thema mei 2023 Leestafel krijgt POST

Marjo schreef : jij mag zelf draaien zoals je wil...

haha dat schiet ook niet op.

Dettie

Post voor Rus Ordelman

Bette Adriaanse

Elke ochtend pint Rus een tientje: hij koopt soep, brood en limonade bij caissière Cathy en drinkt een hazelnoot latte in de grote bruine stoel bij Starbucks. Dan tuurt hij in het water van de vijver, waar hij kijkt of er iets te zien is, en staat hij stil voor de supermarkt, om tegen de honden te praten die buiten moeten wachten. Soms brengt hij zijn beddengoed naar de Wash-O-Matic. Rus is een gewoontedier.

Maar op een dag hoort hij een vreemd geluid: flap. Door de brievenbus zeilt een belastingaanslag naar binnen, de eerste van zijn leven. Met terugwerkende kracht moet Rus betalen voor zijn huis, voor het gebruik van de wegen en andere voorzieningen. Radeloos trekt hij de stad in, van café naar stadsdeelkantoor, van balie naar ziekenhuis, op zoek naar iemand die hem kan helpen.

Rus is één van de kleurrijke stoet hartverwarmende buurtgenoten die allen op zoek zijn naar houvast in een complexe, vervreemdende wereld. Mevrouw Blauw komt in actie wanneer haar favoriete soap midden in het verhaal wordt stopgezet. De secretaresse oefent haar sociale vaardigheden op een bedrijfsfeestje en belandt pardoes in bed met de advocaat. 'Heb je weleens het gevoel dat je vanbinnen een heel interessant persoon bent, maar dat het er niet uitkomt?' vraagt de secretaresse aan een collega, die als reactie langzaam bij haar weg schuifelt.

In haar debuutroman slaagt Bette Adriaanse erin de meest basale gebeurtenissen en de onopvallendste personages te verheffen tot de belangrijkste spelers op het wereldtoneel. Een fictieve soapster, de dromen van de zoon van de postbaas, de nachtmerries van de secretaresse: alle werkelijkheden zijn met elkaar verbonden. Rus en de anderen is een boek om cadeau te doen aan iedereen die je toewenst alles uit het leven te halen.

ISBN 9789059366893 | Paperback | 256 pagina's | Cossee | 1 oktober 2016

Citaat van de dag

Je moet je post veertien dagen ongeopend laten. Je zal zien dat dan de meeste brieven zichzelf al beantwoord hebben.

Arthur Binstead (1861-1914)

Brits journalist en schrijver

Misschien niet altijd, maar ik kan me toch wel brieven van de sociale dienst herinneren waarbij je binnen 14 dagen iets moest doen.

En wat huisuitzettingen, of het afsluiten van gas, op een gegeven moment krijg je toch echt een laatste waarschuwing en als je die dan ook negeert, dan gebeurt er toch echt wel iets. Ik had vroeger een huisgenoot die z'n post niet opende. Resultaat, geen telefoon, geen gas en uiteindelijk zelfs een huisontruiming.

Ja maar dat is ver voorbij de eerste 14 dagen. En dát staat in het citaat.

Waar jij het over hebt is na maanden (jaren) aanmaningen sturen. Ik heb als begeleider voor bewoners in een wijk in Amsterdam gewerkt en het duurt écht heeeeel lang voor de dingen gebeuren wara jij het over hebt.

Dettie

Ja, maar de sociale dienst is echt niet zo soepel. Als je een brief krijgt en je moet ze bepaalde informatie sturen om recht te houden op een uitkering, dan moet je dat toch echt wel binnen 14 dagen doen.

En ja het duurt wel even voor je huis ontruimd werd. Ik geloof dat m'n huisgenoot een huurschuld van 6 maanden had toen het huis ontruimd werd en een rekening van 1000 gulden toen het gas af werd gesloten.

Ik vermoed dat de huurschuld niet gedekt werd door de oude videorecorder die de deurwaarder mee had genomen. Alle andere dingen van waarde die mee waren genomen waren namelijk van mij en die kon ik terugkrijgen. De verzameling Eerste Dag enveloppen was gewoon op straat gezet en in een container op de gemeentewerf geëindigd.