Momenteel herlees ik...

Herlezen is heerlijk. Als je in een bepaalde stemming bent krijg je wat je verwacht. Dat vind ik wel fijn, soms. Bloemlezingen zijn inderdaad heerlijk, Tiba. Gedichten worden alleen maar beter als je ze vaak leest.

Waarom herlees ik?

Omdat ik soms niet in de stemming ben om in een nieuw boek te beginnen, zo'n boek waarvan je maar moet afwachten of het de moeite waard is en dat altijd weer moeite kost om erin te komen.

Maar als ik daar wel voor in de stemming ben (onafgeleid door geestelijk fastfood als de tv en de computer) lees ik veel en obsessief.

Wat ik herlees? 'De verborgen Geschiedenis' (zes keer), De autobiografische romans van Frank Mc Court, Bezonken Rood van Jeroen Brouwers, etc.

Maar goed Jom, ik vond je stuk vermakelijk om te lezen, maar sla stijf achterover van de boeken die je leest. Het zou mij duizelen, ik zou geen grip kunnen krijgen op de lange complexe zinnen, compact geschreven.

Laat Möring nu net vandaag verjaren (zie de thuispagina)!

Groetjes. Tiba.

Naar mijn mening is ieder goed boek het herlezen waard. Waarom? Omdat een goed boek niet alles in een keer prijs geeft. Dat je sommige boeken pas waardeert op hun waarde nadat je ze herlezen hebt. Ik lees aan de ene kant boeken opnieuw om ik dat een bijzondere sfeer opnieuw wil proeven, aan de andere kant vergen complexe boeken meerdere malen herlezen om alles eruit te halen en te begrijpen. Maar andere boeken blijven herlezenswaardig, omdat ze hun raadselachtigheid behouden.

Ik vraag me af of Jom ook deze wereldklassiekers ook in de orginele taal leest? Ik lees ze zoveel mogelijk als mijn taalkennis (Duits en Engels) toelaat in de orginele taal. Maar in het Frans, Italiaans of Spaans moet ik ook genoegen nemen met de vertaling.

Van deze oudjes heb ik De Ilias en the odyssey van Homerus gelezen, een deel van Dante's La divina Comedia. Milton's Paradise Lost staat nog op het programma. Ook moet Metamorfosen van Ovidius lezen, heb ik vorig jaar gekocht. Daarnaast inderdaad het filosofische werk van Schopenhauer en Nietzsche zeker. Ik heb beide compleet in het Duits

staan. Herfstij van Huizenga heb ik vorig jaar gekocht, nog niet gelezen.

Faust van Goethe een maal gelezen.

Ik ben wel benieuwd Jom of je je ook gewaagd heb aan de Duitse romanticus Jean Paul. Ik heb sindskort 3 romans van hem staan en was begonnen in Tristan, maar zoals iemand mij waarschuwde dat het heel weerbarstig, complex proza is, heb ik al geweten! Maar ik geeft niet, Proust roman cyclus Op zoek naar de verloren tijd kwam ik ook pas na 4 pogingen in!

Hallo Rotor,

Ik lees in het Nederlands, Frans, en Engels.

Meer niet.

Duits alleen in tweetalige edities.

De stiltes en spaties allemaal in het origineel,

in een ontastbaar Braille,

en dat is niet zelden het belangrijkste in de poëzie.

Ik moet het voor het overige hebben van vertalingen.

Dat is echter niet zo erg, want mij interesseert vooral het mededeelbare,

het ver-taal-bare in de literatuur.

Naar wat tussen de lijnen staat moet je dan wel met des te meer omhaal hengelen.

Maar je leert er zodoende goed mee vermoeden,

en flexibel interpreteren.

Het oefent je wendbaarheid in een verengde tussenregelruimte.

Als je dicht moet je ook zeer veel naar de juiste woorden voelen.

Het is dan niet zo erg als een gedicht bijna een devinette wordt.

Een invulrijmpje. Ook dat is instructief.

Vind ik.

Groeten, Rotor, hou het draaiende.

PS

Jean Paul ?

Ik ben ooit begonnen aan "Hyperion" van Hölderlin

(machtig dichter vind ik, maar als romancier...).

Zijn “Diotima” vond dat zo ongelooflijk mooi,

maar ik vond het van een onwezenlijke verheven gezwollenheid.

Ik heb dus wat schrik van Jean Paul.

PS-PS

Als Kesselloniër en als dichter leef ik tweemaal

op een taalgrens

- op de grens met de Romaanse wereld

- en op de grens van het onzegbare.

Dat is misschien een voordeel in het taalgevoelen.

Ben nu met mijn neus in "De dienstmaagd" van Margaret Atwood gedoken.

Voert me weer direct mee.

Ben nu aan drie boeken tegelijk bezig... dit kan niet goed aflopen :lol: .

Groetjes. Tiba.