thema juni 2012 - allemaal familie

Was mijn zus maar niet zo mooi en ik wat minder slim

Sarah Pekkanen

Haar zus Alex is alles wat Lindsey niet is: mooi, succesvol en verloofd. Maar Lindsey is blij dat zíj de slimste van de twee is: zíj staat op het punt promotie te krijgen. De schok is groot als dat helemaal niet doorgaat en ze wordt ontslagen! Lindsey besluit terug te gaan naar haar ouders in Washington. Het enige probleempje: Alex woont er om de hoek en heeft haar zinnen gezet op Lindseys jeugdvriendje. Dan wordt Alex ernstig ziek. Kunnen de zussen weer dicht bij elkaar komen?

Recensie

Lindsey is een slimme vrouw van 29 jaar en succesvol in de reclamewereld van New York. Ze leeft voor haar werk. Lindsey stort helemaal in als ze de langverwachte promotie niet krijgt, en sterker nog: ontslagen wordt. Ze gaat terug naar het plaatsje waar ze geboren is. Trekt weer in bij haar ouders en vraagt zich af: wat nu? Ze is zo jaloers op haar bloedmooie tweelingzus Alex dat dit haar hele doen en laten beinvloedt. Maar haar leven keert zich ten goede wanneer ze May ontmoet: een eerlijke vrouw die leeft zoals ze wil en een datingbureau heeft opgezet, waarin Lindsey ook een rol gaat spelen. Langzaam, maar zeker merkt ze dat het niet uitmaakt of je nu de slimste of de knapste bent.

In het begin heeft het humoristisch geschreven verhaal niet zoveel vaart, maar dat komt goed. Het karakter van Lindsey wordt behoorlijk uitgediept. De karakters van Alex, de ouders, de vrienden Bradley en Matt zijn vlakker.

De auteur is journalist en columnist. Paperback met normale druk. Zie ook www.sarahpekkanen.com .

Iris Stekelenburg-van Halem

ISBN 9789021802534 Paperback 352 pagina's | Sijthoff | oktober 2010

vertaald door Maya Denneman

Citaat van de dag

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Betekenis: verborgen wensen en verlangens komen vroeg of laat bewust of onbewust bovendrijven, je kunt ze niet onderdrukken

Betekenis: familieleden nemen het uiteindelijk steeds weer voor elkaar op

-

Oom Brian, de pitbullwerper

Carolijn Visser

In Oom Brian, de pitbullwerper tekent Carolijn Visser bijzondere verhalen op over gewone mensen van over de hele wereld. Jonge mensen die aan het begin van hun leven staan en ouderen die de balans opmaken. Verhalen over wat verandert en over wat blijft, over andere culturen en de alledaagse dingen.

Zo is er Evelin, een jonge vrouw uit Estland die vijftig euro spaarde en daarmee haar droomreis naar Ierland maakte; Mr. Bill, die een klein kruidenierszaakje runt in Nicaragua en twee gezinnen heeft; Brigida, Carolijns petekind in Nicaragua, met haar ongelijke strijd tegen armoede. Kleine, minder bekende plaatsen komen ook aan bod. Zoals Wawa bar, een dorpje aan zee waar Miskito-indianen leven van aangespoelde drugs, en de Kunaeilanden, waar indianen in kleurige kledij op overbevolkte stukjes land wonen.

Oom Brian, de pitbullwerper, rijk geïllustreerd met portretten van de mensen en de plekken die Carolijn Visser bezocht, verleidt en prikkelt tot reizen én lezen.

Recensie

In de afgelopen dertig jaar heeft Carolijn Visser over vrijwel de gehele wereld gereisd. Hierover schreef ze diverse publicaties en ook columns die tussen 1995 en 2008 verschenen in bladen als Reizen, Grande, Elsevier en NRC Handelsblad. Deze columns zijn nu gebundeld in dit boek. Ze was al vroeg reislustig en verbleef vaak voor langere tijd in verschillende continenten, eerst in Australie waar ze haar man ontmoette, vervolgens in Azie, met name in het zuidoosten en China, een keer in de Verenigde Staten, verder in Midden- en Zuid-Amerika en tenslotte ook in Europa, vooral in het oosten. Enkele reisjes in haar land van herkomst, Zeeland, sluiten deze bundel reisverhalen af. Kleine zwart-witfoto's uit eigen collectie illustreren dit boekje in zakformaat.

Dr. J. Kroes

ISBN 9789045702803 Paperback 288 pagina's |Atlas-Contact | mei 2009

Citaat van de dag

Mijn oom drinkt er af en toe eentje om zich op de been te houden. Soms houdt hij zich zo goed op de been dat hij geen poot meer kan verzetten.

George Gobel

Nicht Bette

Honoré de Balzac

Een van de geheime wensen van veel schrijvers moet zijn dat ze een karakter verzinnen dat spreekwoordelijk wordt. Droogstoppel, Oblomov, Madame Bovary; het zijn namen die in het collectieve geheugen blijven hangen. Daarom is het zeer toe te juichen dat Nicht Bette van Honoré de Balzac voor het eerst in het Nederlands is vertaald. Nicht Bette is de spreekwoordelijke intrigant; de deugd met venijnige en jaloerse trekken.

Nicht Bette komt vaak over de vloer bij baron Hulot en zijn vrouw Adeline, haar nicht die met dit huwelijk een goede vangst heeft. En dat zint Bette niet. Adeline is mooi, zij niet; Adeline is rijk, zij niet; Adeline heeft een rijk gezinsleven, zij niet. De kiem voor de wraakzucht is gelegd. Die wraak komt pas goed naar buiten als de dochter van Adeline, haar toekomstige man inpikt. Vanaf dat moment stelt Bette alles in het werk om de familie Hulot te gronde te richten. En daar krijgt ze alle kans toe, want baron Hulot verpatst het hele familiekapitaal aan een maîtresse, die goed geïnformeerd wordt door Nicht Bette.

Behalve de geschiedenis van een verderfelijk karakter is Nicht Bette ook een aardig tijdsbeeld. Balzac schreef het verhaal in 1846 als een feuilleton voor een krant en kon er veel ontwikkelingen van zijn tijd mee illustreren. Zo staat de langzame afgang van baron Hulot voor de afnemende macht van de adel in die tijd. Daarnaast zie je in het boek de opkomst van steenrijke handelaren die de macht overnemen in Parijs.

Nog boeiender is de zedenopvatting die Balzac erop na houdt. Zijn sympathie ligt onmiskenbaar bij de figuren die over de schreef gaan. Baron Hulot die voortdurend zijn vrouw bedriegt wordt met meer mededogen beschreven dan mevrouw Hulot zelf. Die vergoelijkt steeds de daden van haar man en blijft berooid en van al haar idealen beroofd achter.

Hans van Pinxteren heeft gezorgd voor een makkelijk te lezen vertaling. Hij heeft daarvoor de hier en daar al te plechtstatig zouden zijn enigszins aangepast aan de taal van deze tijd. Dat blijft natuurlijk een riskante onderneming omdat je heel ver gaat in het herschrijven van een tekst. Het resultaat mag er echter zijn. Balzac, die toch al stiefmoederlijk bedeeld is met vertalingen, kan nu weer door veel mensen gelezen worden. En als het in Nederland ook een klassieker wordt kunnen we binnen de kortste keren de nicht Bette uit onze eigen omgeving aanwijzen.

Coen Peppelenbos Leeuwarder Courant augustus 1999

ISBN 9789025302979 Paperback 502 pagina's |Athenaeum Polak | 1999

Citaat van de dag

Vriendschap sluiten dat is familie worden uit vrije wil.

Anoniem