Thema augustus 2023 - Leestafel struint langs buren, buurten en wijken

De buurman van mijn kamer

Henk Baas

Wanneer de chemiestudent Harm Bos voor zijn studie naar een andere kamer verhuist, komt hij te wonen naast de zeer excentrieke student kunstgeschiedenis Bret Geel. Daar beleven ze samen een aantal vreemde, maar zeker ook komische, situaties, waardoor er een fragiele band ontstaat tussen de twee buurmannen. Maar daar waar Harm, lid van een eeneiige tweeling en een zeskoppige Eetgroep, genoeg mensen om zich heen heeft staan in zijn studentenleven, staat Bret er helemaal alleen voor.

Wanneer Harm verkering krijgt met het mooie tweelingmeisje Jasmijn, en daardoor minder aandacht aan zijn toch wel vreemde buurman schenkt, verandert het gedrag van Bret richting zijn buurman ten negatieve. Een totale ontsporing van Bret volgt wanneer de schizofrene Sandra hem ook nog afwijst.

Jaren later ontmoeten de beide mannen elkaar weer. Maar tot een gesprek komt het niet. Harm wordt overladen door schuldgevoelens jegens Bret. Maar wanneer hij in het ziekenhuis zijn vroegere huisbazin ontmoet, komt de onverwachte en gruwelijke waarheid over Bret aan het licht. In hoeverre is het lakse gedrag van Harm richting zijn buurman van invloed geweest op zijn totale ontsporing?

ISBN 9789463185790 | Paperback | 209 pagina's | Jongboek | 15 april 2016

Citaat van de dag

Hoor wie klopt daar kinderen, hoor wie klopt daar kinderen, `t is de buurman met zijn boor.

Vrij Nederland

Leuk citaat. Wij hadden vroeger ook een klopboormachine. Niet dat m'n vader nu zo'n doe-het-zelver was, hoewel hij de zoon was van een timmerman, had hij zelf 2 linkerhanden, maar ja, zo'n ding had je nodig als je een gaatje moest boren in een betonnen muur. Helaas waren de muren soms zo hard, dat een klopboormachine ook niet veel uithaalde. Dan zocht je iemand met een boorhamer (Hilti of zo).

Van de buren niets dan goeds

Flip Willemsen

"Als je niet opendoet, willen we nooit meer iets met je te maken hebben," riep Ed. "Nooit meer. Als je oorlog wilt, kun je het krijgen."

"Oké," riep ze. Ze sloop naar de woonkamer. En bleef daar.

Zo begint een slepende ruzie met rampzalige gevolgen.

Boris, Ed en Sabine zijn buren en vrienden. Alles doen ze samen. Ze vieren samen Kerstmis, hun verjaardagen, ze gaan zelfs samen op vakantie. Onafscheidelijk zijn ze. Totdat Sabine op een avond weigert haar deur open te doen.

Boris probeert vrede te stichten. Uiteindelijk organiseert hij een "Herenigingsdag", de dag die aan de ruzie voorgoed een eind zal maken. Alle drie vertrouwen ze op een goede afloop. Maar dan gebeurt er iets waar niemand op had gerekend. Wiens schuld is het?

Flip Willemsen (1953) is geboren in Hierden, waar haar vader dominee was. Ze komt uit een gezin van twaalf kinderen. Ze debuteerde in 1990 met De gelaagde sneeuwman. Verder schreef ze onder andere de romans Elise, De leugendeur, en de verhalenbundel Operatie glimlach. Ze publiceerde onder meer in Hollands Maandblad en Kinbote. Van de buren niets dan goeds is haar negende roman

ISBN 9789490374242 | Paperback | 160 pagina's | Compaan Uitgevers | 4 november 2011

Citaat van de dag

Vroeger had je gewoon ruzie met de buren, nu woon je naast een stressfactor.

Toon Verhoeven (1941-2017)

Maker van de rubriek Terzijde in Vrij Nederland.

Tja buren. Soms kan je er een heel goede relatie mee hebben en dan gaat er ineens iets mis. Gaat 'De rijdende rechter' ook niet vrijwel altijd over uit de hand gelopen burenruzies?

Wij hadden altijd een goede verhouding met de buren, tot na de dood van m'n moeder. De buren kregen last van muizen en weten dit aan de vuilnisbak die m'n ouders (op dat moment dus alleen m'n vader), naast de voordeur hadden staan. Dat leverde dus een hoop gedoe op, want je mocht niets op de galerij zetten, dus er werd geklaagd bij de woningbouwvereniging en m'n vader moest de vuilnisbak weghalen. Uiteindelijk heeft hij dus een nieuwe vuilnisbak gekocht die wat beter in de keuken geplaatst kon worden. Het vreemde is overigens dat verschillende mensen planten naast de voordeur hebben staan en dat lijkt nooit een probleem te zijn. M'n vader was der mate kwaad op de buren, dat hij er ook niets meer mee te maken wilde hebben. Later is dat naar ik meen wel weer een beetje bijgedraaid, maar ik geloof niet dat het ooit helemaal goed is gekomen.