Thema maart 2015 - De WEG naar leesplezier

U hebt mij den weg gewezen

Herman de Man & Gé Vaartjes



Herman de Man behoorde tot de grote schrijvers van zijn tijd toen hij in 1946 bij een vliegtuigongeluk om het leven kwam. Nu, vijftig jaar later, is hij bijna vergeten. Ten onrechte. Herman de Man, pseudoniem van Herman Hamburger, was een fascinerende tragische figuur wiens leven en werk niet in de vergetelheid thuishoren. Zijn correspondentie met Stijn Streuvels is daar het bewijs van. De Man zocht als beginnend schrijver contact met Streuvels, zijn grote Vlaamse voorbeeld. In de bevlogen brieven die De Man jarenlang aan hem schreef komen de belangrijkste elementen uit zijn tumultueuze bestaan aan de orde: de ontwikkeling van zijn schrijversschap, zijn gezinsleven, de Tweede Wereldoorlog, die hem van zijn vrouw en vijf van zijn kinderen beroofde.

Recensie

Negendertig brieven van de schrijver Herman de Man (1898) aan de door hem bewonderde, veel oudere Vlaamse collega Stijn Streuvels (1871-1969). De eerste brief dateert van december 1922, als De Man 24 jaar oud is. Ze is ontroerend dwepend. De laatste beschrijft de verschrikkingen die Herman de Man, een tot het katholicisme bekeerde van joodse afkomst, in de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt. Zijn vrouw en vijf van zijn kinderen zijn omgekomen in een concentratiekamp, terwijl hij zelf, buitenslands verkerend in mei 1940, gezworven heeft van het ene land naar het andere. Deze brief is van december 1945.

In 1946 is De Man omgekomen bij een vliegtuigongeluk.

De brieven van Streuvels zijn in de oorlog verloren gegaan.

Minutieus, bijna overdadig annoteert Gé Vaartjes. Een beeld van De Man en zijn betekenis krijg je niet.

(Biblion recensie, Dr. N. van der Heijden-Rogier.)

ISBN 9789041401137 paperback 144 pagina's Ambo/Anthos Uitgevers 1996

Citaat van de dag

De grootste planeet verschijnt voor onze ogen

als een nietige pinkelende ster

en menig groot man die boven ons is gesteld,

en waarvoor wij beiden beven,

is nietig van innerlijke makelij.

(Herman de Man, Omnibus (Geiten), blz. 271)

Een lange, lange weg

Sebastian Barry

De Ier Willie Dunne is nog maar net achttien jaar als hij zijn verloofde Gretta verlaat om in Vlaanderen met het Britse leger mee te vechten in de bloedige strijd die later de Eerste Wereldoorlog zou gaan heten.

Tijdens zijn verlof breekt in Dublin de Paasopstand tegen de Engelsen uit. Willie sympathiseert met de opstandelingen en haalt zich daarmee de woede van zijn vader op de hals. Ook Gretta breekt met hem, nadat ze erachter is gekomen dat hij zich in Vlaanderen heeft misdragen.

Verteerd door twijfel en verdriet keert Willie terug naar de loopgraven. Hij vecht voor zijn leven in een oorlog die slechts verliezers kent.

ISBN 9789021440279 paperback 312 pagina's Querido augustus 2011

Vertaald door Johannes Jonkers

Citaat van de dag

"En nu had hij een lange, lange weg te gaan om het goed te maken en hij vreesde dat het te netelig was om het alleen met brieven recht te zetten, vooral omdat hij niet helemaal zeker wist waar zijn vader aanstoot aan had genomen, al had hij wel enig idee."

Sabastian Barry

Uit: Een lange, lange weg

Beren op de weg

Gijs van Middelkoop

Gijs van Middelkoop en zijn vriendin Aimée gaan weer fietsen, dwars door de Rocky Mountains deze keer, in Canada en de USA. Tijdens het eerste deel van hun reis moeten ze de weg nogal eens delen met hongerige beren. En dat zorgt voor de nodige complicaties.

Een jaar later vervolgen ze hun tocht, maar dan duiken er heel andere beren op. Het is zelfs zo erg, dat de fiets tijdelijk aan de kant moet worden gezet. En net wanneer de rust een beetje terugkeert, barst het natuurgeweld los. Dan moeten ze alsnog alle zeilen bijzetten, om te voorkomen dat deze reis in een nachtmerrie eindigt...

Gijs van Middelkoop is een begenadigd verteller, die zijn belevenissen op grootse wijze weet te verwoorden. Daarmee wordt Beren op de weg een spannend, onderhoudend en hilarisch boek.

ISBN 9789038924229 paperback 224 pagina's Elmar B.V. juni 2014

Citaat van de dag

Please, stay in your vehicle! stond er in grote letters op. Dit in verband met de grizzlyberen, die er kennelijk onbekommerd langs de weg scharrelden. Ik staarde een tijdje naar het bord op de foto

’ s Avonds bij het eten besloot ik aan Aimée te vragen, of zij misschien enig idee had hoe je op een fiets binnen zou kunnen blijven, indien de omstandigheden daar om vroegen. Dat leek me wel belangrijk als we daar gingen fietsen.

‘Binnen blijven op een fiets?’ antwoordde ze en keek me welwillend en belangstellend aan.

‘Ja, dat moet dan bijvoorbeeld, als je ergens fietst, omdat er tien meter verderop een beer rondscharrelt in de berm, ’ zei ik.

Fragment uit: Beren op de weg