Re: Thema januari 2023 - Leestafel duikt de LITERATUUR in

Marjo schreef : Of niet, ja, het is veel te ingewikkeld.

Haha ja die reactie verwachtte ik al.

Dat gepuzzel vind ik juist wel leuk. Maar als ik eerlijk ben, ga ik meestal op mijn gevoel af.

Je voelt dat iets goed is, niet alleen omdat het goed geschreven is maar omdat het iets met je doet, je aan het denken zet of iets op een andere manier laat zien dan de normale gedachtegang is.

Dit thema wakkert ook helemaal mijn liefde voor lezen weer aan. Heerlijk!

Dettie

Dat is een fijne bijkomstigheid.

Je hebt gelijk: je persoonlijke indruk is vaak bepalend. Maar wat zegt dat dan over die toch wel 'elitaire' jury's?

Ik vind elitair altijd zo'n merkwaardig woord. Het is een wat beladen term geworden.

Ben ik elitair, omdat ik nog niet dood gevonden zou willen worden gevonden met een Bouquetreeks-boekje? Of omdat ik niets moet hebben van roddelbladen? Ben ik elitair omdat ik niets van volkszangers of André Rieu moet hebben?

Verpletterde schoonheid

Bohumil Hrabal

De Tsjechische schrijver Bohumil Hrabal (1914-1997) wordt algemeen beschouwd als een van de grootste schrijvers uit Oost-Europa. In zijn oeuvre observeert hij de werkelijkheid, en geeft hij de realiteit als wonderschoon surrealisme weer, vol ironische verdraaiingen en absurdistische uitvergrotingen.

Ter gelegenheid van zijn honderdste geboortedag verschenen zijn drie mooiste romans in één band.

Zwaarbewaakte treinen, Hrabals succesvolste roman uit de jaren zestig, verhaalt over een jongen met een seksueel probleem die ten einde raad zijn man-zijn met een verzetsdaad wil bewijzen.

Ik heb de koning van Engeland bediend beschrijft de lotgevallen van een klein kelnertje dat verlangt naar een maatschappelijke erkenning die hem nooit ten deel zal vallen.

Al te luide eenzaamheid gaat over het leven van een papierpletter, die alle boeken die hem interesseren van de ondergang redt. Zijn bedrijfje moet echter wijken voor een nieuwe gigantische papiermachine.

ISBN 9789044625325 | Paperback | 416 pagina's | Prometheus | 31 oktober 2013

Citaat van de dag

Wat is een literaire canon?

Een literaire canon is in het algemeen een lijst boeken die voor een gegeven taal als klassiek en cultureel belangrijk voor dat taalgebied gezien worden.

Marjo schreef : Je hebt gelijk: je persoonlijke indruk is vaak bepalend. Maar wat zegt dat dan over die toch wel 'elitaire' jury's?

Je 'persoonlijke indruk' is denk ik te eenvoudig gezegd. Ik zal niet durven aanschuiven bij de jury. Wel als lezer maar niet als kenner.

De elitaire jury heeft vaak wel een gedegen opleiding in letterkunde. Die weten waar ze op moeten letten en wat de dan heersende normen zijn die iets tot literatuur maken. Dat wat geschreven is, is qua stijl en inhoud zo goed dat zij er het predicaat literatuur aan durven geven.

Ik zelf vind soms iets zo goed geschreven en zo vernieuwend, iets zo mijn visie veranderd dat ik het persoonlijk als wezenlijke literatuur, als iets blijvends ervaar.

Vind jij dat de term literatuur onzin is?

Dettie