Het lied van de dodo
Eilandbiogeografie in een eeuw van extincties
David Quammen
De bioloog David Quammen trok in de voetsporen van Charles Darwin en Alfred Russel Wallace naar verre eilanden om daar de evolutie te bestuderen. Het leverde een meesterwerk op, The Song of the Dodo, dat in vertaling is uitgekomen onder de titel Het lied van de dodo - Eilandbiogeografie in een eeuw van extincties.
David Quammen reisde de wereld rond en schreef een meeslepend epos over eilandbiografie in de praktijk. Ondanks de grimmige staat waarin de aarde verkeert ademt Het lied van de dodo hoop. Er zijn, zoals de ecoloog Michael Soulé zegt, geen hopeloze gevallen, alleen dúre gevallen en mensen zonder hoop.
NDB/Biblion recensie:
Het lied van de dodo zal nooit gehoord worden, omdat hij uitstierf in 1690 door menselijk toedoen en niemand voordien de moeite nam om in het bos van Mauritie te gaan zitten luisteren. Deze zin bevat de drie de essenties van het boek van Quammen: reisverhalen, uitsterven door menselijk toedoen en eilandbiogeografie. Het boek is een vlot verteld mengsel van deze drie. De schrijver probeert de theorie achter natuurbescherming over te brengen; probeert aan een breed publiek duidelijk te maken waarom natuurgebieden groot moeten zijn. Het fanatisme waarmee dit thema telkens terugkomt, lijkt op dat van een actievoerder. Hij is schrijver/journalist en dat is goed te merken. Met veel snelle zijsprongen van de hoofdlijn houdt hij de aandacht van de lezer vast zonder de draad van het verhaal kwijt te raken. Minpunten zijn het ontbreken van illustraties buiten de landkaarten en de aanwezigheid van een uitgebreide bibliografie terwijl er geen voetnoten of andere verwijzingen zijn in de tekst. Door de nadruk op grote dieren en het belang voor de mens komen de overige levensvormen op de planeet in de verdrukking. Desalniettemin een zeer bijzonder boek.
(NBD|Biblion recensie, Redactie)
Paperback 735| Olympus pockets | midprice editie | januari 2009