thema juli 2012 - Ik ga op vakantie en neem mee...

Daar ben ik al!

Dettie

Ik ga op vakantie en neem mee... een paraplu

De paraplu

Ingrid & Dieter Schubert



Als een klein hondje op een regenachtige dag een paraplu vindt, steekt er een windvlaag op. De paraplu en het hondje worden meegevoerd tot ver boven de wolken. Het begin van een wonderbaarlijke reis om de wereld vol avonturen.

De Schuberts overtreffen zichzelf met dit avontuurlijke, kleurrijke prentenboek vol onver wachte details. De paraplu is een verrassend, nieuw, tekstloos prentenboek - en een reis om keer op keer te maken.

Recensie

Een nieuwsgierig hondje vindt een rode paraplu. Als hij hem opsteekt, krijgt de herfstwind vat op hem en blaast hem de lucht in. Dit is het begin van een avontuurlijke reis rondom de aarde die het hondje op gevaarlijke, mooie en bijzondere plekken zal brengen. Hij maakt kennis met vreemde dieren en mensen die hem helpen en hem soms ook naar het leven staan. Dit tekstloze prentenboek nodigt uit tot praten, over de reis per paraplu, de ontmoetingen met dier en mens, de emoties van het zwarte hondje en de kleine details die op de prenten te zien zijn.

De illustratoren van dit prentenboek zijn bekend om hun romantisch lieflijke, realistische en gedetailleerde stijl die aantrekkelijk is voor jonge en oudere kinderen. Ook dit prentenboek is in deze stijl gemaakt. De prenten bevatten meerdere lagen en verhaallijnen en daarmee genoeg stof tot vertellen en/of praten. Het gegeven van de paraplu die wegwaait zal jonge kinderen zeker tot de verbeelding spreken. Vanaf ca. 4 jaar.

Hannie Humme

ISBN 9789047702757 Hardcover 32 pagina's | Lemniscaat | augustus 2010

Citaat van de dag

Een bankier is iemand die je zijn paraplu leent als de zon schijnt en hem terughebben wil zodra het begint te regenen.

Mark Twain

Ik ga op vakantie en neem mee... een verrekijker

De vrouw die haar verrekijker had vergeten

Marlene van Niekerk



De Nederlandse televisie heeft de laatste jaren erg veel portretten laten zien van een beetje ‘gekke’ Nederlanders. Programma’s als ‘De stoel’ en ‘Paradijsvogels’ geven een kijkje in de keuken van de niet-doorsnee medeburger. Rariteitenkabinetten waar je vol bewondering naar kijkt, maar die je eigen leven niet veranderen. De waanbeelden van een ander raken je alleen als amusement.

Een boom vol vogels, een optocht, zonnebloemen, schilderijen van Vermeer, vuur en poëzie. Dat zijn de obsessies waaraan de hoofdpersonen lijden in De vrouw die haar verrekijker vergeten had van de Zuid-Afrikaanse schrijfster Marlene van Niekerk. Volgens de achterflap ‘absurdistische’ verhalen, maar in werkelijkheid juist erg realistische verhalen die je in sneltreinvaart wil uitlezen.

Van Niekerk slaagt er volgens mij goed in om elk verhaal geloofwaardig te maken, de personages zijn karakters die langzamerhand verdwalen in hun gekte. In het titelverhaal is dat het geval met een schrijfster die in een vakantiehuis tot rust wil komen om een boek te schrijven. Haar enige hobby is vogels kijken, maar tot haar schrik is ze haar verrekijker vergeten. Om toch van vogels te genieten, gaat ze onder de boom op het erf de vogels maar van dichtbij bekijken. Daartoe moet ze de vogels lokken met lekkere hapjes. Die lekkere hapjes dijen uit tot complete maaltijden waar iedere vogelsoort op afkomt. De schrijfster is op het laatst alleen maar bezig met het bereiden van voedsel voor die vogels. Zelfs levende muizen spijkert ze vast aan de boom om roofvogels te lokken. Uiteindelijk draait ze helemaal door.

De kracht van de verhalen zit in de langzame opbouw. Daardoor groei je mee in de obsessie van de personages. Stapje voor stapje maakt Van Niekerk die obsessie erger en voordat je het weet zit je midden in de waan. In ‘Andries’ heeft een ietwat zwakbegaafde jongen een voorliefde voor bloemen en zonnebloemen in het bijzonder. Het begint allemaal met een paar zonnebloemen in de achtertuin van zijn ouders. Later, als gevangenbewaarder, tovert hij de gevangenistuin langzaam om tot een bloemenparadijs, waar zelfs dagtripjes naartoe gemaakt kunnen worden. Zoiets kan niet goed eindigen.

Het knappe van deze beschrijvingen is dat je niet van een afstand kijkt naar de personages. Je gaat het zelfs jammer vinden als de obsessies tot een halt worden gebracht. De enige uitzondering hierop is ‘Het verhaal van mijn neef’ waarin je door de ogen van kleine jongen kijkt naar een gevaarlijk neef die met vuur speelt en uiteindelijk zelfs een berg in brand steekt. Je beleeft het verhaal niet, maar je bekijkt. Dat is jammer, want dan word je de toeschouwer die een portret van een willekeurige malloot krijgt. In de andere verhalen laat Van Niekerk overtuigend zien dat literatuur veel meer kan dan een tv-programma.

Coen Peppelenbos

Leeuwarder Courant 2 april 1999

paperback ISBN 90-6974-316-7 pagina's | Arena 1998

Vertaald door Riet de Jong-Goossens en Robert Dorsman.

Citaat van de dag

Deze verrekijker vergroot 8 x. Maar de negende keer dat ik hem gebruikte, deed hij het ook nog.

Anoniem

Beetje flauw citaat over die verrekijker maar ik kon niets anders vinden.

Dettie