Franca Treur: Dorsvloer vol confetti (debuut)

Erg mooi boek. Het is een beetje vroeg om het nu al te zeggen, maar het mag op de longlist! Van 2010 dus.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/franca-treur

Marjo

Las vanmiddag nog een vergelijking van dit boek en dat van Ellen Heijmerikx (Blinde wereld) in Trouw: Wat zul je zijn, m’n kind, kaf of koren?

Een vergelijking..nou daar zou ik nu nooit aan gedacht hebben om deze boeken te vergelijken!! Ik moet je link nog even volgen, maar het is zeker vanwege de religieuze achtergrond..

Het is allemaal waar wat daar staat. Treur is inderdaad lichter, haar hoofdpersoon is jong en naïef, waar die van Heijmerikx een volwassen vrouw is die de wereld heeft leren kennen.

Hier staat een interview met Franca Treur

www.refdag.nl/artikel/1443088/Altijd+een+buitenstaander.html

Het boek van Heijmerikx heb ik wel gelezen en dat was een triest verhaal over een geloof dat verstikte en waar de mensen dingen verdoezelden ter ere van het geloof. Wat krom was werd recht gepraat. Heijmerikx sprak uit eigen ervaring en deed er lang over uit het milieu los te komen.

Zoals in het interview te lezen is, spreekt Treur deels ook uit eigen ervaring maar voelt zij geen beklemming. Zij voelde zich niet langer in dat geloof thuis en volgens haar is dát ook te lezen in het boek.

Misschien Marjo dat je daarom ook niet aan een vergelijking dacht?

Dettie

die nu Arend en Sofie leest... over een katholiek milieu in de jaren 50-60.

Dettie schreef : Misschien Marjo dat je daarom ook niet aan een vergelijking dacht?

Wat grappig! Ik heb die opmerking van Marjo heel anders begrepen: spottend :shock:. Maar dat kan liggen aan het feit dat ik het zelf nogal voor de hand liggend vond om deze twee debuten met elkaar te vergelijken :oops:.

Wat een mooi interview trouwens:

Ik besloot uiteindelijk dat ik mezelf niet langer christen kon noemen en heb dat het bestuur van het CSFR-dispuut meegedeeld. Dat laatste gebeurde op 11 september 2001. Diezelfde middag zag ik de beelden van vliegtuigen die in de Twin Towers vlogen. Op dat moment besefte ik heel sterk dat ik niets meer had om op terug te vallen, dat ik aan mezelf was overgeleverd.”

En dat is heel beangstigend... gezamenlijke verhalen zijn troostend en bieden houvast, veiligheid.

Ga dit boek vast nog eens lezen!

Ik spot nooit hoor...

Ik vind de boeken zo totaal anders. Bovendien staat er bij dat van Treur duidelijk op dat het fictie is. Het kan niet anders dan ze put uit persoonlijke ervaringen, maar ik moet er van uit gaan dat het niet meer is dan dat.