden vooral door vrouwelijke lezers gelezen en die zwermden ook bewonderend om hem heen. Hij was van arme komaf, maar wist zich ondanks zijn moeilijkheden toch een tijdje universitair te scholen.

Ik moet trouwens nog wat herstellen, het is natuurlijk niet Tristan (dat is bij Wagner in de opera) maar Titan, de roman van bijna 1000 bladzijden wat ik bedoel.

Heb je trouwens al eens andere schrijvers uit de Duitse romantiek geprobeerd? Zoals Joseph Von Eichendorff, Ludwig Tieck en ETA Hoffmann (Die Eliziere des Teufels, dat is een heerlijk en knap boek!).

Als ik echter je laatste ps goed lees, moet ik haast concluderen dat je zelf een romanticus bent!

Ik heb trouwens vroeger ook nog het grote dichtwerk "Trolius and Cresside van Jeffrey Chaucer uit de, ik geloof 14de eeuw gelezen. Dat was pittig, maar ik vond het wel prachtig.

Hallo Tiba,

Van Atwood heb ik een boek gelezen, titel heb ik even niet paraat. Ik vond de stijl redelijk tot goed, het verhaal goed en soms heel spannend.

Beste Rotor,

Ik weet dat het eigenlijk zonde is om vertalingen te lezen,

maar ik heb geen tijd, ik moet kiezen : schrijven of lezen.

Ik onderhoud enkel mijn Frans en Engels. En dan nog louter de passieve taalkennis.

En dat gaat nu moeizamer dan vroeger.

Vreemd, hoe minder tijd men nog heeft in het leven hoe trager men wordt...

(En de jeugd is daarentegen altijd in alles gehaast, terwijl ze nog alle tijd heeft.

De jeugd droomt ook de oude dromen,

terwijl de ouderen een steeds kleinere rol spelen in hun eigen toekomstdromen.

Evenveel paradoxen. Maar dit terzijde.)

Maar ik ben heel blij dat ik de schoonheid van die talen sterk voel.

Van von Kleist heb ik “Over het marionettentheater” gelezen,

en van Novalis stukken uit zijn “Encyclopedie”.

Ik wantrouw die romantici een beetje, ze zijn zo vlug oneerlijk, vind ik,

historisch volgroeide pubers.

Als je het vuur en de massiviteit van Goethe’s liefdesverklaringen vergelijkt

met de ijselijke vluchtigheid van zijn liefdes...

Een dichter moet je niet alleen op zijn woorden nemen, denk ik,

want een goed gedicht laat het niet bij woorden.

gg

PS

Mijn Tsvetaeva schrijft ergens in haar cahiers dat

wanneer een dichter een gevoel kan vertalen naar het geschreven woord,

men dat gevoel a fortiori kan vertalen van de ene taal naar de andere.

En daar zit waarheid in, meen ik.

Voor mij is zelfs de vorm bijkomstig : het vertaalbare, mededeelbare aan een gedicht is voor mij de essentie ervan. Een gedicht moet in de eerste plaats een brug zijn, evenveel verbinden als ontsluiten.

"De dienstmaagd" van Atwood is uit. Ik vind het heel heel goed (aarzel om het woord 'meesterlijk' te gebruiken, maar dat is misschien net iets té).

Ben blij dat ik het opnieuw gelezen heb.

Een aanrader, het herlezen waard.

Groetjes. Tiba.

Hallo Jom,

Sorry dat ik niet eerder gereageerd heb, maar soms is er hier zo'n stapel onderwerpen boven opgekomen, dat ik het onderwerp waar ik laatst op gereageerd heb niet meer zie staan! Of dat ik zelf niet meer weet onder welke groep het stond.

Nou hier ben ik dan weer.

Ja, ik kan het zondermeer ben je eens zijn, in mijn leven is er ook geen plaats om speciaal een taal te gaan leren. Ik doe het dus naar mijn moedertaal met Duits en Engels en leer daar iedere dag weer bij.

Jij schreef "Vreemd, hoe minder tijd men nog heeft in het leven hoe trager men wordt..."

Hoe bedoel je dat? Dat je wanhopig begint worden, dat je defaitistisch wordt?

Verder schreef je "De jeugd droomt ook de oude dromen", dat is heel mooi gezegd, maar wat bedoel je daar mee. Mijn ervaring is juist het tegenovergestelde, dat veel van de huidige jeugden eigenlijk geen verleden meer hebben. Dat hun kennis van de wereld niet verder dan 10 jaar terug gaat, daarvoor is het een zwart gat. Ik kon het niet geloven, maar velen schijnen alleen nog maar met een kort-termijn geheugen te werken. Ik als geschiedenisliefhebber bij uitstek kan me eigenlijk geen voorstelling maken, dat iemand niet meer op de hoogte is wat in die explosieve en dynamische 20ste eeuw allemaal gebeurd is en hoe dit heden ten dage nog doorwerkt.

Von Kleist heb ik nog niet gelezen. Dit jaar is er in Nederland nog een stuk van hem opgevoerd. Ik wil echter nog werk van deze schrijver in boekvorm aanschaffen. “Over het marionettentheater” is stuk wat me zeker interesseert. Hoeveel poppen op mensen lijken en verschillen is iets wat me mateloos fascineert. Novalis filosofische werk kijk ik echt naar uit; ik heb tot nog toe alleen zijn door tussenkomst van de dood onaffe “Heinrich von Ofterdingen” gelezen.

(Historische) Volgroeide pubers is weer een contradictie, maar bewijst wel dat je hen diepere kennis toedicht. Het grappige is, hoewel je de romantici wantrouwt, lijk je me zelf ook iemand die vaker twijfelt, een typische eigenschap van een romanticus. Wat bedoel je dat romantici vlug oneerlijk zijn? Het is interessant dat je Goethe erbij haalt. Goethe keerde zich al snel tegen de romantici. Een belangrijk argument hier voor is zijn rol als beoordeelder bij een schilderijententoonstelling waar de romantici voor het eerst hun visie op de werkelijkheid presenteerden. Goethe stelde zich heel klassiek op en weg ze fantasierijke schilderijen van Friederich e.a. af. Later zijn nog meer uitspraken over de romantici uit zijn mond opgetekend, de heftigste was dat hij zich niet als een romanticus beschouwde en niet tot deze groep wilde behoren. Logisch dat Goethe zich aan de ene kant afzette, hij wilde zelf uniek de geschiedenis in gaan. Aan de andere kant spreekt Goethe zichzelf tegen omdat er in zijn werk genoeg romantische trekken aanwezig zijn.

Wat mij aanspreekt bij de romantici is dat ze je wegvoeren van het bekende, al te vanzelfsprekende, naar oorden waar gevoelens en gedachten in nevelen gehuld blijven, waardoor die verhalen voor mij immer boeiend blijven. Niet alles moet ontraadseld worden, er moet plaats blijven voor het mysterie. En ja een romanticus is net een kind wat staat voor het labyrinth van het leven staat en probeert te achterhalen welke kant hij beste uit kan gaan. Het is altijd een gok of het de goede kant is, maar aan de andere kant leveren beide wegen een spannend avontuur op. Maar het is ook zo dat de romantici door hun dialogen (zie de boeiende gesprekken over kunst in Franz Sternsbalds Wanderungen van Ludwig Tieck) tot grote wijsheden zijn gekomen.

Hallo Rotor,

Ik ontdek pas nu je antwoord.

Zo'n forum blijft voor mij een doolhof.

Dankje voor je reactie.

Vele vele interessante dingen aangeraakt.

Repliek volgt.

gg