Re: Thema januari 2023 - Leestafel duikt de LITERATUUR in

Nou... politici en niet voor klassieke muziek gaan... ik denk dat de meerderheid daar juist wel voor gaat, daar mee opgroeien als het ware. Ze zeggen ook van moderne muziek te houden maar dat ze bang zijn om te melden dat ze van klassiek houden... daar geloof ik niet in.

Dat literatuur op TV er bekaaid afkomt is helemaal waar. In De Wereld Draait Door werden nog wel boeken besproken en er is natuurlijk Boeken op Zee maar dat is nu ook opgeheven heb ik begrepen. Dit laatste vond ik overigens enorm saai ondanks de goede boeken die er langskwamen. Maar het werd zo levenloos gebracht.

Dettie

Ik weet het, maar ik krijg toch vaak de indruk dat politici niet al te graag toe willen geven dat ze van klassieke muziek houden en bijvoorbeeld naar het Holland Festival gaan. Ik denk dat ze dan toch bang zijn om het verwijt te krijgen elitair te zijn. Er zit natuurlijk een verschil tussen ergens van houden en vertellen dat je er van houdt. En dan denk ik toch dat politici liever zeggen dat ze bijvoorbeeld van André Hazes houden, dan bijvoorbeeld van Stockhausen.

Je hebt gelijk

In 2018 werd er een top 150 samengesteld van de tweede kamerleden.

zie www.rtlnieuws.nl/nieuws/politiek/artikel...ze-tweede-kamerleden

en hier een overzicht van Tweede Kamermuziek

www.tweedekamer.nl/overzicht-tweede-kamermuziek

Maar een héél enkele keer een klassiek nummer.

Dettie

Welke Tweede Kamerleden zouden er in vredesnaam op Dimmu Borgir gestemd hebben? Echt het betere beukwerk.

Een liefhebber van Mötörhead bij het CDA, wie had dat gedacht?

Maar een klassiek nummer bij FvD, dat valt toch tegen.

Denk en Rammstein kan ik ook niet echt rijmen.

De SGP is nog het meest voorspelbaar.

Gelukkig laat ik m'n keuze niet afhangen van de muzikale smaak van politici.

Juist! Ieder zijn eigen ding en daar mag je ook voor uit komen...

De diepst verborgen herinnering van de mens

Mohamed Mbougar Sarr

Als de jonge Senegalese, in Parijs woonachtige schrijver Diégane Faye een legendarische literaire klassieker uit 1938 in handen krijgt, móét hij de mysterieuze schrijver ervan zien te vinden. Deze T.C. Elimane werd na de verschijning van zijn roman als ‘de zwarte Rimbaud’ gevierd, maar na een schandaal en de daaropvolgende racistisch getinte haatcampagne is hij van de aardbodem verdwenen. De labyrintische zoektocht naar Elimane zal Diégane tachtig jaar later naar Senegal, Frankrijk en Argentinië voeren, in een verslavend verhaal dat verweven is met de complexe erfenis van het kolonialisme.

[…] hij schrijft zich volledig de canon in, breekt een lans voor de literatuur en de peilloze vreugden van de verbeelding, maar steekt er ook genadeloos de draak mee. […] Het is een boek dat aantrekt en afstoot, geestdrift én ergernis wekt, en het nodig heeft dat er voortdurend in heen en weer wordt gelezen, zodat de portee kan blijven verschijven. - De Groene Amsterdammer

Winnaar van de Prix Goncourt 2021

ISBN 9789025472825 | Paperback | 464 pagina's | Atlas Contact | 14 oktober 2022

Vertaald door Jelle Noorman